Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Σάκης Σερέφας, Το πέρασμα του χρόνου

Το πέρασμα του χρόνου

Ήμασταν λέει σ' ένα μουσείο
μέσα στ' όνειρο
ξάφνου ανοίγει από μόνη της κάποια πόρτα
«εδώ είναι η Αίθουσα του Χρόνου»
ακούγεται μια φωνή
και τι βλέπουμε
σε μια τεράστια στέρνα
στήθια, πλάτες, λαιμοί σάλευαν αμίλητα μες στους ατμούς
κοπέλες γυμνές σε πόζες νωχελικές
με κομμώσεις μπελ επόκ όλο μπουκλάκια
άλλη ρουφούσε αργά μια φιλντισένια πίπα
άλλη ατένιζε το ταβάνι με βλέμμα θολό
άλλη έπαιζε στα δάχτυλά της το νερό
«εδώ, κύριοι, μετριέται ο Χρόνος»
ξανάπε η φωνή
κάθισα λίγη ώρα κάτι μ' έτρωγε
«άντε τώρα, φεύγω, γεια» είπα σιγανά
έπρεπε να ξυπνήσω είχα χίλιες δουλειές
να ταΐσω κρεατάκι στο σκουλήκι να πρηστεί
να ποτίσω με φαρμάκι τη ροδιά μου να χαρεί
να πω τραγούδια στον μαύρο λύκο να ξεχαστεί
μα πόσο αλλιώτικη μέρα ξημέρωσε
το σκουλήκι τίναξε ανθούς
βέλαζε η ροδιά μου στους περαστικούς
«κάτσε πλάι μου» είπε ο λύκος
και ούρλιαξε έναν υπέροχο σκοπό, μια μελωδία
της φονικής του σάρκας ύμνος κι ευτυχία.

Από τη συλλογή Τρεις γάτες δρόμος (2000)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Σάκης Σερέφας
Δημοσίευση σχολίου