Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο πίθος και το φανάρι (Φωταψία ρημάτων αναβλύζει από βάθη σπηλαιώδη...)


Κώστας Χατζής, Και λεγόμαστε άνθρωποι

Ο πίθος και το φανάρι (απόσπασμα)

Φωταψία ρημάτων αναβλύζει από βάθη σπηλαιώδη, βαφτίζονται τα χρώματα κι οι διάσπαρτοι ήχοι αλληλούια των ύμνων.

Ανάβει το εσωτερικό φανάρι του και ακτινογραφεί τους ανθρώπους, το κόκκινο της καρδιάς δείχνει κάτι δόντια όμοια με λύκου, σκέφτεται το λάθος του, εδώ, λέει πέσαμε σε θηρία και βέβαια από τα άγρια πιο δυνατά δαγκώνουν οι συκοφάντες, ενώ από τα ήμερα οι κόλακες, κρύβεται στο πιθάρι του κι ο σκύλος στο κρανίο του φύλακας, έλα να νυχτοπερπατήσουμε, τι το θέλεις το φως που ξεσκεπάζει τα βάθη, όλες οι πόρτες ανοίγουν με κλειδί και μόνο το μέσα τού ανθρώπου είναι από μόνο του ανοιχτό, όμως πρέπει πρώτα να βρεθεί άνθρωπος.

...

Από τη συλλογή Ο πίθος και το φανάρι (1993)
Δημοσίευση σχολίου