Ορέστης Αλεξάκης, Αιτιάσεις

Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Δι' ευχών
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου - δίσκος: Δι' ευχών (1992))

Αιτιάσεις

Ακούσατε τη γύρω μελωδία;
Τα μυστικά τροπάρια των αγρών;
Ζήσατε τα συμπόσια των νεκρών
και των νηπίων την ολονυκτία;

Ψάξατε μέσα στ' όνειρο το χρώμα;
Στον έρωτα την πένθιμη επωδό;
Βαδίσατε την τεθλιμμένη οδό
μ' ένα λευκό τριαντάφυλλο στο στόμα;

Διασχίσατε τη στενωπό των στίχων;
Τη σκυθρωπή κοιλάδα των λυγμών;
Λάμψατε στη φωτόρροια των λαιμών
και τη χρυσή παλίρροια των βοστρύχων;

Διεισδύσατε στα μύχια των πραγμάτων;
Στων υπογείων ρευμάτων τη βοή;
Στην άδηλη του απείρου αναπνοή;
Στην εύγλωττη σιγή των αγαλμάτων;

Δώσατε στ' όνομά σας παρουσία;
Στο παγωμένο στήθος προσευχή;
Κλάψατε για την έρημη ψυχή
και του Θεού την άλυτη αφασία;

Τίποτα δεν επράξατε στο λίγο
κι άσκοπα σπαταλάτε το πολύ
Σβήνω τα φώτα Πόνεσα πολύ
Γυαλίζω τα φτερά μου για να φύγω

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Δύο μονοκονδυλιές (β. Το συμβάν)

Georges Moustaki & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ο μέτοικος
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Ο μέτοικος (1971))

Δύο μονοκονδυλιές

α. Το συμβάν

Ήταν το σπίτι σκοτεινό κι η θύρα
μισάνοιχτη και μπήκα σα να μ' είχε
φωνάξει κάποιος απ' το βάθος όμως
κανείς δεν ήταν μόνον άδειοι τοίχοι
σοβάδες γκρεμισμένοι και σπασμένα
των προκτητόρων έπιπλα και σκόνη
που γέμιζε το στόμα και το στήθος
κι έψαχνα ψηλαφώντας στο σκοτάδι
χωρίς να ξέρω τι κι αναζητούσα
κάποιον που δεν εγνώριζα και μόνον
όταν και πάλι βρέθηκα στου δρόμου
την καταχνιά και τα λιωμένα φώτα
σα να 'χα από 'να λήθαργο επιστρέψει
θυμήθηκα
και μέτρησα τα χρόνια
κι είδα πως είχα χάσει τη ζωή μου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Δύο μονοκονδυλιές (α. Η γριά)

Διονύσης Σαββόπουλος, Τσάμικο (δίσκος: Είκοσι χρόνια δρόμος (1983))

Δύο μονοκονδυλιές

α. Η γριά

Γυαλίζει ο δρόμος στη βροχή και δεν
θυμάμαι πού πηγαίνω κι η γυναίκα
μια στείρα μια γριά σακατεμένη
που στο κατώφλι σέρνεται, θλιμμένα
χαμογελά και πού πηγαίνεις, λέει
κανείς δεν είναι πια σ' αυτή την πόλη
στο κάθε σπίτι τρέμει ο λυχνοστάτης
στο κάθε σπίτι κλείνει ο τελευταίος
κι αφήνει μόνο μια χαραμαδίτσα
για τους ανυποχώρητους μα τώρα
ρημώθηκαν οι δρόμοι κι οι πλατείες
νεκρές και τα καρνάγια ρημαγμένα
κι οι άντρες μας καιρό ξενιτεμένοι
λησμονημένοι σε παλιά ταξίδια
κι άλλες γυναίκες δεν έχει πια ο τόπος
να σε καλοδεχτούν και να σου στρώσουν
και μόνο εγώ σου απόμεινα καλέ μου
μια στείρα
μια γριά σακατεμένη
σε σκοτεινή αγκαλιά να σε τυλίξω

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Η εκφορά

Βασίλης Δημητρίου, Το πεπρωμένο
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Βαμμένα κόκκινα μαλλιά (1993))

[Από την ενότητα Ο απόπλους]

