Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Δήμος Χλωπτσιούδης, Αλλαγή κανόνων

αλλαγή κανόνων

Πάντα ήθελα να αλλάξω τους κανόνες.
Να απελευθερωθούν τα άλογα
από τους πύργους
που τους προστατεύουν
και να τρέχουν ελεύθερα στο μαυρόασπρο τερέν
και οι αξιωματικοί
να κινούνται κυκλικά
γύρω από την τάφρο.
Θα ήθελα όμως κυρίως οι παίκτες
να σταματήσουν
να θυσιάζουν πιόνια
για να νικήσει ο βασιλιάς.

Ας σκεφτούμε μια φορά
τα πρώτα πιόνια που διπλά τρέχουν
προς τη θυσία.

Από τη συλλογή ακατάλληλο (εκδ. Μανδραγόρας, 2016) του Δήμου Χλωπτσιούδη

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, Στα χρόνια μας διαρκώς

Στα χρόνια μας διαρκώς

Φθινοπωριάζει.
Ο ήλιος γραπώνεται, απ' τα σεντόνια,
τα χαλιά, τα ράφια∙
απ' όπου βρει.
Αβοήθητος
πάνω απ' του χάους τη Χάρυβδη,
του Χρόνου τα βαρούλκα,
που τον τραβάει απ' τα μαλλιά
τα πόδια τού μαγκώνει.
Του πέφτει το διάδημα, η πλάστιγγα, το σκήπτρο.

Κι εμείς στελέχη του χαμού
στην απονιά εθισμένοι
του κλείνουμε τα δάχτυλα στα πορτοπαραθύρια.
Ίσως γιατί στα χρόνια μας διαρκώς φθινοπωριάζει.

Από τη συλλογή Furor scribendi (εκδ. Ars Poetica, 2013) του Δημήτρη Γ. Παπαστεργίου

Ουρανία Ε. Κουνάγια, Αφιέρωμα

Αφιέρωμα

Για τις γυναίκες που φύτευαν
τη θλίψη τους
σε φθινοπωρινές αυλές:
ροδοδάφνες με φύλλα πικρά
για κάθε απώλεια.

Ξέχασαν το όνομά τους
μέσα σε κάμαρες και
θήλασαν γκρίζες ημέρες.

Για τις καλώς αθλήσασες
και μη στεφανωθείσες.

Από τη συλλογή Μεσίστιες ημέρες | Αυτόχειρας πόνος (εκδ. Νέος Αστρολάβος/Ευθύνη, 2012) της Ουρανίας Ε. Κουνάγια

Θανάσης Μαρκόπουλος, Θεατής δωματίου

Θεατής δωματίου

Έξω φυσάει και βρέχει
σκυφτός ουρανός
μαζεύει τους δρόμους
κι εσύ εντός
στεγνός κι απάνεμος

Πέφτουν αδόξως
κορμιά στο περβάζι
τρέχουν τα δάκρυα στα ρείθρα
κι εσύ στο κάδρο
θεατής ανίατος

Από τη συλλογή Χαμηλά ποτάμια (εκδ. Μελάνι, 2015) του Θανάση Μαρκόπουλου

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Βασίλης Φαϊτάς, Θρόισμα

Θρόισμα

Έγραφε στον θεό
για το ανέραστο χάος
τα γερασμένα τοπία της σκόνης
και καθώς έγραφε οι σελίδες
αργά βυθίζονταν στη σιωπή
ώσπου ο ίδιος έγινε
μια ιδέα του θεού
ερμητική κι ανάλαφρη
σαν το αεράκι που φύσηξε απαλά
και την πήρε μαζί του πέρ' απ' τους φράχτες.

Από τη συλλογή Ο αλχημιστής του χάους (εκδ. Μανδραγόρας, 2015) του Βασίλη Φαϊτά

Χλόη Κουτσουμπέλη, Αν κάποτε βρεθείς

Αν κάποτε βρεθείς

[Ενότητα Τα γυάλινα σπίτια]

Αν κάποτε βρεθείς σε ξένη γη
χειμώνα με ομίχλη
και την υγρασία ψόφιο όρνεο
κάτω απ' το σακάκι
διασχίζεις έρημα χωράφια
και συναντάς μόνο σκιάχρα
που ριγούνε στο σκοτάδι
και δεν υπάρχει δρόμος
ούτε κορμί
ούτε ένα γερό κονιάκ παρηγοριάς
να τονώσει τα κόκαλα που τρίζουν
θυμήσου πως σε θυμάμαι
πως πλέκω τις ίνες μεταξύ τους
τα νήματα δένω του χρόνου
υφαίνω το κόκκινο χαλί
στην ζεστή κουζίνα
με την χύτρα να κοχλάζει
το ξύλινο τραπέζι
την σούπα, το τυρί και το ψωμί
και κάθισε ξανά απέναντι
αφού το μόνο σπίτι
που μοιράζονται δυο άνθρωποι ποτέ
είναι η μνήμη.

Από τη συλλογή Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης (εκδ. Γαβριηλίδης, 2016) της Χλόης Κουτσουμπέλη

Δημήτρης Κ. Τσίτος, Πρόσωπα

Πρόσωπα

Έλεγα εσύ
κι εννούσα εμάς.

Έλεγα εγώ
κι εννοούσα εσένα κι εμάς.

Έλεγες εγώ
κι εννοούσες εσένα
–έλεγες εμείς κι εννοούσες εσένα.

Από τη συλλογή Αντιμήνσιο (εκδ. Πανδώρα, 2004) του Δημήτρη Κ. Τσίτου

Θεοφάνης Χ. Ζβες

Σιωπή

Ανάλαφρα βήματα χωρίς το βάρος της κάθε μέρας.
Μέσα στο ήπιο φως της κατανόησης
προχωρώ αγγίζοντας με αβρότητα την στιγμή.
Στιγμή ξέχειλη από το νόημά της δίχως λέξεις.
Στη σιωπή κυριολεκτείς για είσαι ολόκληρος,
δεν σε τεμαχίζουν οι λέξεις.
Οι λέξεις αναπληρώνουν τις πράξεις.
Λησμονήσαμε την γλώσσα της σιωπής.

Από τα Ποιήματα (εκδ. Ζήτρος, 2011) του Θεοφάνη Χ. Ζβε

Γιώργος Λ. Οικονόμου, Προς εαυτόν

Προς εαυτόν

Ένα πρωί θα σηκωθώ
χωρίς τσιγάρο κι αναστεναγμό
ήρεμα, δίχως βιασύνες
θα φορτωθώ
όλα τα απαραίτητα υλικά
ένα χαμόγελο, μια καλημέρα
κι ύστερα
μια μια με τη σειρά
όλες του κόσμου
τις κλειδαμπαρωμένες φυλακές
θ' ανατινάξω.
Φυλάξου!
από σένα θ' αρχίσω.

Από την επιλογή ποιημάτων Flash back (το οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, αρ. 66, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2010) του Γιώργου Λ. Οικονόμου