Ορέστης Αλεξάκης, Η πηγή

Νίκος Βελιώτης & Γιάννης Αγγελάκας, Μέσα στη θάλασσα
(τραγούδι: Γιάννης Αγγελάκας - δίσκος: Πότε θα φτάσουμε εδώ (2007))

Η πηγή

Τέλος, μετά από μια κοπιαστική διαδρομή έφθασα κάποτε στο τέρμα. Πού ακριβώς είναι το τέρμα δεν γνωρίζω κι ούτε κανείς εκεί με περιμένει. Γκρίζο τοπίο σεληνιακό, γυμνό και άνυδρο. Χώμα σκληρό και ραγισμένο σαν απολιθωμένος πηλός

Μηδέ κελάηδισμα πουλιού μηδ' ερπετού σημάδι

Και μόνο μια μικρή πηγή διακρίνω που το νερό της βράζει κι εξατμίζεται. Πλησιάζω και κοιτάζω σιωπηλός. Βλέπω τις φυσαλίδες, τον ατμό, ακούω τον ήρεμό της κοχλασμό. Ξέρω καλά - κι ας μην καταλαβαίνω - πως είναι η μόνη λύση του αινίγματος

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Drachenfels

Drachenfels in 1921

Source: wikipedia

Drachenfels
(Ο Βράχος τού Δράκου. Τοπωνύμιο στη Ρηνανία)

Σας προσκαλώ σε σιωπηλό διαλογισμό
Τόσοι νεκροί μες στη σιωπή μας κατοικούνε
Μορφές σβησμένες που εναγώνια προσπαθούνε
να κρατηθούν να μην κυλήσουν στον γκρεμό

Δεν ξέρω αν έχετε εννοήσει το κενό
ή αν ο καθρέφτης σας τη νύχτα σάς τρομάζει
Καθένας βρίσκει τη ματιά που του ταιριάζει
το ρούχο εκείνο που τον δέχεται γυμνό

Κλείστε τα μάτια σας για λίγο Ακινητήστε
πάνω στον κόκκο τής στιγμής που σας κρατεί
Μαζί με σάς το σύμπαν όλο ακινητεί
Και τώρα αργά το πρόσωπό σας ψηλαφήστε

Λησμονηθείτε σιωπηλός στο αιθέριο λίκνο
Δεν θα ταράξει τη γαλήνη σας κανείς
Γύρω μας λάμπουν τα νερά τής προσμονής
μα εμείς κοιτάμε ειρηνικά τον μαύρο κύκνο

Μην περιμένετε τον άυλο ταχυδρόμο
Κανείς δεν θα 'ρθει να μας φέρει το κλειδί
Μείνετε πάντα το ανεξήγητο παιδί
που αποστηθίζει τη βροχή στον άδειο δρόμο

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Θαυματουργίες

Goran Bregovic & Μιχάλης Γκανάς, Το τραγούδι τής βροχής
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Θεσσαλονίκη-Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα (1997))

Θαυματουργίες

Κοιτάς μέσ' απ' το τζάμι τη βροχή
και μου θυμίζεις νυχτωμένη πόλη

Παίζεις στο πιάνο και
περνούν ελάφια
μέσ' απ' το σπίτι γίνομαι
ποτάμι
κυλάω αργά
νωθρά
στις καλαμιές σου
με χίλια παρακλάδια σε τυλίγω

Κάποτε γδύνεσαι απαλά πλαγιάζεις
δίπλα μου, κάποιος μέσα ξεκαρφώνει
το σκοτεινό κιβώτιο δεν
σε μέλλει,
θέλεις να δεις το φονικό μαχαίρι
να μυριστείς το δέρμα τού φονιά
ν' ακούσεις την κραυγή
του σκοτωμένου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Αναμονή

Μαρία Κ. Παπαδοπούλου, Μικρός θεός (δίσκος: Φεγγαροστόλιστα (1999))

Αναμονή

Ξέρω πως είσαι μέσα μου
κι ωστόσο
θαρρώ πως απ' τον έξω κόσμο θα 'ρθεις
Ακούω τα βήματά σου να πλησιάζουν
από τα βάθη μακρινού διαδρόμου
Άλλοτε λυπημένα με κοιτάς
μέσ' απ' το φως φανταστικής οθόνης
μου δείχνεις ένα πέτρινο πηγάδι
κι ένα παιδί στο φιλιατρό
να κλαίει
Κάποτε σκοτεινιάζεις
και γεμίζεις τον ύπνο μου κεριά και μαύρα ρούχα
και σε φοβάμαι μέσα στην αγάπη
και σε φοβάμαι
μέσα στην ελπίδα
Όμως
καμιά φορά
χαμογελάς
με τόση τρυφερότητα με τόση
παιδική μνήμη
που άξαφνα
διακρίνω
- κάπου στα βάθη των
διαλογισμών
κάπου στα μάκρη ενός
χαμένου κόσμου -
πρόσωπα που εξαγνίζονται στο φως
πράγματα που εξαχνίζονται
στη δόξα

Σα να 'χει κάπου ο χρόνος να σταθεί
Σα να 'χει κάπου κι ο Θεός
πατρίδα

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Adagio

Μίκης Θεοδωράκης, Adagio for Solo Flute, String Orchestra & Percussion
(δίσκος: Zorba Ballet - Adagio for Solo Flute, String Orchestra & Percussion (2004))

Adagio

μνήμη Χρήστου Μπράβου

Οι λυπημένοι περπατούν στους δρόμους
μ' ένα δικό τους οδηγό τής πόλης
Προτιμούν τις παρόδους
τις μικρές
αθόρυβες στοές
τις παρακάμψεις
Δεν θα τους βρείτε στα μεγάλα πάρκα
μα στα κηπάρια των εκκλησιών
δίπλα σε γέρους και τυφλούς που αποξεχνιούνται
Μαζεύονται νωρίς
δεν έχουν φίλους
ζουν με κατάλοιπα εποχών
με λιγοστά χειρόγραφα
της νιότης

Πολλές φορές
κοιτούν
τον άσπρο τοίχο
διαλύονται μέσα στο λευκό του φως
πηδούν τον φράχτη σ' άλλον κήπο τρέχουν
βλέπουν μορφές
που τις ξαναθυμούνται
- Κάποιοι στο παρελθόν
αναχωρούν
κάποιοι βαθιά στο μέλλον
επιστρέφουν -
Οι λυπημένοι ξέρουν ποιος ανοίγει
τη θύρα, ποιος διαβαίνει το κατώφλι
ποιος τεχνουργεί σκιές στην οροφή
ποιος επιστρέφει με
σιωπές
και χιόνια
Ξέρουν το χρόνο που
τους διεκδικεί
το χώρο
που επικίνδυνα μικραίνει

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Côte d'Azur

Franz Schubert & Sir Walter Scott, Ellens dritter Gesang ("Ave Maria" με τη Νάνα Μούσχουρη - από συναυλία για τη Unicef το 1994 στη Μαδρίτη)

Côte d'Azur

Μπαρ Saint Tropez d'amour
Gitanes και ουίσκι
Νέφος καπνού και πορφυρά κορίτσια
Μια μεθυσμένη κρεολή θυμάται
Σ' ένα ρημάδι φύτρωσα μου λέει
Μεγάλωσα σε παγερούς διαδρόμους
Στο βάθος βλέπω μόνον άσπρους τοίχους
Μια μοναχή προσεύχεται στο ημίφως
Ένας καμπούρης θυρωρός κλειδώνει
Ξάφνου πηδώ τον φράχτη και τον φόβο
Μέλλοντα ζοφερά με καταπίνουν
Πολλά φανάρια μ' έχουν οδηγήσει
πολλά σημάδια ναυτικών γνωρίζω
πολλών πλανόδιων πωλητών μασχάλες
Παντού καπνός και νυχτωμένοι δρόμοι
κι η μοναξιά σαν το βρεγμένο ρούχο
Νυχτερινό κλωστήριο το μυαλό μου
χτυπούν νερά τα χτένια τής ψυχής μου
σπάζουν οι αρμοί και φως με κατακλύζει
Διακρίνετε στο βάθος τις καμπάνες;
Το Ave Maria των πεφορτισμένων
Η Παναγία τής Λούρδης επιστρέφει
διασχίζοντας απέραντες εκτάσεις
σε βάθη σκοτεινών χιλιομέτρων
Γιατί κι η μοίρα κάποτε αστοχεί
Γιατί κι η νύχτα κάποτε
φωτίζει

