Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

Βασίλης Αμανατίδης, Η Παρθένος σε κυανό νυφικό

[Από την ενότητα πρώτη προσευχή]

Η Παρθένος σε κυανό νυφικό

είναι, δεν είναι
δεν είναι δικό μου
το ον που περικλείω εντός αγκάλης.
Αναρριχήθηκε στην παρειά μου το έτος
Ένα,
τώρα αυτοκόλλητα
εφαπτόμαστε, αν όμως...
Αν όμως είναι μήπως μίας άλλης;
Που μου το άπλωσε στο ιμάτιο της μήτρας;
Που μου το κάρφωσε στου σώματος την γυάλινη λεκάνη;
Κυανοβαθές θεανθρωπάκι μου
αφιλές!
Τοποθετήθηκες

Πλέον τετέλεσται, μισά χαμογελάω

Ήλθες,
στα δύο μ' έκοψες,
καλά κρεουργημένη, α! Προ Χαμογέλου η εποχή,
α! Μετά Χαμόγελον στο εξής
Μέσα σε ένδυμα βρεφοκρατώ
-- κυανό. Αλλά κάτι:
κρυμμένο έχω βαθιά. Ιάματα εδώ.
Υψηλής ραπτικής μου αγέννητα, αχ
κουπεπέ, μωρά μου... Τικ
τακ ωάρια νεκρά μου στρας παντού μέσα στη φόδρα
κεντημένα μου χαβιάρια -- δικοί δικοί μου κόκκοι.
Τίκτω
Είμαι

Ακούσιο πραγματάκι μητρικό

Από τη συλλογή Σπίτι από πάγο όλο (2001)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Βασίλης Αμανατίδης
Δημοσίευση σχολίου