Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Καθεύδει



Η Ζωή Καρέλλη διαβάζει επτά ποιήματα (από ηχογράφηση της ΕΡΑ το 1984)
Πηγή: Ποιείν

Καθεύδει

Στη μνήμη τής Ζ.Κ.

Εννέα και πλέον ημέρες καθεύδει

Πορεύεται αλλιώς μέσα σε εννέα και πλέον μοναξιές
Σε μια άλλη πορεία ανοίγει δρόμους
Οδοιπορώντας εκεί τής ανοίγονται δρόμοι διαφορετικοί

Εκείνη ανοίγει το δρόμο

Βγαίνει από το σπίτι της πρωί πρωί
Απ' την οδό Γραβιάς ξανοίγεται προς τη θάλασσα
Με βήματα οριστικά πεζοπορεί
(Παπούτσια μαλακά χαμηλά αθόρυβα)
Γλάροι τη χαιρετούν μέσα απ' τα γαλανά νερά

Πηγαίνει παραλιακώς στην αγορά --μονάχη--
Απ' τον δικό της βιβλιοπώλη ζητάει
Το αζήτητο της δικής του αναζήτησης
Στην αγορά Μοδιάνο μπαίνει απαραιτήτως
Για να θαυμάσει τα φρούτα και τα λαχανικά
«Τι επιθυμεί η κυρία;»
Γυρίζει αλλού το πρόσωπό της
Εκείνη στέκεται πιο πολύ
Για των σχημάτων και των χρωμάτων
Την έκσταση
Και για κείνη την ακόρεστη ευωδιά τους
Που την μεθάει ηδονικά

Αργότερα μπαίνει στο δικό της «ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ»
Να πιει ένα τσάι με λίγο κονιάκ
Να ξεκουραστεί από την πολλή ομορφιά

Ύστερα παίρνει τον δρόμο
Που δεν την επιστρέφει πια στο σπίτι.

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001)

«Σαλκίμι ή σαλκίμ» είναι η μικρασιατική ονομασία του φυτού «γλυσίνα», δηλαδή (σύμφωνα με το ΛΚΝ) ενός είδους ακακίας με ευωδιαστά λουλούδια.

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Στη Ζωή Καρέλλη, την αρχόντισσα της Θεσσαλονίκης, είναι αφιερωμένο αυτό το ποίημα. Μύρισε ο κόσμος Θεσσαλονίκη, Θερμαϊκό και ποίηση της Καρέλλη διά χειρός Μαρίας Αγαθοπούλου.

Η Μαρία αριστοτεχνικά περιδιαβαίνει τις στράτες που περπάτησε η δασκάλα της (και δασκάλα όλων μας) και μας χαρίζει ένα υπέροχο ποίημα, ποτισμένο απ' την αγάπη της για τη σπουδαία ποιήτρια που έφυγε απ' τη ζωή πλήρης ημερών το 1998, τρία χρόνια προτού εκδοθεί η συλλογή «Σαλκίμ». Είναι ένα ποίημα γεμάτο εικόνες και άρωμα Θεσσαλονίκης που σε κάνει να νιώσεις πως το πιο φυσιολογικό πράγμα στην πόλη μας είναι στην αυριανή σου βόλτα να συναπαντηθείς με τη Ζωή Καρέλλη - σαν να μη πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια από τότε που έφυγε, σαν να μην έφυγε ποτέ.

Με πολλαπλές αναφορές στις καθημερινές συνήθειες τής Καρέλλη αλλά και στις συλλογές της (π.χ. «Της μοναξιάς και της έπαρσης» στο δεύτερο κιόλας στίχο) μας δίνει αλάθητο το στίγμα τής μεγάλης προγόνου μας που ύμνησε την ομορφιά, τον έρωτα (ναι, την ομορφιά και τον έρωτα κι ας έχουν αντιρρήσεις μερικοί απρόσεκτοι αναγνώστες της), τη φύση, τη ζωή και αυτή καθαυτή την ανθρώπινη ύπαρξη.

Κατά την προσωπική μου γνώμη το «Καθεύδει», αν και απολύτως βιωματικό, είναι ένα από τα 5 καλύτερα ποιήματα της Μαρίας. Τα απολύτως βιωματικά ποιήματα, λόγω της φύσης τους, συχνά δεν μας αφορούν όλους παρά το γεγονός ότι είναι πολύ πιο κατανοητά και προσιτά για τον αναγνώστη. Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε τον ίδιο καημό με τον ποιητή και συνήθως υστερούν έναντι των άλλων σε εύρος σκέψης ή σ' αυτό που θα θεωρούσαμε «οικουμενικότητα» της ποίησης. Αλλ' όμως εδώ έχουμε ένα ποίημα που μας αφορά όλους - Θεσσαλονικείς τε και μη - γιατί σκιαγραφεί μια σημαντική φυσιογνωμία της ελληνικής ποίησης στην καθημερινότητά της κι έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα που έχουμε για τη Ζωή Καρέλλη μέσ' απ' το έργο της.

Μαρία, μπράβο και σ' ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό το ποίημα!
Δημοσίευση σχολίου