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Τρία ενύπνια (γ. Το φαγκότο)

Wolfgang Amadeus Mozart, The bassoon concerto (Caracas Municipal Symphonic Orchestra)

Τρία ενύπνια

γ. Το φαγκότο

Ανοίγω τη μικρή γυάλινη θύρα
του σκοτεινού παλαιοπωλείου, χτυπάει
παλιοκαιρνό κουδούνι μα κανένας
δεν έρχεται Τριγύρω βασιλεύει
τέφρα σιωπής κι ακινησία θανάτου
Ποιος είναι εδώ; Ρωτώ και το κουδούνι
ξαναχτυπά καθώς η θύρα κλείνει
Νιώθω πως είμαι πια παγιδευμένος
σ' ένα ψυχρό νεκροταφείο πραγμάτων
Μισοσβησμένες προσωπογραφίες
παμπάλαια βάζα και μουγκά ρολόγια
ζώα και πετεινά ταριχευμένα
που με κοιτούν με το νεκρό τους βλέμμα
Χαμογελά χορεύτρια πορσελάνης
Μου γνέφει φιλικά μακάριος βούδας
Κάτι σα χνούδι νιώθω να μ' αγγίζει
Ποιος είν' εδώ; Ξαναρωτώ
και τότε
φέγγος θαμπό το χώρο πλημμυρίζει
Ξανθό κορίτσι βγάζει το κεφάλι
πίσω από τη ροτόντα και μου λέει
πλησιάζοντας το δάχτυλο στα χείλη
Σιγά μη σας ακούσει και σωπάσει
Παίζει φαγκότο πάλι τον ακούτε;
Παίζει φαγκότο
Κάτω
Στα θεμέλια

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Τρία ενύπνια (β. Η βάρκα)

Μάνος Χατζιδάκις, Μητέρα κι αδερφή
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη - δίσκος: Η εποχή τής Μελισσάνθης (1980))

Τρία ενύπνια

β. Η βάρκα

Παιδί σκαρφαλωμένο στο δοκάρι
κοιτάζω τα νερά που πλημμυρίζουν
σκεπάζουν τα πανιά και τα πιθάρια
κι όλο ανεβαίνουν
κι όλο με πλησιάζουν
Ακούω φωνές στο δρόμο ξεχωρίζω
της πεθαμένης μάνας μου το κλάμα
Θέλω ν' αποκριθώ φωνή δεν έχω
Και τότε ξάφνου βλέπω τη γυναίκα
να πλέει απάνω στα νερά σαν βάρκα
γυμνή
σε στάση πρόστυχη
γελώντας
κι απλώνοντας τα χέρια προς εμένα
ξάπλωσε απάνω μου λοιπόν να λέει
σου 'χω στο σπίτι μέλι και καρύδια
πάμε να φύγομε από δω δε βλέπεις;
Πληθαίνουν τα νερά και θα μας πνίξουν

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Τρία ενύπνια (α. Ξενοδοχείον ο Απόπλους)

Eagles, Hotel California (1976)

Τρία ενύπνια

α. Ξενοδοχείον ο Απόπλους

Δεν το ξεχνώ το πανδοχείο εκείνο
Τον ξενοδόχο που χαμογελούσε
με το ένα μάτι πάντοτε κλεισμένο
σα να 'χε βρει του αινίγματος τη λύση
Την καμαριέρα με το μαύρο δόντι
που διέσχιζε τους έρημους διαδρόμους
κρατώντας πάντα μια σβησμένη λάμπα
λες κ' είχε κάτι να μας φανερώσει
Το θάλαμο τα δώδεκα κρεβάτια
- γύρω βαλίτσες
μπόγοι
πατερίτσες
κι η μυρωδιά παντού του σάπιου χόρτου -
Ν' ακούγεται βροχή να κάνει κρύο
να χώνεσαι στα βρόμικα σεντόνια
να βγάζει ο διπλανός το πρόσωπό του
μέσ' απ' τις κουβέρτες και να λέει
Καλά να σκεπαστείς να μη κρυώσεις
νύχτα θα καβατζάρομε το κάστρο
μπάζει φαρμάκι από τις χαραμάδες

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Αιτιάσεις

Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Δι' ευχών
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου - δίσκος: Δι' ευχών (1992))

Αιτιάσεις

Ακούσατε τη γύρω μελωδία;
Τα μυστικά τροπάρια των αγρών;
Ζήσατε τα συμπόσια των νεκρών
και των νηπίων την ολονυκτία;

Ψάξατε μέσα στ' όνειρο το χρώμα;
Στον έρωτα την πένθιμη επωδό;
Βαδίσατε την τεθλιμμένη οδό
μ' ένα λευκό τριαντάφυλλο στο στόμα;

Διασχίσατε τη στενωπό των στίχων;
Τη σκυθρωπή κοιλάδα των λυγμών;
Λάμψατε στη φωτόρροια των λαιμών
και τη χρυσή παλίρροια των βοστρύχων;

Διεισδύσατε στα μύχια των πραγμάτων;
Στων υπογείων ρευμάτων τη βοή;
Στην άδηλη του απείρου αναπνοή;
Στην εύγλωττη σιγή των αγαλμάτων;

Δώσατε στ' όνομά σας παρουσία;
Στο παγωμένο στήθος προσευχή;
Κλάψατε για την έρημη ψυχή
και του Θεού την άλυτη αφασία;

Τίποτα δεν επράξατε στο λίγο
κι άσκοπα σπαταλάτε το πολύ
Σβήνω τα φώτα Πόνεσα πολύ
Γυαλίζω τα φτερά μου για να φύγω

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Δύο μονοκονδυλιές (β. Το συμβάν)

Georges Moustaki & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ο μέτοικος
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Ο μέτοικος (1971))

Δύο μονοκονδυλιές

β. Το συμβάν

Ήταν το σπίτι σκοτεινό κι η θύρα
μισάνοιχτη και μπήκα σα να μ' είχε
φωνάξει κάποιος απ' το βάθος όμως
κανείς δεν ήταν μόνον άδειοι τοίχοι
σοβάδες γκρεμισμένοι και σπασμένα
των προκτητόρων έπιπλα και σκόνη
που γέμιζε το στόμα και το στήθος
κι έψαχνα ψηλαφώντας στο σκοτάδι
χωρίς να ξέρω τι κι αναζητούσα
κάποιον που δεν εγνώριζα και μόνον
όταν και πάλι βρέθηκα στου δρόμου
την καταχνιά και τα λιωμένα φώτα
σα να 'χα από 'να λήθαργο επιστρέψει
θυμήθηκα
και μέτρησα τα χρόνια
κι είδα πως είχα χάσει τη ζωή μου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Δύο μονοκονδυλιές (α. Η γριά)

Διονύσης Σαββόπουλος, Τσάμικο (δίσκος: Είκοσι χρόνια δρόμος (1983))

Δύο μονοκονδυλιές

α. Η γριά

Γυαλίζει ο δρόμος στη βροχή και δεν
θυμάμαι πού πηγαίνω κι η γυναίκα
μια στείρα μια γριά σακατεμένη
που στο κατώφλι σέρνεται, θλιμμένα
χαμογελά και πού πηγαίνεις, λέει
κανείς δεν είναι πια σ' αυτή την πόλη
στο κάθε σπίτι τρέμει ο λυχνοστάτης
στο κάθε σπίτι κλείνει ο τελευταίος
κι αφήνει μόνο μια χαραμαδίτσα
για τους ανυποχώρητους μα τώρα
ρημώθηκαν οι δρόμοι κι οι πλατείες
νεκρές και τα καρνάγια ρημαγμένα
κι οι άντρες μας καιρό ξενιτεμένοι
λησμονημένοι σε παλιά ταξίδια
κι άλλες γυναίκες δεν έχει πια ο τόπος
να σε καλοδεχτούν και να σου στρώσουν
και μόνο εγώ σου απόμεινα καλέ μου
μια στείρα
μια γριά σακατεμένη
σε σκοτεινή αγκαλιά να σε τυλίξω

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Η εκφορά

Βασίλης Δημητρίου, Το πεπρωμένο
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος / δίσκος: Βαμμένα κόκκινα μαλλιά (1993))

[Από την ενότητα Ο απόπλους]

Η εκφορά

Τέλειωσε πια η ακολουθία
Γιατί να πάμε μέχρι εκεί;
– Πόσο βαραίνει η Κυριακή
πίσω από μια μουντή κηδεία –

Βήμα νωθρό και κουρασμένο
Πρόσωπα γύρω μας θολά
– κάποιος ξεχνιέται και γελά
κάποιος μιλά για πεπρωμένο –

Αύριο και πάλι στο γραφείο
Χειμώνας Νύχτωσε νωρίς
Προς τι λοιπόν ν' αργοπορείς
στο σκυθρωπό νεκροταφείο;

Πάνω απ' το λάκκο μαζεμένοι
Ζηλεύω αυτούς που βλέπουν ματς
μασούν φυστίκια πίνουν σκατς
Τι αργά που η κάσα κατεβαίνει

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Η εκτέλεση

Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Παλικάρι στα Σφακιά
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης - δίσκος: Νίκος Ξυλούρης - συλλογή (1974))

[Από την ενότητα Ο απόπλους]

Η εκτέλεση

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ -- δεν θυμάμαι. Αντίκρυ μου εφτά παλικάρια με πρόσωπα μάσκες ανέκφραστες. Τα όπλα τους στο «παρά πόδα». Αρνούμαι να μου δέσουν τα μάτια. Ο επικεφαλής τού αποσπάσματος παίρνει θέση στο πλάι. Η φωνή του αντηχεί παγερή.

- Πρόόόό σχή
- Επίίίίίί σκοπώ

Ασυναίσθητα κλείνω τα βλέφαρα. Όμως δεν ακούγεται Πυρ. Όταν τ' ανοίγω και πάλι, βλέπω απέναντι μια μαρμάρινη κρήνη μ' εφτά σκαλιστές κεφαλές, απ' όπου τρέχει γάργαρο νερό. Ο επικεφαλής έχει σκύψει και πίνει. Ύστερα σκουπίζει τα χείλη με την παλάμη του, γυρνά το βλέμμα προς εμένα και χαμογελάει. Τι περιμένεις; με ρωτά καλοσυνάτα. Έλα να πιεις νερό να ξεδιψάσεις. Για τ' άλλα μην ανησυχείς. Άλλοι φροντίζουν.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Υπήρξε (1999)
[Το ποίημα ανήκει στην έως τότε αδημοσίευτη συλλογή Ξενοδοχείον ο Απόπλους]

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ψυχή μου που αναθρώσκεις στο αχανές...

Κώστας Χατζής & Σώτια Τσώτου, Γλυκό τής νιότης μου πουλί
(τραγούδι: Μαρινέλλα - δίσκος: Ρεσιτάλ (1976))

...

Ψυχή μου
που αναθρώσκεις στο αχανές

Σώμα μου
που το χώμα σου αποδίδεις

*

Με προσκαλούν τα δάση
των ριζών

οι μαγικές πατρίδες
των μετάλλων

*

Μακριά
πέρ' απ' τα τείχη τής σιωπής

ακούω ξανά τον σαλπιγκτή
της νιότης

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Μνήμη συνάζω...

Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος, Το μηδέν
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη - δίσκος: Ψάξε στ' όνειρό μας (1997))

...

Μνήμη συνάζω
μνήμη και σιωπή

στυφή τροφή
για τον βαρύ χειμώνα

*

Πάλι χαράζει εντός μου
παρελθόν

πάλι χιονίζει εμπρός μου
πεπρωμένο

*

Τι σκοτεινός ωκεανός
το φως

τι φωτεινό βασίλειο
το σκοτάδι

*

Ακούσατε τους φλοίσβους των νεκρών;

Διακρίνατε τις λέμβους
των απόντων;

*

Θαύμα που λέγεσαι σιγή τού απείρου

Μηδέν που λάμπεις ως
εξαίσιος λίθος

*

Εγκόσμια χάρη πια δεν καρτερώ

- σαν ήσυχο νερό κυλά η ζωή μου

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Όπως ο λύκος έτσι κ' η ψυχή...

