Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Μαρία Ζαβιανέλη - Διαμαντάκη, Στη Μεσόγειο

Η λεκάνη τής Μεσογείου

Στη Μεσόγειο

Πόσο μακριά η Λισμπόα απ' τ' Αγκριτζέντο;
Το Μπονιφάτσιο απ' τη Βαλέτα πόσα μίλια;
Περνά ο ήλιος μέσα απ' τ' αλμυρίκια...
Στα λιόφυτα γελούν οι κοπελιές.
Ετούτη η θάλασσα στολίδι, ιριδίζει.
Δίχτυ χρυσό απλώνω και την κλείνω.
Της κλέβω θαλασσόχορτα, φύκια, μαργαριτάρια.
Στολίζω όλα τ' όνειρα με κρόκους και κρινάκια.
Απόσταγμα λευκό κρασί, σε χρυσαφένιο τάσι.
Μέλι το σύκο, το φιλί, γλυκόστυφο κυδώνι.
Ετούτη η αύρα τραγουδά, ταξίδια όλο μου τάζει.
Σαλεύει ο έρωτας, τρέχει στα καλντερίμια,
άπλετο φως, σε μια ματιά, σε ένα κορμί.
Σε δέρμα ηλιοκαμένο παιχνιδίζει,
σε χάρτες σχέδια ξεκινά.
Πόσο μακριά το Αιάκειο από την Πάφο;
Το Κάλιαρι από το Ρέθυμνο, αλήθεια;
Ναι, σε είδα ένα τριαντάφυλλο κλεφτά να το μυρίζεις...
Όμορφος και περήφανος όπως σου ταιριάζει,
μέσα σε κήπους ξωτικούς, της Μεσογείου αγέρα...

Από τη συλλογή Κύματα (2007)
Δημοσίευση σχολίου