Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Δάκρυα των ματιών

Δάκρυα των ματιών

Η λίμνη της παραμυθένιας Καστοριάς (με τους γουναράδες,
με τις εκκλησίες σαν κοσμηματοθήκες, με τ' αρχοντικά)
όλ' η έκταση του νερού πώχει ο ποιητής μπρος στα μάτια του,
αγναντεύοντας μαρμαρωμένος απ' τ' Απόζαρι, το Τειχιό και το Απόσκεπο,

Όλο το νερό ίσαμε τα καλάμια και την εκκλησιά του Δισπηλιού,
που φαίνεται απ' τα παράθυρα του γέρ' οπλαρχηγού στον Ντουλτσό,
το νερό π' απ' τον Άη Θανάση στην κορφή του βουνού της Χελώνας,
βλέπει ο χριστιανός ν' αποκόβει το Μακροχώρι και το Παλιόρεμα,

η λίμνη έως πέρ' απ' την άκρη της Παναγιάς της Μαυρώτισσας,
γέμισε από τα δάκρυα ενός που τίποτα δεν έκαμε σωστό.
Όταν λιωμένος μέσα στα δάκρυα, ώστε να μοιάζει σαν αντάρα,
είδε αυτός πως πάλι με την αλμύρα τους κάμαν τ' ανάποδο,

δίνοντας νερό ακατάλληλο για τ' άλλα ψάρια και το γουλιανό,
για τη βοσκή των αρχοντοκόριτσων πουλιών της λίμνης,
ανέβηκε σ' ένα ψηλό καμπαναριό και βάλθηκε να σημαίνει.
Γλυκός τόσο ήταν ο αχός της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης,

ώστε κάθε φορά, που άγγιζε το γλωσσίδι το χυτό μέταλλο,
χυνότανε κι' ένα τσουβάλι ζάχαρη για να γλυκάν' η λίμνη.
Τη γλύκα τούτη γεύονται εκείνοι π' αναπαύονται, πέρα στ' αμπέλια,
«τόση γλύκα μόν' η αγάπη μπορεί νάχει που τη ζητούσα κι άλλαξα».

(1951)

Από τη συλλογή Ποιήματα (Παλαιοντολογικά) (1988)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

Δημοσίευση σχολίου