Η εκφορά

Τέλειωσε πια η ακολουθία
Γιατί να πάμε μέχρι εκεί;
- Πόσο βαραίνει η Κυριακή
πίσω από μια μουντή κηδεία -

Βήμα νωθρό και κουρασμένο
Πρόσωπα γύρω μας θολά
- κάποιος ξεχνιέται και γελά
κάποιος μιλά για πεπρωμένο -

Αύριο και πάλι στο γραφείο
Χειμώνας Νύχτωσε νωρίς
Προς τι λοιπόν ν' αργοπορείς
στο σκυθρωπό νεκροταφείο;

Πάνω απ' το λάκκο μαζεμένοι
Ζηλεύω αυτούς που βλέπουν ματς
μασούν φυστίκια πίνουν σκατς
Τι αργά που η κάσα κατεβαίνει

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Η εκτέλεση

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Παλικάρι στα Σφακιά
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης - δίσκος: Νίκος Ξυλούρης - συλλογή (1974))

[Από την ενότητα Ο απόπλους]

Η εκτέλεση

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ -- δεν θυμάμαι. Αντίκρυ μου εφτά παλικάρια με πρόσωπα μάσκες ανέκφραστες. Τα όπλα τους στο «παρά πόδα». Αρνούμαι να μου δέσουν τα μάτια. Ο επικεφαλής τού αποσπάσματος παίρνει θέση στο πλάι. Η φωνή του αντηχεί παγερή.

- Πρόόόό σχή
- Επίίίίίί σκοπώ

Ασυναίσθητα κλείνω τα βλέφαρα. Όμως δεν ακούγεται Πυρ. Όταν τ' ανοίγω και πάλι, βλέπω απέναντι μια μαρμάρινη κρήνη μ' εφτά σκαλιστές κεφαλές, απ' όπου τρέχει γάργαρο νερό. Ο επικεφαλής έχει σκύψει και πίνει. Ύστερα σκουπίζει τα χείλη με την παλάμη του, γυρνά το βλέμμα προς εμένα και χαμογελάει. Τι περιμένεις; με ρωτά καλοσυνάτα. Έλα να πιεις νερό να ξεδιψάσεις. Για τ' άλλα μην ανησυχείς. Άλλοι φροντίζουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ψυχή μου που αναθρώσκεις στο αχανές...

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Γλυκό τής νιότης μου πουλί
(τραγούδι: Μαρινέλλα - δίσκος: Ρεσιτάλ (1976))

...

Ψυχή μου
που αναθρώσκεις στο αχανές

Σώμα μου
που το χώμα σου αποδίδεις

*

Με προσκαλούν τα δάση
των ριζών

οι μαγικές πατρίδες
των μετάλλων

*

Μακριά
πέρ' απ' τα τείχη τής σιωπής

ακούω ξανά τον σαλπιγκτή
της νιότης

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Μνήμη συνάζω...

Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος, Το μηδέν
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη - δίσκος: Ψάξε στ' όνειρό μας (1997))

...

Μνήμη συνάζω
μνήμη και σιωπή

στυφή τροφή
για τον βαρύ χειμώνα

*

Πάλι χαράζει εντός μου
παρελθόν

πάλι χιονίζει εμπρός μου
πεπρωμένο

*

Τι σκοτεινός ωκεανός
το φως

τι φωτεινό βασίλειο
το σκοτάδι

*

Ακούσατε τους φλοίσβους των νεκρών;

Διακρίνατε τις λέμβους
των απόντων;

*

Θαύμα που λέγεσαι σιγή τού απείρου

Μηδέν που λάμπεις ως
εξαίσιος λίθος

*

Εγκόσμια χάρη πια δεν καρτερώ

- σαν ήσυχο νερό κυλά η ζωή μου

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Όπως ο λύκος έτσι κ' η ψυχή...

Αρλέτα, Ο λύκος (δίσκος: Ένα καπέλο με τραγούδια (1984))

...

Όπως ο λύκος έτσι κ' η ψυχή

στην οιμωγή
στην απεραντοσύνη

*

Μήτ' έν' αστέρι πια στην κουπαστή

μήτ' ένα θαύμα στην κλειστή
παλάμη

*

Και τελικά δεν έμαθε κανείς
ποιος έχει το κλειδί

και τι
θ' ανοίξει

*

Τόσο μ' ανησυχούσε ο χωρισμός
που 'χα ξεχάσει πως

κανείς δεν ήρθε

*

Ή μήπως δεν υπάρχει πια κανείς;

Ή μήπως είμαι ο μόνος
παραλήπτης;

*

Μιλώ
γι' αυτόν που αιώνια καρτερεί

μ' ένα κερί λιωμένο στην παλάμη

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Κι αν τα κρυμμένα μάς φανερωθούν...

