Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Μαρία Ζαβιανέλη - Διαμαντάκη, Εξωτικό



Κώστας Μουντάκης, Θάλασσα (με τον Γιάννη Πάριο)

Εξωτικό

To καλαφάτισα το καράβι μου,
όρθιο στους πολυήμερους κυκλώνες,
στις ατέλειωτες απανεμιές…
σαν το κορμί μου, γενναίο σκαρί,
στην ενέδρα, στο ναυάγιο!
Χωρίς σκουλήκι οι σανίδες του
φρεσκοβαμμένο, με κόφες καινούργιες
στέρεο λινό για τα πανιά του το όνειρό μου…
Πολεμιστής εγώ θαλασσοπόρος
για σένα
στην παγωνιά και στο λιοπύρι θα αφεθώ...
Ένα στολίδι από ελεφαντοκόκαλο του Σιάμ,
θ’ αφήσω στα μαλλιά σου
στους ώμους σου κασμίρι Βεγγάλης
θ’ ακουμπήσω...
Ηδυπαθή μόσχο στη λακκούβα τού λαιμού
ροδέλαιο στον καρπό σου
λευκό μαργαριτάρι της Κεϋλάνης
εκεί...
στο χώρισμα του στήθους.
Απλωμένα τα κορμιά μας πάνω
στις κανελιές τού Τιντόρε,
μυρωμένες αγκαλιές πάνω
στις πιπεριές τού Μαλαμπάρ φιλιά
σε μπαχαρένιο περιβάλλον...
Μαζί θα σε έχω, βελουδένιο μου άρωμα
και αν ο θαλασσινός αέρας κροταλίσει
πάνω στο φινιστρίνι...
δεν φοβάμαι.
Το στόμα σου δικιά μου αναπνοή
πυκνό άρωμα μαύρου φρούτου,
βατόμουρο ρουμπινί, δαμάσκηνο,
αγκαλιασμένο με νότες ξωτικιάς βανίλιας.
Μέσα στο αίμα μου γράφεις
με ανταύγειες ζωής,
βαθιά μπλάβα ρότα.
\Τι θα ήταν το ταξίδι μου χωρίς την αυγή
της σκέψης σου,
αναπνοή μου μεταξένια
γεύση μαύρου καπνού, μύρου και θάλασσας...

Ανέκδοτο ποίημα (Αύγουστος 2007) της Μαρίας Ζαβιανέλη

Δημοσιευμένο στον ιστότοπο: akritidis.livepage.gr
Δημοσίευση σχολίου