Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Σάκης Σερέφας, Απ' το τίποτα

Απ' το τίποτα

Στον παλιό καναπέ καθισμένη
μ' ένα φως αλογόνου λουσμένη
την κλωστή της περνά σιωπηλά
απ' το τίποτα

το σκοτάδι της γνέφει απ' το τζάμι
το πλοκάμια του πετά μα δεν φτάνει ως
το άπληστο πλάσμα, γαντζωμένο γερά
απ' το τίποτα

με το μάτι θολό μελετώ στα κρυφά
την ανήλεη μάχη όπου πάντα νικά
όποιος κάθε αυγή τη ζωή αρχινά
απ' το τίποτα

δες το στέρνο πώς λιανίζει σκεβρό τη νυχτιά
δες τους ήρωες κιρσούς μες στα αίματα τα πηχτά
τώρα κοίτα τα ψεύτικα δόντια, χασμουριέται και
κόβουν μπουκιά
απ' το τίποτα

«έι !» της κάνω «από πού έμαθες πώς
να ημερεύεις το σκότος να βόσκει απ' τη χούφτα σου
φως;»
κι αυτή μου απαντά γελαστά
«απ' το τίποτα!»

Από τη συλλογή Απ' το τίποτα (1994)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Σάκης Σερέφας
Δημοσίευση σχολίου