Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Νυν και αεί

Νυν και αεί

Ξέρω ότι δεν γίνομαι κατανοητός
αλλά όσοι αγαπούν τ' αρχαία
επανέρχομαι ότ' η θέση των ανακτόρων δεν είναι γνωστή
τα κάστρα προάσπιζαν και κατά των εσωτερικών εχθρών
όπως και κατά των εναντίων εθνών
η πύλη ανοίχτηκε μ' εντολή της κραταιάς βασίλισσας
φρούραρχος ένας απ' την ίδια γενιά του αγίου
τοποθέτησε την καρδιά του στην εκκλησία
κι έγινε το σωματικό όργανο κατοικία του Υψίστου
λοιπόν μαζύ με τους φίλους του εκεί πάνω
πριν παντρευτεί τη γυναίκα του
πήγε για καντάδα με το φεγγάρι
της φυλακής τα παράθυρα άκουγαν την Εκάτη
οι στέγες των σπιτιών γινόντουσαν λίκνα
μεθυσμένα λευκά φτωχόσπιτα
πάνω στα βράχια με τις πικραγγουριές
ξενητεύτηκαν τρελάθηκαν χάθηκαν
το σεμνό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου
ορφανών και παιδιών προστάτου
πιο κάτω απ' την πλατεία με τον φούρνο
η καταγωγή του απίθανη
και φράγκικη και γερμανική και σλάβικη
πιθανόν και κομμάτι εβραίικη
μόνη τρυφερότητα το τσιγάρο στο στόμα
σα να τώχε εξακριβώσει με σοβαρή έρευνα
έδειχνε ποιο ήταν τ' αρχοντικό των γονιών του
ράφτρα η μάνα του φαρμακώθηκε
έτρεχε τον ανήφορο ακολουθώντας τη νεκροφόρο
τα χέρια που πάν' απ' την κολυμπήθρα αξιώθηκαν
τον βασιλέα να κρατήσουν στη σπηλιά
δωρεάν λαμβάνοντας δωρεάν δίνοντας
κι ο νικητής όταν δεν είχε δύναμη πια
κατάντησε στρατώνας ο ναός
της είπαν πως δεν θα τον έπαιρνε άντρα
και τα εργατόσπιτα πνιγήκαν στα δάκρυα
«μετρήστε τα δέντρα» έλεγ' η γιαγιά
με τα βράχινα σάπια κάγκελα
όπου στη μέση έπλεκ' η πάπια
δίπλα στο βασιλιά καβάλα στους πολέμους
κρατώντας στον κόρφο του κόρφου εικόνα
κατάστικτος με άρμενα λευκά γιαλός
κατά την αρχαία μάνα των ποταμών
σπίτια πράσινα
έπιπλα κόκκινα
σπόροι στον φυτικό πλακούντα
λαϊκοί και μαυροφορεμένοι καλόγεροι
στα τόσα βάσανα των θνητών
μουσική για το κορίτσι στο παράθυρο
από τις κλίμακες των οπλιτών στις επάλξεις
πριν και μετά την σφαγή των δεκατεσσάρων χιλιάδων
ώστε να ταπεινωθούν οι ισχυροί κοσμικοί
φθεγγόμενοι με λίθους αρχαίους
νυν και αεί.

Από τη συλλογή Ανακομιδή (1961)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

Δημοσίευση σχολίου