Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Γιώργος Θέμελης, Κυμοθόη (VII)

[Από το ποίημα Κυμοθόη]

VII

Σε βλέπω

Στο απλό χέρι που δίνεται
Σε μια κλωστή σ' ένα φύλλο
Ματιά που γεμίζεις τη θάλασσα

Σ' ακολουθεί το πλανημένο μάτι
Πέρα από κάθε ακρωτήρι
Τρυπώντας κάθε ορίζοντα

Σαν την κυνηγημένη σκιά του Νότου
Σαν την καρδιά που έκοψε τα σχοινιά

Με χορεύει ο άνεμος
Σαν αφηρημένο

Το πόδι μου έχει πάρει
Όψη κοφτερής φτερούγας

Είσαι αυτό που δεν είναι
Δεν έχει όνομα
Όπως αχτίνα ματιού

Όπως τα δέντρα με τ' άστρα
Το νερό που τραγουδάει
Και δεν ξέρει τίποτα

Από τη συλλογή Γυμνό παράθυρο (1945)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Γιώργος Θέμελης
Δημοσίευση σχολίου