Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Πλάτανα


Τοπία στον Πόντο πό το αρχείο της Ποντιακής Εστίας Μασαχουσέτης - Καλλιτεχνική Λέσχη Ποντίων)


Πλάτανα

Σχεδόν δυο βήματα απ' την Τραπεζούντα,
στα Πλάτανα αντίκρυ,
με τη σκιά των αγέραστων βουνών
πάνω στο σκοτεινό τής μοίρας,
ακούω το ρημοκλήσι να συλλαβίζει
την αγιασμένη Ιωνίδα γλώσσα.
Κι ως κουκουλώνομαι τον έμορφο χιτώνα,
μέσα κι έξω μυρωμένο, του παππού μου,
παίρνουν να κελαηδούν τ' αηδόνια
στις ρεματιές τής μνήμης λυπημένα.

Παππούλη, κράζω, τότενες, παππού Ταλμάν,
ρίξε τα γένια σου στα κύματα,
να παίξω το τραγούδι σου,
λυράρης γητευτής τής μνήμης.
«Εξέβα απάν' σο Πόζτεπεν, είδα την Τραπεζούνταν.»

Να το πάρουν τα σύννεφα, να τ' αποθέσουν
στη θλιμμένη ποδιά τής Παναγίας ή
(που 'ναι ακριβώς το ίδιο) στην καρδιά
της πολυπονεμένης Ρωμιοσύνης.
Κι ύστερα να τραβήξω τον πυρρίχιο
με μαύρη ζίπκα και με φυσεκλίκια
και με την κάμα τη διμέτωπη να λευτερώσω
από το δράκο το νερό τής πηγής,
που είναι, όπως θρυλείται, της ελπίδας.
Να ξεδιψάσει ο Χριστός κι οι ξεχασμένοι
όπου γης αδελφοί που μας προσμένουν.


Από τη συλλογή Μαύρες ακτές (1994)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου