Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Οδυνηρή αναζήτηση


Αλκίνοος Ιωαννίδης, Πατρίδα (δίσκος: Νεροποντή (2009))

Οδυνηρή αναζήτηση

Άναψα σήμερα το φανό τού Διογένη.
Βγήκα στο φως τής ημέρας κι αναζήτησα τους ανθρώπους.
Όμως το σκότος τού ήλιου μού θάμπωσε τα μάτια.
Μεθούσε το βλέμμα μου απ' το κενό τού ορίζοντα.
Δεν είχα χέρια και πόδια, μήτε κορμί.
Μονάχα μια τρελή ψυχή να τρέχη στους δρόμους,
και μιαν επιθυμία να κυνηγάη την άπιαστη σκιά.
Όλος ο τόπος έρημος, θαμμένος στη σιωπή.
Πού κρύφτηκαν οι άνθρωποι της αλήθειας;
Πού χάθηκαν τα χέρια τής προσφοράς;
Πόσο με την ακινησία τού θανάτου όλα μοιάζουν!
Ακουμπώ ν' αφουγκραστώ την ανάσα τής γης.
Όμως, κανένας ήχος ζωής δεν έρχεται.
Πού είναι οι άνθρωποι;
Κρυώνω και δεν βρίσκω μήτε ένα ζεστό χέρι
να σκεπάσω τη γύμνια τής ψυχής μου.
Πεινώ και δεν υπάρχει ένα πράσινο χορτάρι
να μου δώση ζωή για να σταθώ.
Διψώ κι έχουν στερέψει οι δροσοπηγές
κι έχουν στεγνώσει τα χείλη μου για μια σταγόνα χαράς.
Τρέχω, τρέχω, πάνω σε μιαν ατέλειωτη άσφαλτο.
Σπίτια δεν υπάρχουν,
μήτε χαρούμενα παιδιά στους δρόμους.
Μα πού χάθηκαν οι άνθρωποι επιτέλους;
Οδυνηρή αναζήτηση.
Να γυρίσω πίσω, θάτανε πικρή διαπίστωση.
Πρέπει να μάθω, πρέπει να δω με τα ίδια μου τα μάτια
την ανθρώπινη απώλεια.
Κάτι μου λέει πως οι ουρανοί μού στήνουν παγίδα.
Δεν θέλω να πιστέψω σ' αυτή την εξαφάνιση.
Θ' αναζητήσω την αλήθεια.
Μα δεν μπορώ να είμαι μια ψυχή μέσα στους δρόμους.
Ζητάω τους ανθρώπους.
Ζητάω έναν άνθρωπο να μιλήσω, ν' αγγίξω, ν' ακούσω.
Ω, δεν μπορεί να χάθηκαν όλοι...
Θα ήταν καταστροφή, θάνατος...
Πέφτω, πληγώνομαι, σηκώνομαι πάλι,
τρέχω, φωνάζω, κλαίω, γελώ τρελά,
μα κανείς, κανείς δεν αποκρίνεται στο κάλεσμά μου.
Ένα κάλεσμα αγωνιώδες
και μια τρομαχτική σιωπή...
Τόσο σύντομη λοιπόν ήταν η ζωή;

Από τη συλλογή Ψυχή και τέχνη (1961)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου
Δημοσίευση σχολίου