Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Γιάννης Αγγελάκας, Η αυτοκρατορία των ανάπηρων

Η αυτοκρατορία των ανάπηρων

Κοιτάζομαι προσεχτικά στον καθρέφτη.
Ένα μεταλλικό πολύχρωμο ελατήριο
στη θέση της γλώσσας
μπαινοβγαίνει ρυθμικά μέσα-έξω στο στόμα μου.
Όσο το παρατηρώ τόσο ομορφότερο μου φαίνεται
διαλύοντας και τις τελευταίες υποψίες μου.
Θεέ μου εκείνο το σαρκώδες τερατούργημα που μου χάρισες
ναι και καλά γλώσσα
το ξεφορτώθηκα.
Όταν δεν το χρειάζεται κανείς καλύτερα να το κόβει.
Στην αρχή σού φαίνεται άβολο
αλλ' όμως σαν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη
χίλιες φορές πιο όμορφος πιο ελαφρύς
αποζημιώνεσαι για τα καλά.
Περνάω όλες σχεδόν τις ελεύθερες ώρες μου μπροστά στον καθρέφτη.
Κοιτάζοντας κάθε καινούργιο μου εξάρτημα
το διασκεδάζω μέχρι να εξαντληθώ πραγματικά.
Τα μάτια μου αναβοσβήνουν χρώματα
με τα πρωτότυπα εσωτερικά τους φωτοκύτταρα.
Δεν δακρύζουν πια
έχε για αποκρουστικό πρώην βάσανο.
Με τους ακουστικούς ηλεκτρονικούς ρυθμιστές μου
τ' απογεύματα
ανεβάζω την ένταση όλων αυτών των χαρούμενων ήχων
που στέλνουν στ' αυτιά μου
οι γλυκόγκριζοι καμπούρηδες απ' το δρόμο
καθώς βολτάρουν με τ' ανοξείδωτα κουρδιστά ποδαράκια τους
ανοιγοκλείνοντας μαγνητικά βλέφαρα
τιτιβίζοντας σα σεληνιακά πτηνά με τα γλωσσικά τους ελατήρια.
Δεν μπορώ να το κρύψω.
Νοιώθω την τέλεια έξαψη τού να μη μπορώ να 'μαι πια δυστυχισμένος.
Ζω σε μια γλυκιά πατρίδα.
Ζω στην Αυτοκρατορία των Ανάπηρων.

Από τη συλλογή Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι (1995)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Γιάννης Αγγελάκας
Δημοσίευση σχολίου