Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Χρήστος Ντάλιας, Παιχνίδια

Παιχνίδια

Σχεδίαζε κύβους μικρούς,
ακανόνιστους.
Δέντρα με ίσιες γραμμές
και ανθρώπους αλλόκοτους.
Γελούσε.
Αργότερα ο έρωτας
το παιχνίδι της σάρκας.
Η παγίδα της σάρκας.
Η παγίδα
κι ο αγώνας ο άχαρος.
Αναπολεί.
Δε γελάει.

Από τη συλλογή Στην εφαπτομένη (1976)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Χρήστος Ντάλιας
Δημοσίευση σχολίου