Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Κ. Γ. Καρυωτάκης, Gala

Gala

Θα γλεντήσω κ' εγώ μια νύχτα.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι
μ' ένα παλμό το βράδι το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Ταστέρια τρεμουλιάζουνε, καθώς
το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός.
Κλαίει παρακάτου η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σαν βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα τού θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τασημοδάχτυλά του.

Είναι το βράδι απόψε θλιβερό
κ' εμείς θα το γλεντήσουμε ως το βράδι,
όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό
και μέσα μας τον άδη.

Οι μπάκοι μάς προσμένουν. Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή,
στο μαύρο μας το δάκρυ.

Θα καθρεφτίσει το απαλό της φως.
Γιομάτοι δέος, ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί κάθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θακούμε.

Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδι το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Από τη συλλογή Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων (1919)

Πηγή: Νεοέλληνες λυρικοί - επιμέλεια Γιώργου Θέμελη (εκδόσεις «Αετός», 1954)

Translatum: Favourite Poetry - Κ. Γ. Καρυωτάκης
Δημοσίευση σχολίου