Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου, Δειλινοί στοχασμοί

Δειλινοί στοχασμοί

Τι λέει το κύμα στο γιαλό, που σβήνει λιγωμένο
σκορπίζοντας τριγύρω του το λιγοστόν αφρό;
Και ποια ονειροπολήματα κρατούν συλλογισμένο
κάποιον ωχρό καλόγερο στο πιο ψηλό βουνό;

Τι νάναι εκείνο που μεθά τις αποδύσιες ώρες,
σε μια μεγαλεπήβολην ονείρων σιωπή;
Σαν τι να οραματίζεται στις νεραϊδένιες χώρες
του ποιητή η λεπτόχορδη κι ανήσυχη ψυχή;

Γιατί βουβοί και σκυθρωποί στην πόρτα του σπιτιού τους
δυο γέροι στέκουν σα σκιές, χωρίς ζωή και νιάτα;
Σαν τι στοχάζουνται γλυκά στο θολωμένο νου τους
και ποιον προσμένουν να φανή στη σκοτεινή τη στράτα;

Νεφάκια διαβατάρικα, στο φως κι αυτά λουσμένα
απ' τις στερνές αναλαμπές τού ήλιου πόχει δύσει,
τραβούν όλα και χάνουνται μυριοχρωματισμένα.
Της νύχτας το μυστήριο ξαπλώθηκε στη φύση.

Από τη συλλογή Νύχτες αγρύπνιας (1932)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Ανθούλα Σταθοπούλου-Βαφοπούλου
Δημοσίευση σχολίου