Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Ορέστης Αλεξάκης, Θίασος στην εξέδρα (Πρόλογος)


Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Άλκης Αλκαίος, Για το αδύνατο ικανοί
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη - δίσκος: Αύριο (1996))

Πρόλογος


... Κάποτε παύει να μας ιστορεί∙ μένει για λίγο σιωπηλός κοιτώντας το άπειρο. Μετά, σηκώνεται ήρεμα απ' τη θέση του, ρουφάει την τελευταία γουλιά απ' την κούπα του και λέει με τη βαριά κι αργή φωνή του:

«Φεύγω, κι όταν θα κλείσει η θύρα πίσω μου, θα βρίσκομαι ήδη πια στο παρελθόν σας. Όμως από το μέλλον θα σας γνέφω, να σας θυμίζω την αιώνια μας συνύπαρξη, στο μη αισθητό, το ασάλευτο παρόν μας. Καλά κι απόψε ξεγελάσαμε τη μοίρα, καλά γλυκάναμε την ορφανή ψυχή μας. Ας προχωρήσομε λοιπόν στο ανεξιχνίαστο, που έτσι κι αλλιώς κυκλώνει τη ζωή μας. Ο χρόνος άλογο είναι που καλπάζει - πάντα σ' ανεξερεύνητα πεδία. Μασάει μέλλον κι αφοδεύει παρελθόν. Ωστόσο, η κόπρος τρέφει το χορτάρι. Όσα σας είπα τάχω ο ίδιος ζήσει. Όμως, αυτά που ζούμε δεν υπάρχουν. Και τα υπαρκτά δεν είναι της ζωής μας. Και μη νομίζετε πως είστε ο εαυτός σας. Μέσα σας κρύβεται ένας ξένος. Που ατάραχος παρατηρεί όσα ορατά ή αθέατα συντελούνται. Άγνωστο τι καραδοκώντας.

Με βλέπετε όπως τώρα φαίνομαι.
Όταν θα γίνω το άλλο που είμαι, θα ξανάρθω.»

Είπε
∙ κι ανοίγοντας την πόρτα χάθηκε.
Στο μέλλον ή στο παρελθόν κανείς δεν ξέρει.


Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Δημοσίευση σχολίου