Κώστας Καλδάρας, Απ' τα κρυμμένα να σωθείς
(τραγούδι: Μελίνα Κανά - δίσκος: Τραγούδια από το παράθυρο (1998))

...

Κι αν τα κρυμμένα μάς
φανερωθούν

πόσοι θ' αντέξουν τόση
φωταψία;

*

Τώρα κι εσύ
στα δόντια τού καιρού

στην ερημιά τού παγερού
καθρέφτη

*

Μόνος
μ' αυτό που πάντα σε απειλεί

με τη σιωπή
της αιωνιότητάς του

*

Μες στο μυστήριο του
τυφλού
θεού

στην παγωνιά
της παντοκρατορίας

*

Ώρα να ηχήσουν οι
βαθιές σιωπές

να τελεσθούν
οι ακραίες προσεγγίσεις

*

Όχι τον ήχο την
ηχώ ν' ακούς

όχι το σώμα τη
σκιά να βλέπεις

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Προς τι λοιπόν η θλίψη κι ο καημός;

Βαγγέλης Γερμανός, Ο κηπουρός
(τραγούδι: Βαγγέλης Γερμανός & Διονύσης Σαββόπουλος - δίσκος: Τα μπαράκια (1981))

...

Προς τι λοιπόν η θλίψη κι ο καημός;

Γέμισε πάλι φως
ο λίγος κήπος

*

Αγαπημένα χρώματα
της γης

μυστηριώδη νεύματα
του απείρου

*

Έρωτα

κηπουρέ των εγκοσμίων

*

Χρόνος
καθώς η λάμψη τού φτερού

Τόπος
καθώς η πάχνη τής πρωίας

*

Κι εσύ καρδιά μου που
παραληρείς

συνεπαρμένη από βοή
και μοίρα

*

Ω μνήμη
σπίτι που
με κατοικεί

μητέρα
που το στήθος μου θηλάζει

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Παρατημένα σπίτια συντηρώ...

Αντώνης Μιτζέλος & Ελένη Ζιώγα - Πες μου, θάλασσα
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη - δίσκος: Πες μου, θάλασσα (2002))

...

Παρατημένα σπίτια συντηρώ

δωμάτια πεθαμένων
συγυρίζω

*

Πόσα ναυάγια μέσα μου χωρούν;

Πόσους νεκρούς η ανάσα μου
λικνίζει;

*

Ο θάνατος
ο πιο
πυκνός
καπνός

ο θάνατος
ο κλίβανος των μύθων

*

Αιώνες λήθης
στρώματα σιωπής

από τη μια στην άλλη εντάφια μήτρα

*

Γιατί λευκοφορούν οι κερασιές

και φόρεσε ο νεκρός
τα γιορτινά του;

*

Άνοιξη
και τα χώματα σκιρτούν

άνοιξη και τα σώματα
θυμούνται

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Εσύ στα βάθη πάντα...

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος - Έπεφτε βαθιά σιωπή
(τραγούδι: Γιάννης Πουλόπουλος - δίσκος: Ο δρόμος (1969))

...

Εσύ
στα βάθη πάντα
μακρινή

- για να 'χει μιαν ελπίδα η μάταιη πτήση

*

Λίγη από λάμψη
λίγη από νερό

χαμογελάς καθώς
ουράνιο τόξο

*

Σελήνη ακινητεί στο μέτωπό σου

- μαρμάρου φως το μέλλον επωάζει

*

Σύρεις το σύρτη και
με προσκαλείς

στο βάθος τής καταπακτής
χιονίζει

*

Βαθιά σιγή
δονεί
την ύπαρξή μου

με καταυγάζει το
πελώριο σκότος

*

Κι εσύ Μητέρα που
πυροβατείς

και ξαφνικά φωταγωγείς
το χάος

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Νύχτωνε κι ήμουν τόσο μοναχός...

