Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο πίθος και το φανάρι (Ξένα λιμάνια κουβαλούν τα καράβια...)


Θάνος Μικρούτσικος & Άλκης Αλκαίος, Τα πλοία των ερώτων 
(μπουζούκι: Γιάννης Μπιθικώτσης, τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Στου αιώνα την παράγκα (1996))

Ο πίθος και το φανάρι (απόσπασμα)

Ξένα λιμάνια κουβαλούν τα καράβια, μα εγώ στον μέσα όρμο μου αρμενίζω κι αδιάκοπα ερευνώ, τι θέλει κι αγρυπνά η καρδιά μου, αφού η ζωή μικρή κι ανήμπορος ο θάνατος να τη μηκύνει.

Νωχελικά αναδύεται μέσ' απ' το πιθάρι του, ω κρύφια μέρη και κακοτοπιές των κοριτσιών, όπου βουλιάζει και το πιο καθαρόαιμο όνειρο. Κι από τότε σκοτώνει κάθε μέρα μέσα του τον καλό άνθρωπο και την κόρη του τη φεγγαροντυμένη, την ώρα τη γλυκιά που σμίγει στην κούπα της το δυνατό κρασί τού αγαπημένου της ή τη νέα ελπίδα να πορευθεί ο κόσμος στα βαθιά και τα υπεράνω, μ' ένα φτερό ή μ' ένα ιστίο, ιστιοφόρο πάλλευκο επιπολής τού ονείρου, ω σκοτεινό ανατρίχιασμα, ψυχή, ψυχή μου, λέει, που απλώνεις το ξαστόχημά σου και το παίρνει ποντιάς μετάτροπος αύρα θέουσα άμα κι αναπαυομένη, πού πότε άγνωστο γιατί. Η μέρα ανοίγει και κλείνει ξανά και ξανά όλα τα ανθρώπινα κι εκείνος ευθύβολος προορισμένος να άρχει και να αμαρτάνει.

[...]

Από τη συλλογή Ο πίθος και το φανάρι (1993) του Νίκου Γρηγοριάδη
Δημοσίευση σχολίου