Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Οι μηλιές


Μήλο μου κόκκινο (μακεδονικός συρτός - με τον Πέτρο Γαϊτάνο)

Οι μηλιές

Ο προπάππος μου δε θυμάμαι αν είχε όνομα, είχε όμως τον κήπο του γεμάτο απ' όλα τ' αγαθά τού θεού, δεινόσαυρους και μήλα, φίδια και μπανάνες, χωρίς να τον καλλιεργεί, γιατί, όπως έλεγε, είναι πολύ προτιμότερο να κάθεσαι παρά να ξεθεώνεσαι στη δουλειά. Ακόμη και τους δούλους του, που τους ονόμασε Αδάμ και Εύα, για να θυμάται τους πρωτόπλαστους, συμβούλευε να περνούν τη μέρα τους κάτω απ' τα δέντρα τραγουδώντας στη βροχή. Ο ίδιος καθόταν στην πολυθρόνα του -ένα είδος θρόνου- πάντα μισοκοιμισμένος ή προσποιούμενος ότι κοιμάται, με το εσωτερικό όμως μάτι του ακοίμητο ή προσαρμοσμένο στην κλειδαρότρυπα του ήλιου, μπας και φανούνε ξαφνικά τίποτα μαύροι καβαλάρηδες ή μονόφθαλμοι πειρατές, αλλά κυρίως για το αφρόλουτρο της Εύας ανάμεσα στους κροκόδειλους και τους μακρόλαιμους πονηρούς κύκνους. Τις ώρες αυτές είχε τέτοια αθωότητα το πρόσωπό του που ήταν αδύνατον οι δούλοι του, αλλά και εμείς οι ελεύθεροι απόγονοί του να φανταστούμε κάποια τιμωρία για οποιοδήποτε παράπτωμά μας. Γι' αυτό με βλέπετε απορημένο, τόσο που η μπουκιά να μου καθίσει στο λαιμό, όταν το κορίτσι μου μού πρόσφερε, με το αθώο της εκείνο κούνημα, μια δαγκωνίτσα μήλο - χαρά στο πράμα, όταν είχαμε ήδη γευτεί όλου του κόσμου τις λιχουδιές. Σκέφτομαι (κι όμως αμέσως το απορρίπτω, γιατί ήταν πραγματικά Πάνσοφος) μήπως τον πιάσαμε στον ύπνο εκείνο το εξαίσιο δειλινό που είχαμε κλέψει όλα του τα χρώματα και βάψαμε πολύχρωμους σαν πεταλούδες τούς αγγέλους του που στρίγκλιζαν πετώντας γύρω απ' το ουράνιο τόξο. Μήπως τελικά ούτε έβλεπε, ούτε άκουγε και μας ξεγελούσε; Πώς αλλιώς εξηγείται που ρήμαξαν τον κήπο του κάθε λογής στρατηγοί και μεταπράτες, στέλνοντας οπλοφόρους και εμπόρους που μας ξεθέωσαν στο κυνηγητό; Ή μήπως νομίζει στ' αλήθεια πως αυτοί που σκάβουν με τις κροτίδες τους αμέτρητους λάκκους είναι για να φυτέψουμε μηλιές;

Από τη συλλογή Βουστροφηδόν. Το σύνταγμα της ζωής (1988)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου