Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Θέμης Λιβεριάδης, Υπόδικος αλήθειας άνευ ελαφρυντικών

Θέμης Λιβεριάδης, Υπόδικος αλήθειας άνευ ελαφρυντικών

Του Συμεών που είναι κι αυτός μοναχός

Από μικρός το ήθελα ν' αξιωθώ
τη γυναίκα και τον άντρα γυμνούς
σε 'κείνες τις στιγμές που είναι μόνοι
και προσπαθούν να ενωθούν
καλύτερα αν τους προλάβαινα ντυμένους
και έβλεπα απ' την αρχή
αυτό που ίσως φαίνεται ασήμαντο
τη διαδικασία της Αποκαλύψεως
ν' αφουγκραζόμουν τους σφυγμούς και τους ψιθύρους
προσέχοντας τις φλέβες και τη γλώσσα
την κοσμογονική διαστολή στις ρώγες και τις κόρες
όταν ο λόγος δεν υπάρχει
μόνο οι φθόγγοι και τα βογγητά μέχρι το τέλος
προπαντός στο τέλος
καθώς ολοκληρώνεται η γνώση και καθορίζεται η σχέση
και διάφοροι μηχανισμοί ή τα ανθρώπινα τα χέρια
κλείνουν αργά αυτό που ονομάζουμε αυλαία
στο τελειωμένο έργο της Ζωής
στο σύνορο της αγωνίας
όπου δεν ξέρουνε πώς παίξαν
και περιμένουν χειροκρότημα
ή την αμείλικτη Σιωπή που μαστιγώνει

Θαρρώ πως κάτι τέτοιο δε συνιστά πλημμέλημα
είναι η στύση προς τη γύμνια της αλήθειας
μακριά από τη σκόνη των βιβλίων
έξω από τους διαδρόμους των μουσείων
μονάχα που αυτό έπρεπε να 'χει γίνει από χρόνια
τώρα αυτοί εφέτες και αφέτες
με πλήθος ψευδομάρτυρες που κατεβήκαν απ' το τραμ
κρίνουνε απολιθωμένοι
πως παίζω ακόμα το κουτσό

Θέλω κάτι ακόμα τόσα χρόνια
να ξέρω πότε ακριβώς
σε ποιο πλευρό της αγρυπνίας
με βρίσκει καίρια ο ύπνος
αυτός που λέγεται μικρός
και να προλάβω τη στιγμή
να κλείσω μόνος μου το Φως

Από τη συλλογή Ο θάνατος του ζώου, 1958-1988 (1989)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Θέμης Λιβεριάδης
Δημοσίευση σχολίου