Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Νίκος Βρεττός, Σκλάβοι της δύσης (Μέρες θανάσιμες χωρίς οίκτο...)

Μέρες θανάσιμες χωρίς οίκτο
Αδηφάγο κτήνος το πάθος
Ολόκληρη η ζωή μου στο βούρκο --

Ω, είμαι πολύ νέος για ν' αφεθώ

Από τα πάθη μας αδίσταχτοι κι ασύδοτοι
όλη η ελπίδα μας στα λαχεία και στα προπό

Να ο καιρός που η κατανάλωση γεννοβολάει
κι άλλη μοναξιά κι απελπισία, κι άλλες πόρνες

Αυτοί περιμένουν στην αγορά συναθροισμένοι --
είναι οι άνθρωποι να φτάσουν σήμερα

Να ο καιρός των ομαδικών συμπλεγμάτων
ο καιρός των υπερανθρώπων και των άστρων

Μα πάλι φτάνουν μερικοί απ' τα σύνορα
και λεν πως άνθρωποι πια δεν υπάρχουν

Από το ποίημα Σκλάβοι της δύσης (1975)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Βρεττός
Δημοσίευση σχολίου