Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Απόστολος Λυκεσάς, Μονόφθαλμος

Μονόφθαλμος

Δεν θα τελειώσει αυτή τη φορά το βασανιστήριό τους.
Με μιας δεν θα τους ξεκάνει. Μοιάζει ευκολότερο τούτο
αν και τυφλός πια, αντίκρισε τις ανάγκες του κατάματα.
Αιρετικό αιμοσφαίριο επιδιώξεων τάιζε το μίσος του.

Με λιπίδια μισθοσυντήρητων που αργοπεθαίνουν.
Γυρόφερνε αδέσποτος μύκητας, στην επιφάνεια της ροδαλής επιδερμίδας
οικογενειαρχών και παπάδων. Πολύποδας απλώθηκε και κρεμάστηκε
υπέρβαρος από κοκαΐνη στη ρινική κοιλότητα των ερωμένων τους.

Ζαχάρωσε το μέλι των οργασμών τους σκοτώνοντας τις επιθυμίες.
Μπούχτισε από αντοχές, δυνατότητες και επιλογές.
Σ' ένα γαϊτανάκι λευκών αιμοσφαιρίων έπνιξε τις αποκριές του θυμού
στραγγαλίζοντάς τες με συρμάτινο κορδόνι από στομαχικά οξέα.

Επιτέθηκε αργά, με υπομονή και αδιακρίτως, αιώνες πριν,
στα σημεία του πόνου τους με βρωμερές κινέζικες βελόνες
σουβλερούς κυνόδοντες έμπηξε ανάποδα στα ούλα
οπλές φύτεψε στο κεφάλι τους, φύκια στα χέρια.
Όλων των πολυμήχανων.

Από τη συλλογή Τῷ αγνώστῳ (2001)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Απόστολος Λυκεσάς
Δημοσίευση σχολίου