Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Ύμνος στον πόνο


Σταύρος Ξαρχάκος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Κλάψτε ουρανοί κι αστέρια
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης / δίσκος: Χρώματα (1968))


Ύμνος στον πόνο

Απροσδιόριστη μορφή,
μέσα στον απέραντο πίνακα της γης.
Φλογισμένο φεγγάρι,
πάνω στο φως τού ήλιου.
Η τελευταία οδυνηρή σύσπαση του προσώπου
μπροστά στη γέννηση ενός παιδιού.
Θέλω να σε γνωρίσω πιότερο από χτες
κι από σήμερα, και πάνω απ' όλα.
Θέλω να γυμνώσω την σιδερένια σου ύπαρξη
πάνω στο ανατομικό τραπέζι τής γης.
Να μετρήσω ένα-ένα τ' αποφασιστικά σου μέλη
και κάτω απ' τη γαλάζια σου επιφάνεια
να ζωγραφίσω μια λίμνη.
Μια κόκκινη ματωμένη λίμνη με λευκούς κύκνους.
Οι λευκοί κύκνοι σού ανιστόρησαν το μυστικό τής γης.
Οι λευκοί κύκνοι ανάθρεψαν τη δύναμή σου.
Οι λευκοί κύκνοι πνίγονται μέσα στα πλάνα σου χαμόγελα.
Δεν έχω τα χρυσά δίχτυα των Θεών
για να τους στεγνώσω, έξω από τα ρόδινα δάκρυά σου.
Δεν απόχτησα τον μαγεμένο αυλό τής ευτυχίας,
για να τους τραβήξω μακριά από τη δύναμη των ματιών σου.
Μα το ποθώ να γνωρίσω την ανεξιχνίαστη υπόστασή σου,
που κάνει τη γη να βυθίζεται ανεπανόρθωτα
κάτω από τα μολυβένια σου βήματα
και τον άνθρωπο να σέρνεται,
ωσάν μεθυσμένος τραγουδιστής.
Μας ανάστησες τα τραγούδια των καμένων δέντρων.
Μας ταξίδεψες στα απύθμενα βάθη των ωκεανών.
Ανύψωσες την αντοχή τής καρδιάς μας
ως τα ουράνια πέρατα της δοκιμασίας.
Κανένα χώμα δεν θα λιώση τ' αθάνατα οστά σου.
Κανένας θάνατος δεν θα μοιάση την αθανασία σου.
Παρά, νικητής αγέρωχος, θα μας μνημονεύης
ως τα ύστατα βλέμματά μας.
Σ' αγαπήσαμε, σε πιστέψαμε, πόνε...
Μας γνώρισες με τη ζωή, με τον άνθρωπο.
Μας γέννησες τη λατρεία των παιδιών μας.
Μας στερέωσες τη γνώση και την πείρα.
Μα πάνω απ' όλα, με το πικρό σου δρεπάνι
θερίσαμε τις ευτυχισμένες ώρες τού ταξιδιού μας.
Η παρουσία σου έγινε το ψωμί μας, η ζήση μας.
Το άγγιγμά σου το χαρήκαμε
ως θεϊκή προστασία, δύναμη και ξάφνιασμα.
Πόνε!... Πόνε!... Ανίκητο φως δυνατών συγκινήσεων!
Θα σου τραγουδάμε αιώνια
τον παντοτινό ανθρώπινο ύμνο,
με τα δακρυσμένα μάτια τής γόνιμης γης.

Από τη συλλογή Ψυχή και τέχνη (1961)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου
Δημοσίευση σχολίου