Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Μαρία Ζαβιανέλη - Διαμαντάκη, Στην ομορφιά που χάνεται

Στην ομορφιά που χάνεται

Καθισμένη στου κάστρου την αγκάλη
το πέλαγος αγναντεύει νωχελικά
λουσμένη μέσα στο χρυσό γέλιο της μέρας.
Είκοσι ερωτικοί Μάηδες περάσανε
μέσα στο λακκάκι τού λαιμού της
αναστενάξανε από πόθο μα και
ο νοτιάς στα λυτά μαύρα μαλλιά χόρεψε,
έρωτας έγινε που με ένα σερμπέτι φιλί την αγάπησε!
Δεν έμαθα το όνομα της ίσως να την λέγανε Μαρία
Εσθήρ ή Νεσχάν -λουλούδι του ωκεανού-
μα θαρρώ πως την είδα ξανά καθώς μέσα στα στενά τής πόλης
και όπως έτσι αμέριμνη θαύμαζε την ομορφιά τούτης της γης
ο ουρανός τη μορφή της καθρέφτιζε παντού μέσα σε όλα…
Είχε στο στόμα της γεύση από μέλι -από την γη τής Θάσου
και εκεί στην άκρη τής γλώσσας της άρωμα -μελωμένο ροδάκινο
φλογερός κρόκος πολύτιμος χρυσάφι τα μαλλιά της,
που μέσα τους χορεύανε τα πλοκάμια τού ήλιου τής Βεργίνας.
Και όταν περιπλανιέμαι μέσα στην τόση ασχήμια τής ζωής
βλάσφημος γίνομαι και λέω πως τίποτα πια δεν υπάρχει.
Πως έσβησε η ομορφιά, σε άλλους τόπους πήγε…
Μα εκείνη πότε σαν αγριοτριανταφυλλιά
στη Μακεδονική γη ανθίζει,
και άλλοτε άγγελος -χορευτής στο ιερό τής εκκλησιάς
του Αϊ-Δημήτρη φτερουγίζει!
Όχι! δεν πρόδωσε τον τόπο μας
μα είναι καλά κρυμμένη, με την καθάρια σου ματιά
έλα και αντίκρισε την!

Αδημοσίευτο ποίημα (2000)

Μ' αυτό το ωραίο ποίημά της για την ομορφιά τής Μακεδονίας, καλωσορίζω στη γειτονιά των ποιητών «μου» μια Χανιώτισσα που ταξιδεύοντας προς την πόλη μας είδε πολλά απ' αυτά που δεν βλέπουμε όσοι ζούμε στη Θεσσαλονίκη.

Πάντως, μην ανησυχείς, Μαρία. Όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουμε, οι ομορφιές τής Ελλάδας όλης δεν θα χαθούν. Η φύση πάντα νικάει κι εμείς απλώς ματαιοπονούμε.
Δημοσίευση σχολίου