Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

Μαρία Πισιώτη-Ιωάννου, Μελαγχολία

Μελαγχολία

Συννεφόσκεπη η καρδιά μου
πνίγεται στην ομίχλη της πλήξης,
της ανίας και της απογοήτευσης.
Τα όριά μου εξανεμίζονται
μπρος στην αδιαφορία.
Στο φουρτουνιασμένο μυαλό μου
ένα ρήμα κυριαρχεί.
ΝΑ ΦΥΓΩ.

Το κεφάλι μου βαρύ.
Τα μάτια μου καίνε.
Κύματα οργής γίνονται
στάλες βροχής.
ΞΕΣΠΩ.

Η κούραση σκιάζει
την ψυχή μου.
Τίποτε δε μ' αγγίζει.
Τίποτε δε μ' ευχαριστεί.
Τα μάτια μου κλείνουν.
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ.

Ώρα να φύγω.
Έστω μέσα απ' το όνειρο.

Από τη συλλογή αιωρούμενο νησί (1999)
Δημοσίευση σχολίου