Αρλέτα, Ο λύκος (δίσκος: Ένα καπέλο με τραγούδια (1984))

...

Όπως ο λύκος έτσι κ' η ψυχή

στην οιμωγή
στην απεραντοσύνη

*

Μήτ' έν' αστέρι πια στην κουπαστή

μήτ' ένα θαύμα στην κλειστή
παλάμη

*

Και τελικά δεν έμαθε κανείς
ποιος έχει το κλειδί

και τι
θ' ανοίξει

*

Τόσο μ' ανησυχούσε ο χωρισμός
που 'χα ξεχάσει πως

κανείς δεν ήρθε

*

Ή μήπως δεν υπάρχει πια κανείς;

Ή μήπως είμαι ο μόνος
παραλήπτης;

*

Μιλώ
γι' αυτόν που αιώνια καρτερεί

μ' ένα κερί λιωμένο στην παλάμη

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Κι αν τα κρυμμένα μάς φανερωθούν...

Κώστας Καλδάρας, Απ' τα κρυμμένα να σωθείς
(τραγούδι: Μελίνα Κανά - δίσκος: Τραγούδια από το παράθυρο (1998))

...

Κι αν τα κρυμμένα μάς
φανερωθούν

πόσοι θ' αντέξουν τόση
φωταψία;

*

Τώρα κι εσύ
στα δόντια τού καιρού

στην ερημιά τού παγερού
καθρέφτη

*

Μόνος
μ' αυτό που πάντα σε απειλεί

με τη σιωπή
της αιωνιότητάς του

*

Μες στο μυστήριο του
τυφλού
θεού

στην παγωνιά
της παντοκρατορίας

*

Ώρα να ηχήσουν οι
βαθιές σιωπές

να τελεσθούν
οι ακραίες προσεγγίσεις

*

Όχι τον ήχο την
ηχώ ν' ακούς

όχι το σώμα τη
σκιά να βλέπεις

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Προς τι λοιπόν η θλίψη κι ο καημός;

Βαγγέλης Γερμανός, Ο κηπουρός
(τραγούδι: Βαγγέλης Γερμανός & Διονύσης Σαββόπουλος - δίσκος: Τα μπαράκια (1981))

...

Προς τι λοιπόν η θλίψη κι ο καημός;

Γέμισε πάλι φως
ο λίγος κήπος

*

Αγαπημένα χρώματα
της γης

μυστηριώδη νεύματα
του απείρου

*

Έρωτα

κηπουρέ των εγκοσμίων

*

Χρόνος
καθώς η λάμψη τού φτερού

Τόπος
καθώς η πάχνη τής πρωίας

*

Κι εσύ καρδιά μου που
παραληρείς

συνεπαρμένη από βοή
και μοίρα

*

Ω μνήμη
σπίτι που
με κατοικεί

μητέρα
που το στήθος μου θηλάζει

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Παρατημένα σπίτια συντηρώ...

Αντώνης Μιτζέλος & Ελένη Ζιώγα - Πες μου, θάλασσα
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη - δίσκος: Πες μου, θάλασσα (2002))

...

Παρατημένα σπίτια συντηρώ

δωμάτια πεθαμένων
συγυρίζω

*

Πόσα ναυάγια μέσα μου χωρούν;

Πόσους νεκρούς η ανάσα μου
λικνίζει;

*

Ο θάνατος
ο πιο
πυκνός
καπνός

ο θάνατος
ο κλίβανος των μύθων

*

Αιώνες λήθης
στρώματα σιωπής

από τη μια στην άλλη εντάφια μήτρα

*

Γιατί λευκοφορούν οι κερασιές

και φόρεσε ο νεκρός
τα γιορτινά του;

*

Άνοιξη
και τα χώματα σκιρτούν

άνοιξη και τα σώματα
θυμούνται

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Εσύ στα βάθη πάντα...

Μίμης Πλέσσας & Λευτέρης Παπαδόπουλος - Έπεφτε βαθιά σιωπή
(τραγούδι: Γιάννης Πουλόπουλος - δίσκος: Ο δρόμος (1969))

...

