Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Τραπεζούντα


Σύντομη ιστορία της Τραπεζούντας
Βιντεοκάλυψη από την Εύξεινο Λέσχη Βεροίας το 1981
Αφήγηση: Κ. Καμπουρίδης
Λύρα: Θεόδωρος Βεροιώτης


Τραπεζούντα

Βρεθήκαμε περιηγητές
στην ιερή την πόλη Τραπεζούντα
.
Βαθιά
μέσ' από το χρόνο ακούγεται το άσμα το θρηνητικό
των πονεμένων:
«Παπόρια πάνε κι έρχουνταν σην πόλ' την Τραπεζούνταν,
όλα τα ομμάτια χαίρουνταν, τ' εμά δάκρυα γομούνταν.»

Άγνωστα μέρη κι όμως γνώριμα.
Σαν να γεννήθηκα εδώ,
σαν η πόλη αυτή να μ' έχει αναθρέψει μες
στους πανέμορφους τους λόφους, τις πλατείες,
μες στις χαράδρες, τα βουνά και το λιμάνι.

Σ' αυτό το Φροντιστήριο πήγαινα σχολείο.
Να το θρανίο που καθόμουν, δίπλα στο παράθυρο.
Με σέρνουν οι διάδρομοι, οι σκάλες με τραβούν,
η αυλή του μ' αγκαλιάζει χιλιοπρόσωπη.
Και τότε ακούγονται φωνές μαθητριών
του Παρθεναγωγείου απ' αντίκρυ.
Θα 'ναι κι η Δηιάνειρα, θα 'ναι κι η Θάλεια
με τις γαλάζιες τις ποδιές και τ' άσπρα γιακαδάκια,
φεγγαροπρόσωπες.

Ω, και να σήμαινε Εσπερινός
στο σκιόφως της Αγια-Σοφιάς να συναχτούμε
- μάτια χαμηλωμένα Παναγιάς
ατίμητα δώρα ψυχής.
Να 'βγαινε κι η πανσέληνος απ' το βουνό,
να λάμψει η Τραπεζούντα στο ασήμι.

Γιατί 'ναι αυτή το πρώτο φως
που δοκιμάζει το βήμα του στη θάλασσα
κι όλα μαζί τα φώτα όλου του κόσμου,
γιατί 'ναι αυτή ένα αστέρι ανέσπερο, γι' αυτό
δε λέει κι η ψυχή να λησμονήσει.


Από τη συλλογή Μαύρες ακτές (1994)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου