Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Ευτυχία Γερ. Μάστορα (Παπαγεράσιμου), Ιωακείμ

Ιωακείμ

Σπίτι μας πατρογονικό όπου μετράς αιώνες
και ζεις μ' ακοίμητο φρουρό τον Άγιο Κωνσταντίνο,
σαν ταξιδεύω στους Παξούς και φτάνω στην αυλή σου
και βηματίζω και πατώ το πέτρινο κατώφλι
κι ανοίγω τα πορτόφυλλα με το παλιό κλειδί μας
ποτέ δε σε 'βρηκα αδειανό, δε σε 'βρηκα μονάχο.

Παντού στις άκρες, στις γωνιές και μέσ' στις κάμαρές σου
πλανιέται κι ανασαίνεται η αύρα κι η σκιά του,
σαν τότε που τη νιότη του μαζί σου την περνούσε
και την ψυχή του ανάτρεφε με του Θεού τον πόθο.
Σαν τότε που τα σπλάχνα του μια φλόκα πυρπολούσε
και μια λαχτάρα πύρωνε τα βάθη της καρδιάς του,
να διακονίσει το Θεό, να Τον υπηρετήσει
και να Του κάμει προσφορά την ύπαρξή του όλη∙
ν' ανέβει τους αναβαθμούς, να φτάσει πάνω πάνω
καλόγερος μα και παπάς, ακόμα και δεσπότης.
Σαν τότε που έχτιζε εκκλησιά, τον Άγιο Κωνσταντίνο,
για ν' ανταμώνει το Θεό, να δέεται στ' όνομά Του
και να λαξέψει μέσα εκεί την ύστερή του κλίνη.

Κι αποδημούσε κι έφευγε απ' των Παξών το βράχο,
να φτάσει εκεί που «της ψυχής η διάθεση να κράζει»,
μα πού να πάει και πού να βρει τόπο σαν το νησί του
κι όσες φορές εμίσεψε, τόσες ξανάρθε πίσω.

Και μοιραζόταν λειτουργός στον Άγιο Κωνσταντίνο,
στους Ταξιάρχες του Λογγού και πάνω στον Άι-Γιώργη
κι οι εκκλησιές γεμίζανε με προσευχές και κόσμο.
Κι όση είχε χάρη απ' το Θεό, μόνος δεν την κρατούσε,;
μα απλόχερα τη μοίραζε σ' αυτούς που τη ζητούσαν.
Παπάδες χειροτόνησε δεκάδες και δεκάδες,
για να προσφέρουν στο Θεό ευάρεστη λατρεία,
να ψάλλουν τους εσπερινούς, να κάνουν λειτουργίες
και «άπαντα να επιτελούν τα της ιερωσύνης».

Μα δεν εξέφυγε κι αυτός απ' την πικρή τη μοίρα,
που κυνηγάει τους δυνατούς και δέρνει τους γενναίους,
δεν τον προσπέρασε ο διωγμός, δεν του 'λειψε η οδύνη
κι απόμεινε μοναχικός εκεί ψηλά που ανέβη,
αφού κανείς δεν ένιωσε τους πόθους της ψυχής του.

Τώρα κοιμάται ο Γέροντας στον Άγιο Κωνσταντίνο,
κοιμάται κι αναπαύεται διακόσιους τόσους χρόνους
κι όσες φορές τον προσκυνώ στην ύστερή του κλίνη
παρακαλώ και δέομαι, ζητώντας την ευχή του,
την «εκ νεκρών ανάσταση» να προσδοκώ μαζί του.

Σημείωση της ποιήτριας:

Επίσκοπος πρώην Αμυκλών (Λακωνίας)
Ιωακείμ Μάστορας ο Παξινός [+1692 - 1773(4)]

Έμαθα για τον «Ιωακείμ», τον «Δεσπότη», όταν γνώρισα τους Παξούς, στα πρώτα παιδικά χρόνια. Το σπίτι που μέναμε στα Μαστοράτικα ήταν το δικό του σπίτι. Σ' αυτό έζησε και δίπλα έχτισε την εκκλησιά του Αγίου Κωνσταντίνου, κατασκευάζοντας στο κέντρο του ναού και τον τάφο του, δεκαπέντε χρόνια πριν από το θάνατό του. Στεκόμουν μπροστά στην επιτάφια πλάκα που τον σκεπάζει, αποφεύγοντας προσεκτικά να την πατήσω και συλλάβιζα με δυσκολία το επίγραμμα με τα κεφαλαία γράμματα:

Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ
ΜΑΣΤΟΡΑ ΕΚΤΗΤΟΡΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΑΥΤΗΣ
ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΗΝ ΝΕΚΡΩΝ ,αψνη'

Με δέος και θαυμασμό παρατηρούσα την ωραία και σε φυσικό μέγεθος ελαιογραφία που εικόνιζε τον επίσκοπο με την αρχιερατική του στολή να ευλογεί. Η ελαιογραφία αυτή φυλασσόταν μέχρι πρόσφατα στο γειτονικό σπίτι της συγγενικής μας οικογένειας Μάστορα-Μικρούλη. Τώρα βρίσκεται στο μέγαρο της Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας.

Οφείλω πολλές ευχαριστίες στον εξαίρετο ερευνητή και συγγραφέα κ. Ιω. Δόικα, τέως διευθυντή του Ιστορικού Αρχείου Παξών, διότι από το έργο του «Επίσκοπος Ιωακείμ ο Μάστορας ο Παξινός» άντλησα πολλές και έγκυρες πληροφορίες για την προσωπικότητα και τη δράση του Επισκόπου, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως «μια μεγάλη εκκλησιαστική φυσιογνωμία» για τους Παξούς.

Από τη συλλογή Παξινοί Δεκαπεντασύλλαβοι (2005)

Translatum: Favourite Poetry - Ευτυχία Γερ. Μάστορα (Παπαγεράσιμου)
Δημοσίευση σχολίου