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Νύχτωσε, νύχτα (δίσκος: Όταν σου λέω πορτοκάλι, να βγαίνεις (1987))

Νύχτωνε
κι ήμουν τόσο μοναχός

που νόμιζα πως ο Θεός
πλησιάζει

*

Ακοίμητος στα στήθη μου
καημός

ο καταποντισμός
του παραδείσου

*

Ξάφνου
φωτίζει μέσα μου ο νεκρός

τον σκοτεινό ουρανό
του μέλλοντός μου

*

Σα να 'χει κι άλλα βήματα ο καιρός

σα να 'χει κι άλλα σκαλοπάτια ο τάφος

*

Ψυχή μου
σκοτεινή καταπακτή

μυστηριώδης σήραγγα
του αγνώστου

*

Στη μοναξιά των λέξεων
κατοικώ

στην έρημο των στίχων
ασκητεύω

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Στο τέλος όλα σωπαίνουν...

Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Ένας άπονος αέρας
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Σεργιάνι στον κόσμο (1979))

Στο τέλος, όλα σωπαίνουν
και μόνο στάζει μια βρύση

Για να μπορείς να θυμάσαι

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Χειμών δριμύς επέρχεται

Στέφανος Κορκολής & Παρασκευάς Καρασούλος, Λυκόφως
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη - δίσκος: Παλίρροια (1989))

Χειμών δριμύς επέρχεται

Τοπίο γυμνό
πετρώδες
κάνει κρύο
φυσάει βοριάς
αόρατη γυναίκα
θα ξεπαγιάσεις έτσι
ψιθυρίζει
χειμών δριμύς επέρχεται μικρό μου
μάζεψε τα ξερόκλαδα ν' ανάψεις
φωτιά για τους νεκρούς
κοιτάζω γύρω
δέντρο κανένα μόνο
μαύρες πέτρες
και πού κλαδιά και πώς
φωτιά ν' ανάψω
κι ο τόπος σκοτεινιάζει και
κρυώνω
κλείνω τα μάτια βλέπω
περιστέρια
κι ακούω φωνές και γέλια και
σαλεύουν
πολύφυλλα κλαδιά στο μέτωπό μου
και λάμπει διάφανο στο φως
και λάμνει
σε βαθύσκια νερά γυμνό κορίτσι
κι αγέρας χλιαρός αναστατώνει
τ' αρσενικά μου κύτταρα
κι ακούω
φιλιά κι ανάσες και
καλός ο πόθος
καλό το δάκρυ το
φιλί κι η σάρκα
και πιο βαθιά δεν έχει ο κόσμος λένε
κι η βάρκα με λικνίζει και
ποιος είμαι
και πού πηγαίνω σκέφτομαι
και σβήνει
το φωτεινό κορίτσι και
κρυώνω
και να 'μαι πάλι κουρελής και μόνος
οδοιπορώντας έρημα τοπία
κι αόρατη γυναίκα ψιθυρίζει
χειμών δριμύς επέρχεται μικρό μου
μάζεψε τα ξερόκλαδα ν' ανάψεις
φωτιά για τους νεκρούς
που ξεπαγιάζουν

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ο θάνατος των νεκρών

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Ο ταμένος
(τραγούδι: Νένα Βενετσάνου (Ηρώδειο 2009) / πρώτη εκτέλεση από τον Γιώργο Νταλάρα στο δίσκο Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1974))

Ο θάνατος των νεκρών

Όμως μια μέρα κ' οι
νεκροί
πεθαίνουν
βυθίζονται διαρκώς μέσα στην πάχνη
χαμηλώνει το φως στα πρόσωπά τους
η φωνή τους ακούγεται σβησμένη
σαν μέσ' από κρυστάλλινους θαλάμους
Φυσάει βοριάς τρελός κι αναστενάζουν
τα ζωντανά και πεθαμένα ξύλα
σαλεύουν χέρια πέρ' απ' τους τάφους
γίνεται το σκοτάδι μαύρος λάκκος
Κι αυτοί μαντεύουν πια πως ήρθε η ώρα
κι αυτοί βουλιάζουν πια
στη λησμονιά τους

Βέβαια στο τέλος
κ' οι νεκροί
σωπαίνουν
κυλούν αργά στο σκοτεινό βυθό τους
γίνονται πέτρες άσπρες πέτρες μαύρες
Μες στη σιωπή τους πνίγονται οι νεκροί μας

