Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Ευδοκία Τσαρσιώτου, Οι δυο φωνές

Οι δυο φωνές

Δεν ήξερα πως δυο φωνές, πως δυο καρδιές,
βρίσκονται στα ενδότερά μου.
Δεν ήξερα πως μέσα στη σιωπή
στ' άσβεστα όνειρά μου,
κούρνιαζαν και μου 'λεγαν
τα πρέπει, τα δεν πρέπει.
Κι εγώ βάδιζα ανέμελα στον ήλιο, τη βροχή.
Χαιρόμουνα το καθετί.
Δεν ήξερα γιατί ήρθα στη ζωή.
Ώσπου ξαφνικά
άκουσα κάποια φωνή να μου μιλάει σταθερά,
να μου εξηγεί το καθετί.
Ταράχτηκα. Μα τη συνήθισα σιγά σιγά.
Από τότε είναι ο οδηγός μου στον πιο όμορφο εαυτό μου.
Τα μίση και τα πάθη μου αναχαίτισα.
Τις λύπες, τις χαρές μου τις χαιρέτισα...
Τα λάθη μου τα ξανασκέφτηκα.
Ιδέες μου αναθεώρησα.
Μέσα στα πέπλα της ψυχής προχώρησα...
Με άλλα μάτια τον κόσμο μου θεώρησα.
Τα πρέπει, τα δεν πρέπει πόσο σκληρά χτυπήθηκαν.
Στην αρένα του μυαλού μου τα πάθη τους συγκρούστηκαν.
Και οι δυο φωνές, οι δυο καρδιές υπάρχουνε ακόμη.
Κι εγώ μαζί τους προχωρώ
να φτιάξω έναν καλύτερο εαυτό.
Με δυο φωνές, με δυο καρδιές, τον κόσμο μου θωρώ!...

Από τη συλλογή Αναλαμπές στο χωρόχρονο (1991)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Ευδοκία Τσαρσιώτου
Δημοσίευση σχολίου