Εσύ
στα βάθη πάντα
μακρινή

- για να 'χει μιαν ελπίδα η μάταιη πτήση

*

Λίγη από λάμψη
λίγη από νερό

χαμογελάς καθώς
ουράνιο τόξο

*

Σελήνη ακινητεί στο μέτωπό σου

- μαρμάρου φως το μέλλον επωάζει

*

Σύρεις το σύρτη και
με προσκαλείς

στο βάθος τής καταπακτής
χιονίζει

*

Βαθιά σιγή
δονεί
την ύπαρξή μου

με καταυγάζει το
πελώριο σκότος

*

Κι εσύ Μητέρα που
πυροβατείς

και ξαφνικά φωταγωγείς
το χάος

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Νύχτωνε κι ήμουν τόσο μοναχός...

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Νύχτωσε, νύχτα (δίσκος: Όταν σου λέω πορτοκάλι, να βγαίνεις (1987))

Νύχτωνε
κι ήμουν τόσο μοναχός

που νόμιζα πως ο Θεός
πλησιάζει

*

Ακοίμητος στα στήθη μου
καημός

ο καταποντισμός
του παραδείσου

*

Ξάφνου
φωτίζει μέσα μου ο νεκρός

τον σκοτεινό ουρανό
του μέλλοντός μου

*

Σα να 'χει κι άλλα βήματα ο καιρός

σα να 'χει κι άλλα σκαλοπάτια ο τάφος

*

Ψυχή μου
σκοτεινή καταπακτή

μυστηριώδης σήραγγα
του αγνώστου

*

Στη μοναξιά των λέξεων
κατοικώ

στην έρημο των στίχων
ασκητεύω

...

Από τη συλλογή Νυχτοφιλία (1995)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Στο τέλος όλα σωπαίνουν...

Γιάννης Μαρκόπουλος & Μάνος Ελευθερίου, Ένας άπονος αέρας
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Σεργιάνι στον κόσμο (1979))

Στο τέλος, όλα σωπαίνουν
και μόνο στάζει μια βρύση

Για να μπορείς να θυμάσαι

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Χειμών δριμύς επέρχεται

Στέφανος Κορκολής & Παρασκευάς Καρασούλος, Λυκόφως
(τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη - δίσκος: Παλίρροια (1989))

Χειμών δριμύς επέρχεται

Τοπίο γυμνό
πετρώδες
κάνει κρύο
φυσάει βοριάς
αόρατη γυναίκα
θα ξεπαγιάσεις έτσι
ψιθυρίζει
χειμών δριμύς επέρχεται μικρό μου
μάζεψε τα ξερόκλαδα ν' ανάψεις
φωτιά για τους νεκρούς
κοιτάζω γύρω
δέντρο κανένα μόνο
μαύρες πέτρες
και πού κλαδιά και πώς
φωτιά ν' ανάψω
κι ο τόπος σκοτεινιάζει και
κρυώνω
κλείνω τα μάτια βλέπω
περιστέρια
κι ακούω φωνές και γέλια και
σαλεύουν
πολύφυλλα κλαδιά στο μέτωπό μου
και λάμπει διάφανο στο φως
και λάμνει
σε βαθύσκια νερά γυμνό κορίτσι
κι αγέρας χλιαρός αναστατώνει
τ' αρσενικά μου κύτταρα
κι ακούω
φιλιά κι ανάσες και
καλός ο πόθος
καλό το δάκρυ το
φιλί κι η σάρκα
και πιο βαθιά δεν έχει ο κόσμος λένε
κι η βάρκα με λικνίζει και
ποιος είμαι
και πού πηγαίνω σκέφτομαι
και σβήνει
το φωτεινό κορίτσι και
κρυώνω
και να 'μαι πάλι κουρελής και μόνος
οδοιπορώντας έρημα τοπία
κι αόρατη γυναίκα ψιθυρίζει
χειμών δριμύς επέρχεται μικρό μου
μάζεψε τα ξερόκλαδα ν' ανάψεις
φωτιά για τους νεκρούς
που ξεπαγιάζουν

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Ο θάνατος των νεκρών

Γιάννης Ρίτσος & Μίκης Θεοδωράκης, Ο ταμένος
(τραγούδι: Νένα Βενετσάνου (Ηρώδειο 2009) / πρώτη εκτέλεση από τον Γιώργο Νταλάρα στο δίσκο Τα 18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1974))

