[Μέρος Α']
Μόρφου 1992
Φως πολύεδρο.
Άγουροι καρποί του σφρίγους
σ' εκτεθειμένα σώματα
στα χείλη τής κλεμμένης γης.
Βλαστοί, σαν πληγές ανάλλαγες της νοτιάς,
σφράγισαν στην υγρασία των ίσκιων
τις πρώτες διαθέσεις...
Άνυδρα τώρα μέρη τρέφουν τους ίσκιους.
Μια μυρωδιά από ένα μανταρίνι
που δεν πρόλαβα να ξεφλουδίσω
αρμενίζει στις θολές γραμμές
των νοτισμένων κήπων...
Κτίσαμε καράβια
για να μας είναι πιο εύκολο
το ξερίζωμα.
Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Γιάννης Ποδιναράς
9 σχόλια:
Μόρφου 1992
Μόρφου 1974 Τα όνειρα που χτίσαμε γίναν καράβια που μας ταξίδεψαν στο ξερίζωμα
Μόρφου πάντα μες στη ψυχή μας.
Είναι εκεί.
Μας περιμένει.
Να ξεφλουδίσουμε το μανταρίνι.
Ο Γιάννης κι εσύ ξέρετε καλύτερα από μένα.
Όταν, με το καλό έρθει η ώρα να ξεφλουδίσετε το μανταρίνι, θα με πάρετε μαζί σας;
Δεν γνωρίζω αν το ξερίζωμα είναι πιο εύκολο. Εκείνο που ξέρω είναι πως κάθε ξερίζωμα έχει πόνο και δάκρυα, μνήμες και αναμνήσεις που φυτρώνουν σε μια άλλη γη και πάλι απ' την αρχή καλλιεργούν τους ίσκιους που μας ακολουθούν σε πορείες ατελεύτητες δίχως προορισμό. Κάποιες φορές σε τούτη την πορεία πέφτει φως και βροχή. Ετούτη η βροχή μαζί με το φως είναι που θα φέρουν στιγμές γαλήνης σε άνυδρα τοπία.
Καλημέρα Γιάννη, χαίρομαι που συναντώνται οι λέξεις μας.Καλημέρα Βίκυ που αγαπάς τους ποιητές.
Πολύ φοβάμαι, Σοφούλα, ότι αυτό το ξερίζωμα των παιδιών (του Γιάννη και του Αντρέα) είναι πολύ βαρύ και άχαρο φορτίο. Κι είναι κι εκείνο το μανταρίνι που ακόμα περιμένει τον Γιάννη να το ξεφλουδίσει...
Μια ποιητική βραδυά στη Μόρφου.
Όλοι μαζί παρέα. Να ξεφλουδίσουμε το τελευταιο μανταρίνι, ύστατος χαιρετισμός. Φεύγοντας να πούμε
- παραφράζοντας τον Καβάφη - Αποχαιρέτα την,την Μόρφου που χάνεις...
Όχι, δεν είναι το ίδιο έτσι.
Το θέμα είναι να πάμε όλοι μαζί σε μια ελεύθερη Μόρφου.
Το ξέρω ότι δεν είναι το ίδιο Βίκυ μου. Δυστυχώς όμως έπαψα να πιστεύω σε λύσεις που υπόσχονται οι πολιτικοί ανεξαρτήτως χρώματος και πατρίδας. Όσο και να πονάει αυτό τα όνειρα είναι πάντα μέσα μας και μαλακώνουν κάθε πίκρα.
Δεν ξέρω αν σου το είπα, αλλά με θέλγει να βρίσκω την πνευματική συγγένεια μεταξύ ποιημάτων ή στίχων τραγουδιών, κυρίως όταν έχουμε να κάνουμε με ποιητές διαφορετικών γενεών. Γιατί μια μεγάλη οικογένεια είναι η ποίηση, με πάμπολλα μικρά παιδάκια - αδελφάκια και ξαδελφάκια - και πολλούς γονείς, θείους και παππούδες.
Πάρτε, λοιπόν, Γιάννη, Ανδρέα και Σοφία, ως αντίδωρο από μένα ένα πανέμορφο μικρό ποίημα που αγαπώ πολύ: Πάνος Θασίτης, Να προσπαθήσει
Tο ποίημα του Θασίτη είναι πολύ όμορφο και αριστοτεχνικά λιτό΄Ναί Βίκυ θα σε πάρουμε μαι μας στης Μόρφου τις πορτοκαλιές.Σοφία συμφωνω ότι η αληθεια κ η ομορφιά κρύβονται στισ αντιθέσεις.Ανδρέα αφησα σχόλιο για τα φεγγάρια.Θα εκπλαγειτε για την ποιητική συνάντηση μου με τον Ανδρέα κ τη Σοφία αν διαβάσετε σελ.21 από το ενα Πράσινο Θολό
Δημοσίευση σχολίου