Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Εις μάτην

Εις μάτην

Το νυστέρι του χρόνου πάντα κρυμμένο
Στο πέτο των αποχωρισμών
Κι όλοι εκείνοι στην άκρη της μέρας
Που κλαίνε κρυφά
Τυλιγμένοι στην αγρύπνια της μνήμης
Περιφέροντας την εφημερότητά τους
Να εναποθέτουν σε μελλούμενους καιρούς
Ένα μπουκέτο Ιούληδες
Που ψαχουλεύουν στην τσέπη τους
Μ' ένα κομμένο χέρι
Για εκείνο το χρυσό κλειδί
Που ανοίγει όλα τα χείλη
Και ρέουν φωσφορίζοντας
Τα έγχρωμα φιλιά

Από τη συλλογή Εν τη ρύμη του νόστου (1999)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου
Δημοσίευση σχολίου