Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Ο πίθος και το φανάρι (Έκπαγλα τα εφήμερα...)


Φώτης Πολυμέρης - Γέλα, αγάπα και τραγούδα

Ο πίθος και το φανάρι (απόσπασμα)

Έκπαγλα τα εφήμερα, γι' αυτό κλαμένη η νοσταλγία κι ο πλεονέκτης θλιμμένος μη γνωρίζοντας πως το εφήμερο πάντα παρόν χωρίς ημερομηνία λήξης.

Γι' αυτό στέκεται μες στο φως και συλλογιέται. Το ουσιώδες είναι ότι δε γεννηθήκαμε για να ζήσουμε αιώνια πολύ περισσότερο να ευτυχήσουμε γιατί ο σκύλος θα έχει πάντα ουρά όπως η σκέψη θλίψη κι η νεανική σάρκα είναι ιδανικό έδεσμα για το θάνατο, όμως ο σκελετός θα διατηρεί αμείωτο το χιούμορ του γιατί ξέρει πως έχει μέλλον, αν και ισόβια φυλακισμένος ελπίζει στην πάμφωτη μέρα τής ανακομιδής, χαμογελά κομψός και απέριττος, όμως κι ο Διογένης δαγκώνει στα χείλη του έναν οβολό μειδιάματος, θα κάνει σκέφτεται τουλάχιστον ωραίο λείψανο έτσι άσκημος που είναι, γι' αυτό φορεί κατάσαρκα το φως και πάνω του σειέται ανάλαφρα ιστός αράχνης η ψυχή του.

...

Από τη συλλογή Ο πίθος και το φανάρι (1993)
Δημοσίευση σχολίου