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Είναι μακρύς ο δρόμος προς το θαύμα

Μίκης Θεοδωράκης & Πάνος Κοκκινόπουλος, Είναι μακρύς ο δρόμος σου
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης / δίσκος: Πολιτεία (1961))

Είναι μακρύς ο δρόμος προς το θαύμα

Ατέλειωτος ο δρόμος σου

Μια φωτεινή γραμμή
στο μαύρο φόντο
που τη βαδίζω και
μ' εξουθενώνει

Σα να 'ναι το σκοινί πούχεις πετάξει
στο σκοτεινό πηγάδι μου Μητέρα
τυλίγομαι μ' αυτό
και περιμένω
κάποιος απ' το βυθό
να με ανασύρει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά

Λάκης Παπαδόπουλος & Μαριανίνα Κριεζή, Πλατεία Αμερικής
(τραγούδι: Αρλέτα - δίσκος: Περίπου (1984))

Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά

Έχουν δική τους μοίρα τα σκυλιά
δικό τους πρόσωπο θεού λατρεύουν
δικό τους αγναντεύουν ουρανό
δίνουν δικό τους ορισμό για τους ανθρώπους
Κρατούν τη μνήμη τού
κατακλυσμού
το ρίγος για μια άγνωστη πατρίδα
ψάχνουν το δάσος κάτω από την πόλη
θέλουν να ξεψυχήσουν σ' άλλους τόπους
Κάποτε μες στον ύπνο των σκυλιών
θρηνούν οι λύκοι
σαλεύει ο φόβος τα βαριά κλαδιά του
φίδι σφυρίζει η πείνα την οργή της
Ακούν στα βάθη την παλιά οιμωγή
της ερημιάς τον προσκλητήριο θρήνο
δαγκώνουν την αόρατη αλυσίδα
κόκκινο φως τα μάτια τους τυφλώνει

Θυμούνται φλόγες και
ξεριζωμό

Ξυπνά το αγρίμι μέσα τους
και κλαίει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Το κατοικίδιο ζώο μοναξιά

Μάριος Τόκας & Φίλιππος Γράψας, Η εθνική μας μοναξιά
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος - δίσκος: Η εθνική μας μοναξιά (1992))

Το κατοικίδιο ζώο μοναξιά

... θέλει φροντίδα θέλει
προστασία
δεν αγαπά τους κοπετούς
τα φώτα
μόνο στο ημίφως κάπως ησυχάζει
Λοιπόν αν τύχει κάποτε ν' ακούσει
φωνές από το βυθισμένο σπίτι
και ζωντανέψουν οι παλιοί τριγμοί
και λάμψουν απροσδόκητα οι καθρέφτες
τότε

ξυπνούν οι τρομαγμένες μνήμες
οι εφιαλτικές αναδρομές
τα πάθη των εξιλασμών
τα δάκρυα των καθαρτηρίων

Ραγίζουν οι μορφές και στάζουν φως

Θυμώνει το θηρίο και σκοτώνει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Στις αίθουσες αναμονής

Μάριος Φραγκούλης & Παρασκευάς Καρασούλος, Τον εαυτό του παιδί
(τραγούδι: Μάριος Φραγκούλης - δίσκος: Φεγγάρι ερωτευμένο (1999))

Στις αίθουσες αναμονής

Όσοι προσμένουν σιωπηλοί στους προθαλάμους
πλήττουν θανάσιμα, παλιά περιοδικά
βαριεστημένα ξεφυλλίζουν, μόνο
φωτογραφίες αδιάφοροι κοιτώντας
Άλλοι θυμούνται περιστατικά
ξεθωριασμένα από τον χρόνο κι άλλοι
σκέπτονται πράγματα που μόνο μέσα
στη νοσηρή τους φαντασία συμβαίνουν
Κάποιο τρελαίνονται στο τέλος κι εφορμούν
βγάζουν τα μπουκαλάκια τής βενζίνας
ραντίζουν πολυθρόνες και κουρτίνες
κι όπως αλλόφρονες γιατροί γονυπετούν
και θρηνωδούν σπαραχτικές σειρήνες
αυτοί γυρνούν σε χρόνια μακρινά
θυμούνται το τραγούδι τής μητέρας
το γέλιο της, τα μαύρα της μαλλιά
μικραίνουν πάλι, γίνονται
παιδιά
κρύβονται στην ποδιά
της νοσοκόμας

