Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Κώστας Ριζάκης, Χωρίς χρονολογία (2)

2.

ακούω το γνώριμο των τακουνιών σου
στις κρύες πλάκες τής αυλής
πευκοβελόνες μπλέκονται
στα βιαστικά μαλλιά σου
κι ακούω τα κλεφτά αδέξια βήματα
να σε οδηγούν συνέχεια στο δρόμο

αφήνω την αυλόπορτα ανοιχτή
την πιθανή διαφυγή μου να εξορκίσει

(διδάσκομαι απ' τα λάθη μου
Αλίκη
μ' αίμα και πόνο απανωτά με συντηρείς)

Από το ποίημα Χωρίς χρονολογία (2004)
Δημοσίευση σχολίου