Ο θάνατος των νεκρών

Όμως μια μέρα κ' οι
νεκροί
πεθαίνουν
βυθίζονται διαρκώς μέσα στην πάχνη
χαμηλώνει το φως στα πρόσωπά τους
η φωνή τους ακούγεται σβησμένη
σαν μέσ' από κρυστάλλινους θαλάμους
Φυσάει βοριάς τρελός κι αναστενάζουν
τα ζωντανά και πεθαμένα ξύλα
σαλεύουν χέρια πέρ' απ' τους τάφους
γίνεται το σκοτάδι μαύρος λάκκος
Κι αυτοί μαντεύουν πια πως ήρθε η ώρα
κι αυτοί βουλιάζουν πια
στη λησμονιά τους

Βέβαια στο τέλος
κ' οι νεκροί
σωπαίνουν
κυλούν αργά στο σκοτεινό βυθό τους
γίνονται πέτρες άσπρες πέτρες μαύρες
Μες στη σιωπή τους πνίγονται οι νεκροί μας

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Είναι μακρύς ο δρόμος προς το θαύμα

Μίκης Θεοδωράκης & Πάνος Κοκκινόπουλος, Είναι μακρύς ο δρόμος σου
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης / δίσκος: Πολιτεία (1961))

Είναι μακρύς ο δρόμος προς το θαύμα

Ατέλειωτος ο δρόμος σου

Μια φωτεινή γραμμή
στο μαύρο φόντο
που τη βαδίζω και
μ' εξουθενώνει

Σα να 'ναι το σκοινί πούχεις πετάξει
στο σκοτεινό πηγάδι μου Μητέρα
τυλίγομαι μ' αυτό
και περιμένω
κάποιος απ' το βυθό
να με ανασύρει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά

Λάκης Παπαδόπουλος & Μαριανίνα Κριεζή, Πλατεία Αμερικής
(τραγούδι: Αρλέτα - δίσκος: Περίπου (1984))

Όσα δεν μάθαμε ποτέ για τα σκυλιά

Έχουν δική τους μοίρα τα σκυλιά
δικό τους πρόσωπο θεού λατρεύουν
δικό τους αγναντεύουν ουρανό
δίνουν δικό τους ορισμό για τους ανθρώπους
Κρατούν τη μνήμη τού
κατακλυσμού
το ρίγος για μια άγνωστη πατρίδα
ψάχνουν το δάσος κάτω από την πόλη
θέλουν να ξεψυχήσουν σ' άλλους τόπους
Κάποτε μες στον ύπνο των σκυλιών
θρηνούν οι λύκοι
σαλεύει ο φόβος τα βαριά κλαδιά του
φίδι σφυρίζει η πείνα την οργή της
Ακούν στα βάθη την παλιά οιμωγή
της ερημιάς τον προσκλητήριο θρήνο
δαγκώνουν την αόρατη αλυσίδα
κόκκινο φως τα μάτια τους τυφλώνει

Θυμούνται φλόγες και
ξεριζωμό

Ξυπνά το αγρίμι μέσα τους
και κλαίει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης

Ορέστης Αλεξάκης, Το κατοικίδιο ζώο μοναξιά

Μάριος Τόκας & Φίλιππος Γράψας, Η εθνική μας μοναξιά
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος - δίσκος: Η εθνική μας μοναξιά (1992))

Το κατοικίδιο ζώο μοναξιά

... θέλει φροντίδα θέλει
προστασία
δεν αγαπά τους κοπετούς
τα φώτα
μόνο στο ημίφως κάπως ησυχάζει
Λοιπόν αν τύχει κάποτε ν' ακούσει
φωνές από το βυθισμένο σπίτι
και ζωντανέψουν οι παλιοί τριγμοί
και λάμψουν απροσδόκητα οι καθρέφτες
τότε

ξυπνούν οι τρομαγμένες μνήμες
οι εφιαλτικές αναδρομές
τα πάθη των εξιλασμών
τα δάκρυα των καθαρτηρίων

Ραγίζουν οι μορφές και στάζουν φως

Θυμώνει το θηρίο και σκοτώνει

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης