Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Ορέστης Αλεξάκης, Φανέρωση

Γεννήθηκε το 1931. Σπούδασε νομική στην Αθήνα, όπου και δικηγόρησε ως το 1991. Έκτοτε έζησε αρκετά χρόνια στο νησί του και μερικά στη Θεσσαλονίκη (ως το 2007).

Ηλικιακά ανήκει στη δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά, αλλά άργησε να εμφανιστεί στα γράμματα. Η πρώτη του συλλογή εκδόθηκε μόλις το 1974. Ας όψεται η νομική. Ωστόσο, ως σήμερα πρόλαβε να δημοσιεύσει 10 συλλογές, μια επιλογή ποιημάτων εν είδει συγκεντρωτικής έκδοσης (1999), μία μελέτη και μία ακόμη συλλογή είναι υπό έκδοση - ίσως ήδη κυκλοφόρησε ή θα κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα και θα έχουμε την τύχη να τη δούμε μαζί από πρώτο χέρι.

Είναι Κερκυραίος, είναι και Αθηναίος, μα νιώθει και πολύ Θεσσαλονικιός, είναι φίλος μας (όπως κάθε σπουδαίος συγγραφέας), είναι εξαιρετικός άνθρωπος (από τους πιο λεβέντες που έχω γνωρίσει), είναι ένας από τους καλύτερους ποιητές που ξέρω... δεν φτάνουν όλα αυτά;

Κυρίες και κύριοι επισκέπτες τού ιστολογίου μου, με πολλή χαρά κι ακόμη περισσότερη συγκίνηση, σας ενημερώνω ότι από σήμερα και για ένα περίπου μήνα θα ασχοληθούμε με το έργο τού ποιητή Ορέστη Αλεξάκη.


Γιώργος Θέμελης & Σταύρος Κουγιουμτζής, Αυτός που θα φανερωθεί
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Ηλιοσκόπιο (1973))

Φανέρωση

Φανερώθηκες στη νύχτα μου μ' όλα τα φώτα σου
Τίναξες στο σκοτάδι μου τ' άσπρα σου κρίνα
Μου 'δωσες φως και υπόσταση, τόπο και χρόνο
Σου χρωστώ που αναδύθηκα μέσα στα πράγματα

Σήκωσες τη βαριά κουρτίνα, φωταγώγησες
Πρωτόφαντες του ασύλληπτου εκδοχές
Διαστάσεις, περιγράμματα, μορφές τού αγνώστου

Ήμουν η προβληματική σκιά, έγινα ο πάσχων άνθρωπος
Ήμουν το ασώματο κορμί, έγινα πνεύμα ενσώματο
Σου χρωστώ που κατοίκησα τους γήινους χώρους

Σου χρωστώ την κατάκτηση των αισθήσεών μου
Τη φωνή των χωμάτων, τον ποδηγέτη μου ήλιο
Το πηγάδι, το φεγγάρι, το τραπεζομάντιλο
Το ψωμί, το κυπαρίσσι, το σπιτίσιο αστέρι

Σου χρωστώ που χάνεσαι στην απεραντοσύνη
Σαν το φτερό που στάζει φως, σαν το μαντίλι
Του χωρισμού, σαν το πικρό τραγούδι - και που
Επιστρέφεις την αυγή κομίζοντας ένα λαμπρό
Κοχύλι, ένα θαλασσινό πουλί, ένα ανθισμένο φύκι
Ένα κοράλλι από θαμπούς βυθούς, ένα πεφτάστρι

Σου χρωστώ τα θαύματα του καθ' ημέραν βίου
Σου χρωστώ τα θαύματα με το υλικό τους βάρος
Σου χρωστώ την έξωθεν καλή μαρτυρία τού κόσμου

Σου χρωστώ την ενσάρκωση και τη διδασκαλία
Την προσευχή και τη φανέρωση
Της προδοσίας τ' αργύρια, το λινό σεντόνι
Τη μαύρη βούλα τού αίματος στο έναστρο στήθος

Σου χρωστώ που γεύτηκα το μέλι και το ξύδι
Σου χρωστώ που δέχτηκα τη ζωή χωρίς απόκριση
Σου χρωστώ που καθίδρυσα τη συντέλειά μου στ' άστρα
Σου χρωστώ που καταθέτω ταπεινά τη γραφίδα μου

Σου χρωστώ που επιστρέφω με γαλήνη στον ίσκιο μου

Από τη συλλογή Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974)

Translatum: Favourite Poetry
- Ορέστης Αλεξάκης
Δημοσίευση σχολίου