Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Ντάντη Σιδέρη, Επιτέλους δικό της

επιτέλους δικό της

ποιο χέρι άραγε
- όταν έρθει η ώρα -
θα σύρει το καμένο βλέφαρο
και το κέρμα
θα σφηνώσει στο μέτωπο
- στοργή ή υποχρέωση -

όμως πομπή λαμπρή
θα ξεκινήσει
με τόσα δέντρα ν' ανεμίζουν
πράσινο ωχρό και πορφυρά
και «θάλασσες ολόχρυσες εσπερινές»
- ωραίοι κήποι δεν ακολουθούν -
και αίμα λεπτό
διακριτικά ομιλητικό
θα πλαισιώνει την εικόνα

ή η όλη εικόνα μία άλλη:
κανένα χέρι
στοργής ή υποχρέωσης
κανένα κέρμα
να χρυσίζει στο μέτωπο
και με μάτι ανοιχτό
θεωρεί νερά
πολλά νερά
να παίρνουν το αίμα∙
επιτέλους δικό της.

Από τη συλλογή Hinter dem Schlaf höre ich mich besser (Πίσω απ’ τους ύπνους με ακούω πιο καθαρά) (2001)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Ντάντη Σιδέρη
Δημοσίευση σχολίου