Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Γιάννης Ποδιναράς, Καλοκαιρινά γητέματα (II)

[Μέρος Β']

Καλοκαιρινά γητέματα

II


Τα καλοκαίρια τα δικά μας
γητεύουν τους περαστικούς.
Πόσο λίγοι, ωστόσο, μπορούν να δουν
τους παγερούς χειμώνες,
όταν οι στέγες στάζουν στο κορμί
τη στυφή ψύχρα του ξάστερου στερεώματος
τις νύχτες που ακολουθούν την πορεία του ιερού αστερία.
Στάζει το κρύο στο κόκαλο
διαπερνώντας τα τεντωμένα από το φόβο νεύρα.
Πάντα αναρωτιόμουνα,
σαν τριγυρνούσα στις μικρές τις πόλεις.
Γιατί τα φώτα σβήνανε τόσο νωρίς
τα βράδια του χειμώνα;
Κι οι άνθρωποι που έβλεπα τα καλοκαίρια,
ν' απλώνουνε γραμμή τις λύπες τους
στην καυτή άμμο;
Πόθοι χωμένοι στην άμμο.
Χαλαρωμένα σώματα
στη διάθεση αμείλικτου ήλιου
διαστέλλουν τα όνειρά τους
ν' ακουμπήσουν τη φλόγα των ερώτων.
Βάτος ανίκητη στα ερέβη
που πυρπολεί του πόθου τους ιριδισμούς
των μελαψών, γυμνών σωμάτων.
Τώρα ζαρώσανε τα σώματα
να χωρέσουνε στη χούφτα μικρού παιδιού
την ψυχή που όλο μικραίνει στους χειμώνες.

Κι η απορία μου
φεγγάρι μισό
στην ξάστερη παγωνιά των ουρανών.

«Γιατί τα φώτα σβήνουνε τόσο νωρίς
τα βράδια του χειμώνα;»


Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Γιάννης Ποδιναράς

Αφιερωμένο στον ίδιο τον ποιητή γιατί με τους στίχους του συχνά διαβάζει άριστα τις σκέψεις (και τις απορίες) μου!

Γιάννη, κι αυτό το σκέλος τού ποιήματος μ' αρέσει πολύ, κι ας το διατρέχει η κρυφή και περίεργη αυτή μελαγχολία που προξενούν οι χειμώνες σε ανθρώπους σαν κι εμάς. Λύθηκε, αλήθεια, η απορία σου ή όχι ακόμα;
Δημοσίευση σχολίου