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ο καθρέφτης

Φοίβος Δεληβοριάς, Ο καθρέφτης (δίσκος: Ο καθρέφτης (2003))

Ο καθρέφτης

Μισόφωτο στην αίθουσα
μονάχος
άγνωστο τι γυρεύοντας
κοιτάζω
τεράστια κάδρα γύρω μου
πορτρέτα
νεκρών παιδιών
και πένθιμα τοπία
τόπων αγνώστων ή
λησμονημένων

Τέλος διακρίνω τον
βαθύ καθρέφτη
καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ' άλλα
και μέσα εκεί
παιδί
τον εαυτό μου
στη μέση μιας απέραντης ερήμου

Κρατώντας θυμιατήρι και λαμπάδα

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ο ληξίαρχος

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Ο Δερβίσης
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη - δίσκος: Ανθρώπων έργα (1993))

Ο ληξίαρχος

Ίσως λοιπόν
πίσω από τόσους χωρισμούς
να βρεις κι εσύ το νόημα της ζωής σου
καρφώνοντας στην όχθη τού αχανούς
βίγλα τού ακατανόητου
τη σιωπή σου

Γιατί κι ο χρόνος γέρων είναι
και κυφός
κι όση σοφία θησαύρισες καπνός και σκόνη
Δε μένει παρά λίγο γκρίζο φως
Κι ο σκοτεινός Ληξίαρχος που ζυγώνει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Γιάννης Πάριος, Το σημάδι τού έρωτα (δίσκος: Δώσε μου λιγάκι ουρανό (1999))

Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ' τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ερωτηματικά ψυχοσάββατων

Γιάννης Μαρκόπουλος & Κ. Χ. Μύρης, Μάνα
(τραγούδι: Σοφία Παπάζογλου & Αλκίνοος Ιωαννίδης από συναυλία στο Ηρώδειο (2009)
- πρώτη εκτέλεση από τον Νίκο Ξυλούρη στο δίσκο Ιθαγένεια (1972))

Ερωτηματικά ψυχοσάββατων

μνήμη Τάσου Κόρφη

Έρχονται οι φίλοι μού
χτυπούν την πόρτα
τι να τους πω θα τους ανοίξω πάλι
κι εξ άλλου χρόνια τώρα πεθαμένοι
κι εξ άλλου
χρόνια τώρα που κρυώνουν
Και το σκυλί - τι άβυσσος αλήθεια -
κουνώντας την ουρά
καλωσορίζει
Προς τι λοιπόν οι μάταιες αντιστάσεις;
Ποιος ορθοτόμος και
δικαιοκρίτης;
Και ποιος εγώ που δήθεν τοπογράφος
οριοθετώ
τον πάνω κόσμο από
τον κάτω κόσμο;
Και ποιος εσύ
που αμίλητος ανοίγεις
παλιά συρτάρια και
βαθιά σεντούκια
ψάχνοντας το χαμένο μυρογυάλι;
Και ποιος αυτός
που αντίκρυ μου στην τάβλα
χύνοντας δάκρυα φλογερά
μια πίνει κόκκινο κρασί και μια
την ερημιά των τάφων τραγουδάει;

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ο περιπατητής τής παραλίας

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Απόψε πουθενά
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη - δίσκος: Κανονικά (1984))

Ο περιπατητής τής παραλίας

Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα
τις διατυπώσεις πληκτικές
το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο
Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω
θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών
όμως κρατώ τις όποιες αποστάσεις
τεκμήρια της αθωότητός μου
Γι' αυτό αποφεύγω τους
συνωστισμούς
και προτιμώ τις άδειες παραλίες
φίλος και μνήμων των κυμάτων πάντα
πιστός ακροατής
των οριζόντων
Γι' αυτό αποφεύγω να
συνομιλώ
και με τον ίδιο ακόμη τον εαυτό μου
Θέλω ν' ακούω ψιθύρους ουρανών
θέλω ν' ακούω τριγμούς
πέραν των τάφων

Σβήστε λοιπόν αυτούς τους προβολείς
μη με διαλύετε στους
ορυμαγδούς σας
αφήστε ν' αφουγκράζομαι γκρεμούς
αφήστε να θωπεύω
τους νεκρούς μου

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης