Αρλέτα, Μπαρ «Το ναυάγιο» (δίσκος: Άσε τα κρυφά κρυμμένα (1991))
[Από την ενότητα Νεκροί στην πόλη]
Η συνάντηση
Καλώς ήρθες Μαρία στην ερημιά μας
έφερες την αγάπη στην άγρια χώρα μας
όμως Εσύ
θα μπορέσεις να κρατήσεις στην αγκαλιά σου
τη βαριά σιωπή τού δάσους όταν νυχτώνει;
Θα μπορέσεις να κρατήσεις το βάρος
Της μεγάλης αγάπης Μαρία;
«Μαρία τής παιδικής εποχής»
Η Περσεφόνη των γυρισμών
Κι όμως, την ξαναβρήκα τη Μαρία
Χρόνια μετά την παιδική ηλικία
Σ' ένα μπαράκι τής οδού Διδότου
καθισμένη στο τρίποδο πνιγμένη
στους καπνούς σα μια σύγχρονη Πυθία
«Ω μα και βέβαια σε θυμάμαι» μου 'πε
«Κι εσένα κι όλα εκείνα που γιομίζαν
μ' αφροντισιά την παιδική ζωή μας
Τίποτα δε λησμόνησα μα ωστόσο
τώρα είμαι εδώ και προσπαθώ να ζήσω
να κρατηθώ στην ώρα των πραγμάτων
Όχι δεν είμαι φάντασμα δεν είμαι
νεκρή ποτέ δεν πέθανα και τότε
που επέστρεφες απ' το νεκροταφείο
τόσο σκοτεινιασμένος απ' τη θλίψη
κάπως θαρρώ σου το 'χα ψιθυρίσει
πως είμαι ζωντανή
και πως μια μέρα
σίγουρα θα ξαναβρεθούμε κάπου
στου κόσμου το μεγάλο πανηγύρι
Όμως περνούν τα χρόνια κι έχω μάθει
μόνο σ' αυτούς τους χώρους να κοιτάζω
που περιφέρω το φθαρτό μου σώμα
Και τι ωφελεί να βλέπεις παραπέρα;
Σκιά το παρελθόν μα και το μέλλον
ανύπαρκτο
φανταστικό
μια πάχνη
που η τύρβη και το φως τη διασκορπίζουν
Λοιπόν τι λες θα πιούμε κάτι ακόμα;»
Από τη συλλογή Το άλμπουμ των αποκομμάτων (2009)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Η συνάντηση
Ορέστης Αλεξάκης, Επίλογος (από τη συλλογή «Θίασος στην εξέδρα»)
Θοδωρής Οικονόμου & Παρασκευάς Καρασούλος, Το θαύμα
(τραγούδι: Μάριος Φραγκούλης - δίσκος: Ο κήπος των ευχών (2005))
Επίλογος
Άνοιξε η θύρα ξαφνικά και πρόβαλε. Ένας γιατρός φορώντας άσπρη μπλούζα. Χαμογελούσε φιλικά σαν να με γνώριζε. Κοιτάζω γύρω. Το δωμάτιό μου. Τα κάδρα, το γραφείο, τα βιβλία μου.
«Ποιος είστε και πώς ήρθατε;» ρωτάω. «Από τη σκάλα τού ύπνου» μου απαντά. «Χρόνια μετά την αποφράδα ημέρα. Θυμάστε; Με τα κόκκινα πουλιά και τις μεγάλες μύγες στο φεγγάρι.» Και πρόσθεσε καθησυχαστικά. «Χαμογελάστε, δεν υπάρχει λόγος. Έχομε πλέον ανελκυστεί στο φως.
Και προχωρούμε ολοταχώς.
Στο θαύμα».
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Κι άξαφνα η μπάντα σταματά...
Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Διαβατήριο
(τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη - δίσκος: Υδρόγειες σφαίρες (2000))
β.
Κι άξαφνα η μπάντα σταματά,
οι εικόνες σβήνουν. Με
παφλασμούς κι αφρούς, σα βαθυσκάφος, το πάλκο καταδύεται στο βυθό του.
Κι οι μουσικοί
σε στάση προσοχής
βυθίζονται κι αυτοί στο υγρό σκοτάδι.
Κανένα φως, κανένας ήχος πια.
Τίποτα και ποτέ δεν έχει υπάρξει.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Ακούω βαθιά μέσα στη νύχτα μουσική...
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, Σήματα μορς (δίσκος: Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις (1987))
α.
Ακούω βαθιά μέσα στη νύχτα μουσική.
Λες και μια μπάντα κάτω παιανίζει. Κάτω; Πού κάτω; Αυλή δεν έχει αυτό το σπίτι. Βράχια τριγύρω το στηρίζουν μυτερά και κύματα του γλείφουν τα θεμέλια. Κι έπειτα εδώ, στη μαύρην ερημιά, νυχτιάτικα ν' ακούγεται μια μπάντα! Σηκώνομαι και τρέχω στο παράθυρο. Μέσα στη θάλασσα ένα πάλκο ολόφωτο. Και κάτω η μπάντα με τις κόκκινες στολές και τις χρυσές της περικεφαλαίες. Άριες γνωστές τού παρελθόντος παίζοντας. Ενώ ταυτόχρονα στου ορίζοντα το φόντο -σαν μέσα σε γιγάντια οθόνη- προβάλλονται παράξενες εικόνες. Πρωτόγνωρες για μέ - μα ωστόσο οικείες. Κι εγώ, στη μουσική γλυκά δοσμένος -σα νάχει γκρεμιστεί του χρόνου ο τοίχος- κοιτώ και βλέπω πίσω από τη μνήμη:
Τον οδοιπόρο με αδειανό φλασκί σε πυρωμένη στέπα να βαδίζει. Το λήσταρχο που κάνει το σταυρό του μπροστά σ' ένα πουγγί κι ένα μαχαίρι. Τον ασκητή στην άκρη τού γκρεμού κρατώντας θυμιατό και πυροφάνι. Το αγόρι που ξυπόλητο γυρνά και ψάχνει - ποιον; - σε νυχτωμένο δάσος. Τον γέροντα που μόνος ξεψυχά σε βρώμικη καλύβα και που ακούει την ίδια πάλι παιδική φωνή να τον καλεί στα βυθισμένα χρόνια. Σπίτια που φλόγες άγριες τα τυλίγουν όπως τα φίδια τον Λαοκώοντα και τους γιους του. Λάκκο νωπό κι ολάνοιχτο που μέσα μικρό κορίτσι παίζει με τις κούκλες του. Κι άξαφνα, το αναπάντεχο μπροστά μου. Σ' ένα λουλουδιασμένο περιβόλι, το ίδιο αυτό κορίτσι τραγουδά - γυρνά, με βλέπει, μου χαμογελά, μου δείχνει στον ορίζοντα ένα κάστρο. Μια μοχθηρή ζητιάνα στη γωνιά στρέφει στο πρόσωπό μου έναν καθρέφτη. Διαβαίνει μια κηδεία κι ο νεκρός χαμογελά - σαν κάτι να μας κρύβει. Χιονίζει κι ένας λύκος πληγωμένος στενάζοντας φωνάζει τ' όνομά μου. Κάποιος σημαίνει σε καμπαναριό που ορθό πάνω στα κύματα επιπλέει...
Τι φωτεινή παράκρουση η ζωή!
Τι εξέδρα φαντασμάτων ο πλανήτης!
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Σαν ν' αναδύθηκε απ' τα χαμομήλια
Νίκος Αντύπας & Λίνα Νικολακοπούλου, Τα πέδιλα
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου - δίσκος: Δι' ευχών (1992))
Σαν ν' αναδύθηκε απ' τα χαμομήλια
κορίτσι δώδεκα χρόνων
λευκοντυμένο. Κρατάει ένα ματσάκι μαργαρίτες και τρέχει γελαστό να μου το δώσει.
- Είσαι ο πατέρας μου, μου λέει. Στον άλλο. Τον μακρινό κι ευλογημένο κόσμο. Όπου τα αστέρια ξέρουν να μιλούν. Κι οι ταπεινές μολόχες να χορεύουν.
Χρόνια σε περιμένω πέρα εκεί.
Χαίρομαι που μαθαίνω πως πλησιάζεις.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ο Κώστας Παπαδόπουλος στη μουσική σκηνή «1002 νύχτες» τη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009
Ο Κώστας Παπαδόπουλος, η Χαρά Πομώνη (τραγούδι) και ο Μάριος Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι) εμφανίζονται απόψε (28 Δεκεμβρίου 2009) στη μουσική σκηνή «1002 νύχτες».
1002 νύχτες
Καραϊσκάκη 10 (στοά), από Ερμού 104, Ψυρρή
Τηλ.: 210 331 7293-4, Fax.: 210 331 7295
email: info@1002nyxtes.gr
http://www.1002nyxtes.gr
Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009
Μικρός Ναυτίλος: Κώστας Παπαδόπουλος - ένας θεμέλιος λίθος στο οικοδόμημα της ελληνικής μουσικής
Ας διαβάσουμε όλοι ένα υπέροχο και εμπνευσμένο κείμενο της Ελένης για τον Κώστα Παπαδόπουλο στη σελίδα Μικρός Ναυτίλος: Κώστας Παπαδόπουλος - ένας θεμέλιος λίθος στο οικοδόμημα της ελληνικής μουσικής.
Λενάκι, σ' ευχαριστώ πολύ για τούτο το γραπτό σου που αμέσως μοιράστηκες μαζί μου και η αλήθεια είναι πως στην αρχή ζήλεψα πολύ που δεν το 'γραψα εγώ. Ωστόσο, η συγκίνηση της αναγνώστριάς σου και ακροάτριας του Κώστα Παπαδόπουλου νίκησε ολοσχερώς τη ζηλιάρα ιστολόγο. Πάντα τέτοια κι εις ανώτερα, λοιπόν! :-)
Ορέστης Αλεξάκης, Η δίκη
Η δίκη
Αίθουσα παγερή,
σκοτεινιασμένη. Γύρω μου βλοσυρές φυσιογνωμίες. Ριγμένος στο σκαμνί μου περιμένω. Έδρανα δικαστών αντίκρυ απ' όπου κέρινα πρόσωπα το χώρο κατοπτεύουν. Στο κάδρο ένας περίλυπος Ιησούς που με κοιτά με βλέμμα λυπημένο. Κάποιοι -δεν ξέρω ποιοι- θα με δικάσουν. Πίσω μου νιώθω το λαό -τον όχλο- με την κραυγή στα δόντια σταυρωθήτω. Άγνωστοι μάρτυρες εκθέτουν τα συμβάντα, μα ωστόσο εγώ δεν εννοώ τι λένε, γιατί μιλούν μιαν άγνωστή μου γλώσσα. Στο τέλος βγάζουν άναρθρες κραυγές, με δαχτυλοδειχτούν εξαγριωμένοι. Ενώ το ακροατήριο φρικιά κι έξω ο λαός ανάβει την οργή του. Και μόνο οι δικαστές μαρμαρωμένοι, σαν προτομές ηρωικών προγόνων. Μέχρι που ακούγεται η βαριά φωνή, θαρρείς από ένα αθέατο υπερώον, ένοχος... ένοχος... κι ευθύς ξεσπούν καμπάνες γιορταστικές στη νυχτωμένη πόλη. Αλαλαγμοί και φωταψίες στους δρόμους ένοχος... ένοχος... αντιφωνούν τα πλήθη.
Στην αίθουσα όμως παγερή σιωπή.
Σε στάση προσοχής προσμένουν όλοι την έσχατη κορύφωση του δράματος. Την κάθαρση. Τον έλεο και το φόβο. Με βήμα αργό και τελετουργικό, δυο που φορούν κουκούλες με πλησιάζουν.
Μα εγώ είμαι τώρα πια πολύ μακριά. Πολύ βαθιά μες στο γαλάζιο μέλλον. Σε μια πλαγιά με κόκκινες μηλιές κι αστραφτερές σαν ήλιους ορτανσίες.
Ακούγοντας και πάλι εκστατικός
το νοερό μου κουαρτέτο εγχόρδων.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009
Ο Κώστας Παπαδόπουλος επιστρέφει στην Κοκκινιά
Κοκκινιά 1955 (σύνθεση του Κώστα Παπαδόπουλου)
Στο πέτρινο κτίσμα του πολυχώρου «Μάνος Λοΐζος» εμφανίζεται ο Κώστας Παπαδόπουλος από τις 4 Δεκεμβρίου του 2009. Στις πολύτιμες στιγμές που μόνο αυτός ξέρει να μας χαρίζει τον συντροφεύουν οι: Χαρά Πομώνη (τραγούδι), Μάριος Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι) και Δημήτρης Παπαδόπουλος (μπουζούκι, τραγούδι).
Πηγή: Translatum - Other events / Ο Κώστας Παπαδόπουλος επιστρέφει στην Κοκκινιά [στον πολυχώρο «Μάνος Λοΐζος» (πρώην «Μηχανική Καλλιέργεια»]
Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Την έβλεπα σαν σ' όνειρο...
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης / δίσκος: Ένα χαμόγελο (1969))
Την έβλεπα σαν σ' όνειρο
ν' ατμίζεται με λάμψεις
εκτυφλωτικές, κοιτώντας με με στοργικό χαμόγελο κι ένιωσα να με παίρνει το παράπονο. Κι όχι μονάχα για το χωρισμό, που έτσι κι αλλιώς τον είχε προαναγγείλει,
μα πιο πολύ γιατί αφανέρωτο άφηνε
-μέσα σε τόση πίκρα, τόση ερήμωση-
το μυστικό τής φωτεινότητάς της.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Γιατί ποτέ δεν θέλησε κανείς...
(Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Γιώργος Νταλάρας & η συμφωνική ορχήστρα τού Κρεμλίνου)
Γιατί ποτέ δεν θέλησε κανείς
να γίνει αυτό που πάντα επιζητούσα -τόσων περιπλανήσεων ο σκοπός, τόσων σκληρών προσπαθειών ο στόχος- δεν τόλμησα ποτέ μου να χτυπήσω μιας κάποιας θύρας άγνωστης το ρόπτρο, μ' όλο που ξέρω πως με περιμένουν -σε μια ασαφή καμπή τού μέλλοντός μου- μυστηριώδεις αγγελιοφόροι, κάτι σπουδαίο πολύ να μου αναγγείλουν. Κι έτσι βαδίζω σιωπηλός και μόνος, άτολμος αναζητητής, ψάχνοντας μέρα-νύχτα το απροσδόκητο, περιφερόμενος -ασκόπως λένε- στα στενορύμια των συνοικιών ή στις πλατιές ασφάλτους των λεωφόρων. Μέχρι που κάποτε, αποκαρδιωμένος, απαυδημένος από τόση πίκρα, χωρίς κουράγιο πια, χωρίς ελπίδα, να προκαλέσω θέλησα τη μοίρα δίνοντας ένα τέλος στο παιχνίδι. Κι ενός τυχαίου σπιτιού την πόρτα χτύπησα. Ποιον όμως να ζητήσω; αναρωτιόμουν. Μα το κορίτσι που άνοιξε, ποιος είμαι ή τι γυρεύω δεν με ρώτησε. Με βλέμμα συμπονετικό με κοίταξε κι ως νάξερε το δράμα τής ζωής μου, μ' ένα σεμνό κι ευγενικό χαμόγελο, προτού προλάβω να μιλήσω, μου 'πε:
- Δεν είναι εδώ.
Σας περιμένουν όμως.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Κρατικά βραβεία λογοτεχνίας 2009
Αντιγράφω από τη σελίδα Translatum: Conferences & Events - Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2009:
Ομόφωνα στον Νάνο Βαλαωρίτη, για το σύνολο του έργου του, απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας από την επιτροπή κρατικών βραβείων λογοτεχνίας.
Τα υπόλοιπα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2009, που αφορούσαν εκδόσεις του προγηούμενου έτους, απονεμήθηκαν ως εξής:
Βραβείο Ποίησης: κατά πλειοψηφία στον Λευτέρη Πούλιο (Η Κρυφή Συλλογή) [Άρθρο στην Ελευθεροτυπία]
Βραβείο Μυθιστορήματος: ομόφωνα στον Γιάννη Ατζακά (Θολός Βυθός)
Βραβείο Περιοδικού: εξ ημισείας στα περιοδικά Πόρφυρας και Εντευκτήριο
Βραβείο Διηγήματος: ομόφωνα στον Τόλη Νικηφόρου (Ο δρόμος για την Ουρανούπολη) και στον Αργύρη Χιόνη (Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες)
Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής: κατά πλειοψηφία στον Χρίστο Ρουμελιωτάκη (Ασκήσεις Αυτογνωσίας)
Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας: ομόφωνα στην Αλεξάνδρα Ιωαννίδου (Υπόθεση Γκράνιν: Η λογοτεχνική κριτική στο εδώλιο - Η δίκη της «Επιθεώρησης της Τέχνης»)
Πρόεδρος της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας είναι ο Π. Μαστροδημήτρης και αντιπρόεδρος ο Ευ. Αθανασόπουλος, ενώ μέλη της οι Γ. Ανδρειωμένος, Β. Πάτσιου, Χ. Δημακοπούλου, Αικ. Σχινά, Γ. Λεονάρδος, Αθ. Νιάρχος και Κ. Χατζηαντωνίου.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια, λοιπόν, στον θεσσαλονικιό ποιητή και πεζογράφο Τόλη Νικηφόρου, στον θεσσαλονικιό μυθιστοριογράφο Γιάννη Ατζακά αι στον θεσσαλονικιό εκδότη Γιώργο Κορδομενίδη (Εντευκτήριο) για τη φετινή τους βράβευση ή, καλύτερα, την επιβράβευση του πολυετούς μόχθου και της προσφοράς τους στη λογοτεχνία της χώρας μας. Συγχαρητήρια και σε όλους τους άλλους βραβευμένους συγγραφείς μας.
Όπως είπα νωρίτερα και στις σελίδες του Translatum, εύχομαι τη νέα χρονιά και σε πείσμα των δύσκολων καιρών να δούμε ακόμα περισσότερα λογοτεχνικά βιβλία να κυκλοφορούν στην αγορά και, πρωτίστως, ακόμα περισσότερους αναγνώστες ν' αγκαλιάζουν τη λογοτεχνία, αυτή την τόσο αναγκαία πολυτέλεια στη ζωή μας.
Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Σ' είδα και μ' είδες...
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Πάντα κάτι μένει (2008))
Σ' είδα και μ' είδες όμως δε με γνώρισες
Και πώς να με γνωρίσεις όπως ήμουν, ένας ζητιάνος κουρελής και βρώμικος και με κεφάλι ξυρισμένο, ανάμεσα σε τόσους ευγενείς προσκεκλημένους, που μπρος στη θύρα τού σπιτιού σου συνωστίζονταν και με υποκλίσεις, χειραψίες και τέτοια, περνούσαν μέσα στην κατάφωτη αίθουσα. Όμως αργότερα, καθώς και πάλι βγήκες, κάποιον επίσημο θαρρώ να υποδεχτείς -λαμποκοπώντας στο λαμέ σου φόρεμα με τις αστραφτερές του διαμαντόπετρες- το βλέμμα σου έπεσε ξανά σε μένα, κι όπως την ώρα εκείνη οι θυρωροί με πρόσωπα στεγνά με σταματούσαν, πάρτε τον κύριο πίσω στην κουζίνα και δώστε του να γευματίσει κι όσο κρασί θελήσει ας πιει, τους είπες και συμπονετικά μου χαμογέλασες -ή μήπως κιόλας λίγο τρυφερά;- τόσο που νόμισα πως μέσα στης ματιάς μου τη λάμψη κάτι γνώρισες, απ' όταν
ένδοξος και περιφανής
το στιβαρό μου τότε χέρι απλώνοντας
από βαθύ πηγάδι σε τραβούσα.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Κι εκεί λοιπόν που αναρωτιέμαι ανήσυχος
Κι εκεί λοιπόν που αναρωτιέμαι ανήσυχος
πώς βρέθηκα να περπατώ, βράδυ θαμπό και βουρκωμένο - με τόση ορφάνια, τόση θλίψη μέσα μου - σ' αυτό το γκρίζο κι άδεντρο τοπίο, προβάλλει εμπρός μου πάμφωτο το σπίτι. Διώροφο, παλιό, πέτρινο κτίσμα, που πρώτη μου φορά το συναντώ. Πέφτει χιονόνερο έξω κι απορώ που βλέπω στο μπαλκόνι τη μητέρα μου, γυναίκα πάντοτε θλιμμένη και σεμνή, τώρα χαρούμενη κι εντυπωσιακή, πολύ πιο νέα απ' τον καιρό που πέθανε, φορώντας ρούχα καλοκαιρινά, να με καλεί χειρονομώντας ν' ανεβώ
καθώς φωνές και γέλια ακούγονται από μέσα
και στο πικ-απ ένα ταγκό στη διαπασών.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Καιρό περίμενα να λάβω μήνυμά του...
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου - δίσκος: Χάρις Αλεξίου 2 (1976))
Καιρό περίμενα να λάβω μήνυμά του,
κατά πώς μούχε τάξει πριν πεθάνει. Κι άξαφνα, σήμερα χαράματα ξυπνώ και πριν τινάξω από τα μάτια μου τη σκόνη τού ύπνου, φωνές και γέλια ακούγονται στον κήπο. Κι ανάμεσά τους ξεχωρίζω τη φωνή του, να με καλεί με τ' όνομά μου.
- Ορέστη!
Πετιέμαι απ' το κρεβάτι αλαφιασμένος και με λαχτάρα τρέχω στο παράθυρο.
Κανείς. Σαν άδειος από ανθρώπους μοιάζει ο κόσμος. Ο κήπος έρημος και μελαγχολικός. Και μοναχά ένας γέρος κηπουρός -που άλλη φορά δεν έχω ξαναδεί-
σκυφτός ξεχορταριάζει το παρτέρι.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Την τρίτη μέρα ξυλιασμένοι από το κρύο...
(τραγούδι: Αντώνης Βαρδής, Στέλιος Καζαντίζης, Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - δίσκος: Στην Ελλάς τού 2000 (1995))
Την τρίτη μέρα ξυλιασμένοι από το κρύο
βρήκαμε κάποιο χάνι κι απαγκιάσαμε. Δέσαμε τ' άλογα στο στάβλο, τα ταΐσαμε και μαζευτήκαμε τριγύρω στη φωτιά. Μας φέραν ζεστό ζωμό, κρέας στα κάρβουνα ψημένο και κόκκινο κρασί λιαστό. Κορίτσια μέσα σε καπνούς και αχλή τού ονείρου χτυπούσαν ντέφια και χόρευαν ξέφρενα. Φάγαμε κι ήπιαμε κι απέ μάς πήρε ο ύπνος εκεί στην ίδια θέση που καθόμαστε.
Του εικοστού αιώνος λήγοντος ξυπνήσαμε.
Απόβλητοι όλων των παραμυθιών.
Στα χιόνια πάλι.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Πράματα θάματα λοιπόν στο λόφο αντίκρυ...
(τραγούδι: Τρίφωνο - δίσκος: Μαγικός χορός (2009))
Πράματα θάματα λοιπόν στο λόφο αντίκρυ,
Το βράδυ βλέπομε απ' το παραθύρι κυρτές γυναίκες στη σειρά ν' ανηφορίζουν την πλαγιά μαυροντυμένες, κρατώντας τ' αναμμένα τους κεριά - που σβήνουν, όταν φτάνουν στην κορφή και το βαθύ σκοτάδι τις ρουφάει.
Και την αυγή
μόλις που πάει να ξεμυτίσει ο ήλιος
ανθοστεφανωμένες κορασιές
με γέλια και φωνές
κατηφορίζουν.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Για δες αλήθεια η μάνα μου...
(τραγούδι: Αρλέτα - δίσκος: Γ' Ανθολογία (1975))
Για δες αλήθεια η μάνα μου,
χειμώνας, ομίχλη, η πόλη
πένθιμη, στους δρόμους κανείς, κι εκείνη αμέριμνη να ράβει
με την παλιά της ραπτομηχανή.
Στη μέση αυτής της έρημης και σκυθρωπής πλατείας.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Περνούσε ποταμός κάτω απ' το σπίτι
(τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης - δίσκος: Για μια σταγόνα αλάτι (1973))
Περνούσε ποταμός κάτω απ' το σπίτι
κι όταν τη νύχτα
κλείναμε τα μάτια κι έσβηνε «φου» η μητέρα το καντήλι, ακούγαμε βοές νερών πολλών, βόγκους των δέντρων που ξερίζωνε το ρέμα, κρωγμούς πουλιών που τρόμαζε ο αχός
κι απόμακρα
φωνές που μας καλούσαν
από τη χώρα των λησμονημένων.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Θίασος στην εξέδρα (Πρόλογος)
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη - δίσκος: Αύριο (1996))
Πρόλογος
... Κάποτε παύει να μας ιστορεί∙ μένει για λίγο σιωπηλός κοιτώντας το άπειρο. Μετά, σηκώνεται ήρεμα απ' τη θέση του, ρουφάει την τελευταία γουλιά απ' την κούπα του και λέει με τη βαριά κι αργή φωνή του:
«Φεύγω, κι όταν θα κλείσει η θύρα πίσω μου, θα βρίσκομαι ήδη πια στο παρελθόν σας. Όμως από το μέλλον θα σας γνέφω, να σας θυμίζω την αιώνια μας συνύπαρξη, στο μη αισθητό, το ασάλευτο παρόν μας. Καλά κι απόψε ξεγελάσαμε τη μοίρα, καλά γλυκάναμε την ορφανή ψυχή μας. Ας προχωρήσομε λοιπόν στο ανεξιχνίαστο, που έτσι κι αλλιώς κυκλώνει τη ζωή μας. Ο χρόνος άλογο είναι που καλπάζει - πάντα σ' ανεξερεύνητα πεδία. Μασάει μέλλον κι αφοδεύει παρελθόν. Ωστόσο, η κόπρος τρέφει το χορτάρι. Όσα σας είπα τάχω ο ίδιος ζήσει. Όμως, αυτά που ζούμε δεν υπάρχουν. Και τα υπαρκτά δεν είναι της ζωής μας. Και μη νομίζετε πως είστε ο εαυτός σας. Μέσα σας κρύβεται ένας ξένος. Που ατάραχος παρατηρεί όσα ορατά ή αθέατα συντελούνται. Άγνωστο τι καραδοκώντας.
Με βλέπετε όπως τώρα φαίνομαι.
Όταν θα γίνω το άλλο που είμαι, θα ξανάρθω.»
Είπε∙ κι ανοίγοντας την πόρτα χάθηκε.
Στο μέλλον ή στο παρελθόν κανείς δεν ξέρει.
Από τη συλλογή Θίασος στην εξέδρα (2006)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοιώσεις (Σαν να 'ναι ο κόσμος εύ-μορφος...)
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας - δίσκος: Πορνογραφία (1982))
[Από την ενότητα Παρομοιώσεις]
Σαν να 'ναι ο κόσμος εύ-μορφος κι ο χρόνος αδερφός
Σαν να μην κλείνουν πίσω σου για πάντα οι τόσες θύρες
Σαν να μη σκύβουν πάνω στις πληγές σου οι ψυχοθήρες
Σαν να μην έχουν σύνορα τα μάτια και το φως
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοιώσεις (Σαν αίγαγρος...)
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας - δίσκος: Ο μάγος τής πόλης (1999))
[Από την ενότητα Παρομοιώσεις]
Σαν αίγαγρος που απ' τον γκρεμό τον ωκεανό κοιτάζει
Σαν φίδι που υποτάχτηκε κι αγάπησε τη γη
Σαν τρένο που απ' τη σήραγγα δεν έχει ξαναβγεί
Σαν βάρκα που πετάει ψηλά κι απ' την καρένα στάζει
Σαν ό,τι στέκει αντίγνωμο στη μοίρα τού κενού
Σαν ό,τι κλείνει τις ρωγμές στο ρημαγμένο σπίτι
Σαν ένα φέγγος διάχυτο στη νύχτα τού ερημίτη
Σαν οδοδείχτης που οδηγεί στο δρόμο τ' ουρανού
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοιώσεις (Σαν την καλύβα τού ψαρά...)
(τραγούδι: Παντελής Θαλασσινός - δίσκος: Ένα κρυμμένο αχ (1998))
[Από την ενότητα Παρομοιώσεις]
Σαν την καλύβα τού ψαρά που πάει με τα νερά
Σαν πεταλούδα που έσβησε του αρρώστου το καντήλι
Σαν το ανεπαίσθητο άρωμα που βγάζει το ασφοδίλι
Σαν άγγελος που γδύθηκε τα κάτασπρα φτερά
Σαν ταξιδιώτης που έφτασε στο μακρινό παρόν του
Σαν δύτης που ξεχάστηκε στους κήπους των βυθών
Σαν πόλη που προσάραξε στο αέναο παρελθόν
Σαν επισκέπτης που έμεινε στη χώρα των νεκρών του
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοιώσεις (Σαν ποιητής...)
Απόστολος Χατζηχρήστος & Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Η άμαξα μες στη βροχή
(πρώτη εκτέλεση: Απόστολος Χατζηχρήστος (1946) -
δεύτερη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βασίλης Τσιτσάνης)
[Από την ενότητα Παρομοιώσεις]
Σαν ποιητής που στο δικό του κόσμο έχει χαθεί
Σαν παραγιός που παίζοντας το φέρετρο καρφώνει
Σαν νύφη που μαρμάρωσε στο πετρωμένο χιόνι
Σαν τον προφήτη που έλειωσε προτού ν' αναληφθεί
Σαν γέρος που αφουγκράζεται τη μνήμη του να λέει
Σαν κόρη που αναρίγησε στη μέλλουσα ενοχή
Σαν άμαξα παλιοκαιρνή που την τρυπά η βροχή
Σαν ένας σκούφος ναυτικός που στον αφρό επιπλέει
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Παρομοιώσεις (Σαν το τραγούδι τής τρελής...)
[Από την ενότητα Παρομοιώσεις]
Σαν το τραγούδι τής τρελής στην ακροποταμιά
Σαν το σαλό που ανάλαμψε και τώρα φέγγει ως πέρα
Σαν άλογο που υψώθηκε με φλόγες στον αγέρα
Σαν τη σιωπή που γέμισε σταυρούς την ερημιά
Σαν το κερί που τρέμισε χλομό στο μεσοφρύδι
Σαν άστρα που στραφτάλισαν στη νύχτα των ματιών
Σαν τις ψυχές που αδημονούν στα υπόγεια των σπιτιών
Σαν σπήλαιο που σε προσκαλεί στο πιο βαθύ ταξίδι
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Συνδυασμοί
(τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου - δίσκος: Ο Άη Λαός (1983))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Συνδυασμοί
Μια ντίβα κι ένας νέγρος εραστής
Μια δαχτυλήθρα κι ένα πορτοκάλι
Μια ξύλινα κρεμάστρα κι ένα σάλι
Μια βρύση κι ένας άγιος ασκητής
Το ανάπηρο κουνέλι κι ο τρελός
Η μαξιλάρα κι η γυμνή κοπέλα
Μια μηχανή ραψίματος κι η ομπρέλα
Μια μάσκα κι ένας κέρινος φαλλός
Το δέρμα τού φιδιού και τα φτερά
Μια στάμνα κι ένα πήλινο λυχνάρι
Το ψάθινο πανέρι και το ψάρι
Το γράμμα ψι κι η κόρη τού ψαρά
Μια σκάφη κι ένας γέρος κηπουρός
Ο νιοσκαμμένος λάκκος και το φτυάρι
Δυο μάτια κι ένα πέτρινο φεγγάρι
Το σιωπηλό ποτάμι κι ο νεκρός
Το παλικάρι Το ξανθό φαρί
Πέντε τσουβάλια στάρι κι ένας μύλος
Η κόκκινη φωτιά κι ο μαύρος σκύλος
Κι ο Αμίλητος που ψάχνει να μας βρει
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Notturno
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Notturno
Κάποιος έχει φύγει από το σπίτι
Κάποιος άλλος περπατάει στο δώμα
Νύχτα και δεν φάνηκεν ακόμα
Το παιδί που μπαίνει απ' το φεγγίτη
Εμπνοές σαλεύουν τις κουρτίνες
Όνειρα κι αράχνες με μουδιάζουν
Τα φεγγάρια ασίγαστα κοάζουν
Γέμισε το δέρμα μου λειχήνες
Ίσκιοι τού ανυπόστατου επιστρέφουν
Κύλησαν νομίσματα στο χώμα
Νούφαρα σου σκέπασαν το σώμα
Δυο τρελοί απ' το ξέφωτο μου γνέφουν
Σαν να ψάχνω κάποιο μονοπάτι
Σαν ν' αναγνωρίζω τα σημάδια
Προχωρώ στ' αδιάλυτα σκοτάδια
Μ' ανοιχτό το μέσα μόνο μάτι
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Ο ποιητής είναι αθώος
(τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας / δίσκος: Νίκος Ξυδάκης - Σωκράτης Μάλαμας (1999))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Ο ποιητής είναι αθώος
Ο ποιητής υποφέρει Ο ποιητής υποφέρει
Γιατί έχει χάσει το δρόμο και πού πηγαίνει δεν ξέρει
Και περπατά δίχως μνήμη σ' αυτή τη χώρα τού νότου
Ενώ ένα μαύρο ποτάμι μπαίνει συχνά στ' όνειρό του
Ο ποιητής δεν γνωρίζει μόνο αγρυπνά και δακρύζει
Σαν να τον κράζουν οι ρίζες υπόγειους κήπους σκαλίζει
Και μέρα νύχτα τα ερείπια της ύπαρξής του ανασκάβει
Κι ένα σκυλί σκοτωμένο μέσα στα τρόχαλα θάβει
Κι άλλοτε πάλι μονάχος κωπηλατεί σε μια λίμνη
Και λυπημένος κοιτάζει την άδεια θέση στην πρύμνη
Κι ενώ απ' τα βάθη των χρόνων ένα παιδί τον φωνάζει
Νιώθει που η βάρκα του γέρνει κι αγάλι αγάλι βουλιάζει
Κι ακούει μια μάνα να λέει την ίδια πάντα ιστορία
Κρυμμένη πίσω από ράφια και σκονισμένα βιβλία
Κι όπως η νύχτα ζυγώνει και το σκοτάδι πυκνώνει
Βλέπει -απ' αλλού- το κορμί του να το σκεπάζει το χιόνι
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Η επωδός
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη - δίσκος: Χρονικό (1969))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Η επωδός
Να σκάψετε... να σκάψετε βαθιά
Κάθε στιγμή το σώμα μας γυμνώνει
Κάθε στιγμή απομένομε πιο μόνοι
Στο άγνωστο αυτό νησί με τα κλουβιά
Να σκάψετε... να σκάψετε βαθιά
Χέρια λευκά σαλεύουν στο περβάζι
Πάλι σταγόνες αίμα η βρύση στάζει
Πάλι σφραγίζει η Μάρθα τα κουτιά
Να σκάψετε... να σκάψετε βαθιά
Το ματωμένο νυφικό στο χώμα
Στον ουρανό το φεγγοβόλο σώμα
Στο ρείθρο σκουλαρίκια και κλειδιά
(Μια μαριονέτα ανάβει το κερί
Στρώθηκε στο κρεβάτι μας το χιόνι
Μ' ένα υπερούσιο φως μάς στεφανώνει
Το χέρι που μας άπλωσε η νεκρή)
Κι ο μαραγκός που γνέφει από μακριά
Κι ο δάσκαλος που κλείνει το βιβλίο
Κι ο γέρος που 'γινε άγαλμα στο κρύο
Μας τραγουδούν
Να σκάψετε βαθιά
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Σχέδιο σεναρίου
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Σχέδιο σεναρίου
Καμπαρέ «Τα πέταλα του ρόδου»
Του καθρέφτη το αίνιγμα πιο πέρα
Μια σκιά στο φέγγος τής παρόδου
Μια στιγμή στο στέγαστρο του αιθέρα
Κάποιος που επιστρέφει στο κελί του
Το ανθισμένο φέρετρο στα χόρτα
Το παιδί που ανάβει το κερί του
Του νεκρού το χτύπημα στην πόρτα
Η πληγή που μόλυνε το στόμα
Σκουριασμένα αστέρια στο πανέρι
Τα φτερά που σάπισαν στο χώμα
Το ασημένιο τής οσίας χέρι
Της σφαγμένης το άλικο σεντόνι
Τα μαβιά μπουμπούκια τής ελπίδας
Του Χριστού τα βήματα στο χιόνι
Τα σκυλιά μιας έρημης πατρίδας
Ο τρελός που ζέσταινε τ' αυγά του
Τα γυμνά βυζιά τής Αιγυπτίας
Τα πλυμένα χέρια τού Πιλάτου
Και το happy end τής ιστορίας
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Το παιδί
(τραγούδι: Σαβίνα Γιαννάτου - δίσκος: Πάω να πω στο σύννεφο (2000))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Το παιδί
Κάποιος μες στον ύπνο με φωνάζει
Και ξυπνώ σε λάθος εποχή
Με βαραίνει αγιάτρευτη ενοχή
Νυχτωμένο σπίτι με στεγάζει
Έπιπλα-σκιές με συντροφεύουν
Σκυθρωποί καθρέφτες-θυρωροί
Στους διαδρόμους κέρινοι φρουροί
Των νεκρών την είσοδο εποπτεύουν
Δεν θυμάμαι κι ούτε περιμένω
Ζω σ' ένα φαιόχρωμο κενό
Σαν απ' το παρόν μου να περνώ
Σ' έναν άλλο χρόνο - πετρωμένο
Μόνο σαν γυρνώ στο προσκεφάλι
Το παιδί απ' το μέλλον με κοιτά
Δακρυσμένο πάλι και ρωτά
Ποιος απ' το πηγάδι θα το βγάλει
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Ο Νίκος Εγγονόπουλος εμπνέεται
(τραγούδι: Μάνος Χατζιδάκις - δίσκος: Μάνος Χατζιδάκις 2000 μ.Χ. (1999))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Ο Νίκος Εγγονόπουλος εμπνέεται
Μπολιβάρ,
είσαι ωραίος σαν Έλληνας
Τα σώματα είναι γυμνά
Μόνο το φως να τα σκεπάζει
Το πέλαγος ν' ασπρογαλιάζει
Και να λικνίζει τα βουνά
Δύση στο βάθος ν' ανατέλλει
Φτερά να κρύβουν το κενό
Σ' ένα βαθύπλωτο ουρανό
Ν' ανθοφορεί λευκή νεφέλη
Χρυσάρμενο σκαρί να οργώνει
Σαν πάχνη ονείρου στον αφρό
Στητό στην πλώρη να θωρώ
Τον Μπολιβάρ να ξεσπαθώνει
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Ενσώματος
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Βούλα Γκίκα - μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης / δίσκος: Επίσημη αγαπημένη (1968))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Ενσώματος
Άδειασαν τα μπαρ από νωρίς
Πάλι λησμονήθηκα στο σώμα
Θέλετε να πιούμε κάτι ακόμα;
Σε ποιο μέλλον ψάχνεις να με βρεις;
Δρόμοι μουσκεμένοι στη βροχή
Πλαστικά νερά και φώτα νέον
Είσαστε Τοξότης είμαι Λέων
Είμαι το ποτάμι κι είσαι η γη
Νύχτα των αμόλυντων παθών
Δυο τυφλοί στην πύλη τής αβύσσου
Φωτοκρήνη το άσπιλο κορμί σου
Στη γαλάζια πάχνη των βυθών
Σου μιλώ τη γλώσσα τής σιωπής
Σε κρατώ σαν γύψινο εκμαγείο
Μέσ' από το γυάλινο ενυδρείο
Μάταια κάτι θέλεις να μου πεις
Κάποιος στης ψυχής μου το κελί
Το κερί του ανάβει και πλησιάζει
Μέσ' απ' την ομίχλη με κοιτάζει
Το φαρμακωμένο μου σκυλί
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Αυτογνωσία
(τραγούδι: Βίκυ Μοσχολιού - δίσκος: Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδά Σπανό (1977))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Αυτογνωσία
Πάλι σ' αυτή την ξένη πόλη
Κι όμως δεν ξέρω αν είμ' εδώ
Του κάκου ψάχνω να σε δω
Μες στον καπνό και στην αιθάλη
Κυκλοφορώ στο παρελθόν μου
Θυμάμαι πέλαγος φωνές
Μ' έχει σαστίσει το αχανές
Κι αυτό το πλήθος των εαυτών μου
Κρατώ τη μνήμη τής ερήμου
Διακρίνω μάγους και ζογκλέρ
Μ' ένα κρυστάλλινο ασανσέρ
Υψώνομαι ως την άρνησή μου
Ποτάμια φως μ' έχουν σκεπάσει
Μ' έχουν θερίσει οι προβολείς
Μάταια και πάλι με καλείς
Στα μαγικά σου υπόγεια δάση
Ρίχνω το βλέμμα μου στο χρόνο
Και τ' όνομά μου στο νερό
Μ' ένα μαρμάρινο σταυρό
Την ύπαρξή μου επικυρώνω
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009
Ορέστης Αλεξάκης, Ταρατατάμ ή το ξόρκι
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Ταρατατάμ ή το ξόρκι
(Ξόρκι κατά της αϋπνίας. Απαγγέλλεται νοερά σε ρυθμό εμβατηρίου.
Επαναλαμβάνεται συνεχώς μέχρι τελικού αποτελέσματος.)
Χρόνια τώρα στο σκοτάδι περιμένω
Και τα μάτια μου γεμίσανε νερό
Περιμένω τον θεράποντα γιατρό
Τον κλειδούχο που τον ρούφηξε το τρένο
Περιμένω τον ασώματο ιερέα
Τον κουτσό μεταφορέα υαλικών
Τον τραυλό καθηγητή των αγγλικών
Το παιδί με το λιοντάρι στη Νεμέα
Το βαρκάρη που 'χει χάσει τ' όνομά του
Τη μικρή παραδουλεύτρα Πασχαλιά
Τη Λουντμίλα με τα κίτρινα μαλλιά
Τον πλανόδιο βιολιστή με τα φτερά του
Τον καμπούρη δικαστή με την περούκα
Το χειρούργο με το μαύρο φυλαχτό
Την Οντίν που πια δεν βγήκε απ' το κρυφτό
Το κορίτσι που θρηνεί στην Μπάνια Λούκα
Περιμένω το φαντάρο που κρυώνει
Τη γυναίκα που κοιμάται μοναχή
Την τροτέζα που την έλειωσε η βροχή
Το ζητιάνο που τον σκέπασε το χιόνι
Περιμένω τον τυφλό λαχειοπώλη
Περιμένω τον κουλό θεραπευτή
Περιμένω τον φιλάνθρωπο ληστή
Και το δήμαρχο που γκρέμισε την πόλη
Περιμένω την κυρτή πεντικιουρίστα
Τη γριά που θα μου ανάψει το κερί
Τη μητέρα που μου μίλησε νεκρή
Τη Μυρτώ που εξαϋλώθηκε στην πίστα
Περιμένω τον επίγειο ταξιδιώτη
Τον προφήτη που 'χει χάσει το κλειδί
Περιμένω το μονόδοντο παιδί
Και το δάσκαλο που ξέμεινε στην πρώτη
Περιμένω τον μουγκό θαλαμηπόλο
Περιμένω τον κουφό μπαλωματή
Τον νεκρό στους πάγους εξερευνητή
Που επιστρέφει μ' άλλο σώμα από τον Πόλο
Περιμένω τον χαμένο χρυσοθήρα
Περιμένω τον πνιγμένο θερμαστή
Περιμένω τον ανύποπτο εραστή
Περιμένω τον πολύπαθο μνηστήρα
Περιμένω την αθέατη χορωδία
Περιμένω σκοτεινούς εξορκιστές
Περιμένω θυσιαστήριες τελετές
Και το πτώμα που 'χει αργήσει στην κηδεία
Περιμένω τον Βαρδή και τον Αντώνη
Τη Μαρίνα την Αλκμήνη την Αυγή
Τον Ερμόλαο που αναδύθηκε απ' τη γη
Τον Νικήτα που βυθίστηκε στη σκόνη
Περιμένω να 'ρθει κάποιος να με σώσει
Να μου δώσει κάποιο στίγμα στο κενό
Για ν' αντέξω τον αντίπαλο ουρανό
Και τη γυάλινη σιωπή που μ' έχει ζώσει
Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταρατατάμ
Ταρατάμ ταρατατάμ ταράτα τάμταμ
κ.ο.κ.
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Ορέστης Αλεξάκης, Αυτοχειρία
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης - δίσκος: Τετραλογία (1975))
[Από την ενότητα Ταρατατάμ ή το ξόρκι]
Αυτοχειρία
Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω
θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών..
Ο ΛΗΞΙΑΡΧΟΣ, «Ο περιπατητής τής παραλίας»
Και βέβαια κάποτε συμπράττεις
Κάποτε ακούσια προσχωρείς
Ο χρόνος τήκεται νωρίς
Κι όλο σού γνέφει ο σχοινοβάτης
Κοιτάς σημάδια τού προσώπου
Ζεις σε μιαν άγνωστη εποχή
Το τέλος είναι στην αρχή
Το σύμπαν στο κλουβί τού ανθρώπου
Πόλη θαμπή και κουρασμένη
Μνήμη που γλείφει σαν σκυλί
Κανείς δεν ξέρει ποιο σκαλί
Το μάταιο βήμα κατεβαίνει
Κανείς δεν ξέρει ποιος ζυγώνει
Ποιος στη σκιά καραδοκεί
Ποιος στο κορμί σου κατοικεί
Ποιος επιστρέφει από τη σκόνη
Στο μεταξύ πετούν μπαλόνια
Γέμισε ο τόπος κομφετί
Γίνεται ο θάνατος γιορτή
Πωλούνται φέρετρα και χρόνια
Κάποιος ανοίγει την παρτίδα
Κάποιος ορίζει την τιμή
Σε παρασύρουν οι αριθμοί
Στη φοβερή τους πλημμυρίδα
Χάνεσαι μέσα στη χοάνη
Σε προσμετρούν στο ποσοστό
(Το πτώμα βρέθηκε ζεστό
Κι άγγιξε ο κρόταφος την κάννη)
Από τη συλλογή Μου γνέφουν (2000)
Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
