Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Τα καντήλια


Πρώτη εκτέλεση

Τα καντήλια

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου & Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Λίνα Νικολακοπούλου & Σταμάτης Κραουνάκης

Μ' ένα εικοσιδύο μπλε
τρυπάω του χρόνου το φιλέ
τρυπάω τα δίχτυα
καπνούς ανάσες και φιλιά
τη νύχτα παίρνω αγκαλιά
κερνάω ξενύχτια

Κι αφού δεν έχω κουραστεί
να σε κοιτάω στην κουπαστή
εικοσιδύο

μωρά κι οι δυο μας στα νερά
περάσαν κύματα αλμυρά
σαρανταδύο

Όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας
λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας
σώματα θ' ανάβουμε στα στρώματα
και στα παπλώματα
όλοι αραχτοί
όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας
κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας
έρωτα ζωής εμείς θα ζήσουμε
κι όταν θα σβήσουμε
θα μεταλλαχτεί

Με μιαν αγάπη ανακωχή
μ' ένα καινούριο γιωταχί
θα τριγυρνάμε
περνάμε πάντα στην πενιά
να μας ακούει η γειτονιά
που τραγουδάμε


Κι αφού δεν έχω κουραστεί
μαζί σου να 'χω μοιραστεί
είκοσι χρόνια
μ' ένα τραγούδι σαν κι αυτό
βάλε στο αίσθημα ρευστό

γι' αγάπη αιώνιαΌσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας
λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας
σώματα θ' ανάβουμε στα στρώματα
και στα παπλώματα
όλοι αραχτοί
όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας
κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας
έρωτα ζωής εμείς θα ζήσουμε
κι όταν θα σβήσουμε
θα μεταλλαχτεί

Από το δίσκο Όταν έρχονται οι φίλοι μου (1995) τού Σταμάτη Κραουνάκη με στίχους τής Λίνας Νικολακοπούλου, του Γιώργου Ευσταθίου και του ίδιου του συνθέτη


Ο Σταμάτης Κραουνάκης τραγουδάει για τη Λίνα Νικολακοπούλου κι εκείνη για 'κείνον σ' ένα απόλυτα βιωματικό τραγούδι δυο ανθρώπων που αγαπιούνται πολύ.

Κι εγώ, με τη σειρά μου, κερνάω ξενύχτια απόψε (όπως σχεδόν κάθε βράδυ) κι αφιερώνω το τραγούδι στον πιο γλυκό άνθρωπο που γνώρισα στη ζωή μου. Τον ξέρω ήδη σαράντα δύο συναπτά χρόνια (κι ας μην το ήξερε ο ίδιος, αν και κάτι μου λέει πως το 'νιωθε), ήταν από την πρώτη στιγμή και παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς και πιο δικούς μου ανθρώπους στον κόσμο, του χρωστάω τουλάχιστον το ένα τρίτο τού εαυτού μου από κάθε άποψη (αυτό το ξέρει, το κατάλαβε με το «χαίρω πολύ» και το νιώθει έκτοτε) και αγαπιόμαστε πολύ (όσο κι οι δημιουργοί τού τραγουδιού). Ξέρει, επίσης, ότι, όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας, θα περνάμε πάντα στην πενιά να μας ακούει κάθε γειτονιά που θα βρισκόμαστε - μέρα νύχτα.

Καλό ξημέρωμα σε όλους και καλή μας βδομάδα!

Δημοσίευση σχολίου