Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Στο λιβάδι


Χρήστος Λεοντής & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Νανούρισμα
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου - δίσκος: Αχ, έρωτα (1974))


Στο λιβάδι

Ευτύχησα να δω έστω κρυφά
Από μια τρύπα σκοτεινή
Το σπίτι που όλο γέλια
Πήγε εκδρομή σ' εκείνο το λιβάδι

Θαρρώ ήταν χειμώνας κι ίσως γι' αυτό
Έλαμπε γυμνό μες στην εικόνα του

Πουλιά και σαύρες τρέχανε
Στην κεραμοσκεπή σαν σε κυνηγητό
Και μια δεκαοχτούρα πίσσα μαύρη
Περιπαίζοντας το γελαδάρη έλεγε
Δέκα-οχτώ δέκα-οχτώ χρονώ
Σ' αγάπησα τρελά

Απ' τα μαλλιά πιανότανε τα ζούδια
Αστεία κορμιά με χάχανα σα να 'ταν
Βασιλιάδες με κεραίες στ' αυτιά
Κι αχ τι γελοία τραγούδια τι ψέματα
Φωνάζανε στην μπόχα τού μεσημεριού
Που των αλόγων νέμονταν τη χαίτη και την ουρά
Αλογόμυγες και τσιμπούρια μέχρι αίματος

Και το σπίτι τής εκδρομής
Έζησε για πάντα κάτω στο λιβάδι
Μέχρι τους τάφους βαθιά κι ακόμα
Η δεκαοχτούρα περιπαίζει το γελαδάρη
Δέκα-οχτώ δέκα-οχτώ χρονώ σ' αγάπησα τρελά

Από τη συλλογή Σεντόνια της αγρύπνιας (2006)

Με το πανέμορφο αυτό ποίημα «αποχαιρετούμε» πρόσκαιρα την ποίηση της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου που κοντά ένα μήνα τώρα μας χάρισε πολύ δυνατές συγκινήσεις, πολλά δικά της χρώματα κι αρώματα, και συχνά μας έβαλε σε σκέψεις κι έγνοιες για το ποιοι είμαστε, πού πάμε, πώς ζούμε, πού θα καταλήξουμε.

Είδαμε και επισημάναμε την παράλληλη πορεία της με αρκετούς από τους ποιητές τής γενιάς της, αλλά και τις γέφυρες που τη δένουν με τις προηγούμενες ποιητικές γενεές. Εντοπίσαμε το προσωπικό στίγμα μιας πολύ δυνατής ποιήτριας, μιας μαστόρισσας του λόγου -όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε ο ποιητής Γιάννης Ποδιναράς- που προσφέρει πολλά στη λογοτεχνική παραγωγή τού τόπου τα τελευταία 50 χρόνια και, που αν και καθαρόαιμη Θεσσαλονικιά, καταφέρνει μέσω του έργου της να είναι ενεργός πολίτης και σκεπτόμενος άνθρωπος αυτής της χώρας κι αυτού του πλανήτη.

Θα επανέλθουμε στη Μαρία Αγαθοπούλου στο μέλλον για να πάρουμε μια γεύση και του πεζογραφικού της έργου που είναι επίσης σημαντικό ή για να δούμε νέα ποιήματά της που θα δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά. Επίσης, προτού περάσουμε στον επόμενο ποιητή τής γενιάς της, θα δημοσιεύσω και ένα ωραιότατο κείμενο της Μαρίας που γράφτηκε για την παρουσίαση του βιβλίου «Άγριο βελούδο» τής Μαρίας Κουγιουμτζή τον περασμένο Απρίλη, αλλά και ένα κείμενο-εξομολόγηση για το πώς έφτασε στην ποίηση.

Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί μετά από αυτή την εκτενή παρουσίαση του έργου της τη γνώρισαν όσοι δεν την ήξεραν καθόλου, την εκτίμησαν ιδιαίτερα όσοι την ήξεραν λιγότερο, την αγάπησαν περισσότερο όσοι ήδη την ήξεραν και, εν τέλει, έφτασε να γίνει για όλους μας ένας πολύ δικός μας άνθρωπος, φιλαράκι μας, «κολλητή» μας, η Μαρία μας.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτό είναι η απόλυτη δικαίωση για τη μεγάλη κυρία τής Θεσσαλονικιώτικης ποίησης, τη Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, που εδώ και μισό αιώνα πασχίζει για το καλύτερο στο χώρο των γραμμάτων μας και δεν έπαψε ούτε στιγμή να είναι ένας άοκνος εργάτης τής γλώσσας, πάντα με πάθος, πάντα με ήθος, πάντα διακριτικά και χαμηλόφωνα μέσα σε μια χώρα κι ένα χώρο που πολλοί κραυγάζουν και προσπαθούν να εντυπωσιάσουν άλλοτε δικαίως κι άλλοτε αδίκως.

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα
- Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου
Δημοσίευση σχολίου