Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Όνειρο χωρίς επίθετο

Όνειρο χωρίς επίθετο

Μου συστήθηκες όνειρο
κι εγώ είχα απορήσει.
Τι σκέτο; Χωρίς κάποιο επίθετο;
Ξέρεις πόσα όνειρα
φλερτάραν ξυπνήματά μου
αφήνοντας πάνω στα χείλη μου
ανώνυμες καληνύχτες;
Πώς να σε βρω στη χάση σου;
Να ήσουν φεγγάρι
θα καρτερούσα τη φέξη σου.
Δε γίνεται, θα σου δώσω επίθετο.
Μήπως να σε πω δικό μου;
Όμως δικό μου είναι και το δάκρυ.
Φοβάμαι μη σας μπερδέψω
με τέτοια συνωνυμία.
Άσε που από αυτή τη συγγένεια
μπορεί να προκύψει
τέκνο εφιάλτης.
Να σε πω αιώνιο;
Θα θυμώσει το χάος
που του κλέβεις τον τίτλο.
Καλύτερα να σε πω αληθινό
γιατί ακόμα κι αν δεν είσαι
τ' οξύμωρο
στα όνειρα ταιριάζει.

Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Παναγιώτης Αργυρόπουλος
Δημοσίευση σχολίου