Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Όλοι οι δρόμοι


Νίκος Παπακώστας, Ιθάκη (με τη Μαρία Σουλτάτου)

Όλοι οι δρόμοι

Ο παππούς μου, ο Ταλμάν, έβγαινε συχνά περιπάτους, τότε που όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη, κι ας υπήρχε άμεσος κίνδυνος να τον ληστέψουν στην ωραία εκείνη εποχή. Αλλά και στην πατρίδα του, τη σαλιγκαρώδη Κολχίδα, έπρεπε να φυλάγεται, ως κόρη ωραία γάμου, γιατί ήταν ενδεχόμενο -για να μην πω σίγουρο- να τον γδάρουν και ν' απλώσουν το πετσί του χρυσόμαλλο δέρας στο δέντρο που το φύλαγε άγρυπνος δράκος. Πόσω μάλλον όταν πήγαινε κατά Ελλάδα μεριά, όπου είχαν αποκτήσει την ωραία συνήθεια να σε κοντύνουν ή να σε μακρύνουν κατά τα κέφια τους -τους ξέρουμε τους Ελλαδίτες, να τα λέμε τώρα!- ή όταν ήθελε να μπει σε καράβι, ταξίδι για το λαβύρινθο και να χαθεί στον σκοτεινό κι απύθμενο κόλπο τής Αριάδνης, κι άντε τότε να βρει να υψώσει πένθιμα ιστία καλοκαιριάτικα μέσα σε τέτοιο φως. Και το κυριότερο, θα έχανε για πάντα το δρόμο του για τη Ρώμη, κι ας οδηγούσαν όλοι εκεί, με οδοδείκτες δεξιά ζερβά τα μαραφέτια τού Ερμή σαν άγουρα σταφύλια. Εξάλλου έβγαινε στον πηγαιμό για την Ιθάκη, όχι γιατί ήταν πατρίδα του και τον περίμενε, με πλισέδες στο πρόσωπο, η Πηνελόπη -τότε δε θα 'βγαινε-, αλλά ακριβώς γιατί ήθελε άλλη φτώχεια να του δώσει η Ιθάκη. Γιατί έτσι σοφός που έγινε, με τέτοια γνώση, δεν είχε πια καμιά αμφιβολία πως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον τάφο.

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν. Το σύνταγμα της ζωής (1988)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου