Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Νίκος Γρηγοριάδης, Η απουσία και ο λόγος (εισαγωγή και μέρος I)

Πηγή: wikipedia

Κι όμως
δεν έγινε όπως θα το περίμενε
ο αναλυτής αισθημάτων
ή όπως ίσως κι εσύ εξάλλου
με κάποια κρυφή χαρά ή περηφάνια
προσδοκούσες:
να στρέφομαι και να σε νιώθω σαν τη μέλισσα
όταν αφήνει το άνθος και χάνεται στην έρημο
που άλλοι έχουν ετοιμάσει γι' αυτήν.

I

Τώρα το μόνο που μου μένει
(αναχωρητής σε έκσταση) είναι να μιλώ
χωρίς κανένα φόβο να σε χάσω.

Τα λόγια θάλλουν, αντηχούν μες στο κενό,
αιωρούνται
ανάμεσα σε μένα που μιλώ
και τη βαθιά την πύλη που σωπαίνει.

Επιστρέφοντας γίνονται πουλιά,
συνάζουν στις φτερούγες τη σιωπή σου
που όλο και πιο πειθήνια τη ρουφώ,
ιριδίζουν οι φλέβες μου
κι αναδύομαι ολόφωτος
απ' την ανυπαρξία.

Από τη συλλογή Η απουσία και ο λόγος (1985)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Νίκος Γρηγοριάδης
Δημοσίευση σχολίου