Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Ορέστης Αλεξάκης, Αφήγημα


Μίνωας Μάτσας & Ισαάκ Σούσης, Αμίλητο νερό
(τραγούδι: Χάρις Αλεξίου - από τη μουσική για την ταινία Σκλάβοι στα δεσμά τους του Τώνυ Λυκουρέση (2009))

[Από την ενότητα Νεκροί στην πόλη]

Αφήγημα

Τις νύχτες τού καλοκαιριού
- με ή χωρίς φεγγάρι αδιάφορο -
κάτω απ' το κεντρικό καμπαναριό
κάθεται πάντα σ' ένα σκαλοπάτι
ακίνητος και σιωπηλός
μέχρι να φέξει.
Χρόνια και χρόνια κάθε νύχτα εκεί
την ώρα που όλοι οι χωριανοί κοιμούνται
Με τα χέρια ριγμένα στους μηρούς
και το βλέμμα απλανές - έξω απ' το χρόνο.
Αμίλητος κι ανέκφραστος
σαν άγαλμα
που δεν του φύσηξε πνοή ζωής ο γλύπτης
Χαράματα σηκώνεται απ' τη θέση του
και φεύγει αργά κι αθόρυβα - σαν ίσκιος.
«Ζει στο δικό του κόσμο» λένε οι φίλοι
«Άκακος όμως, ήσυχος πολύ
Έξω από τους ρυθμούς των επιγείων»
Μια νύχτα τόλμησα να πάω κοντά του
Λέξη δεν είπε στον χαιρετισμό μου
Ό,τι κι αν τον ρωτούσα αυτός σιωπούσε

Κύλησαν ώρες Πήρε να χαράζει
Μέχρι που τόλμησα ξανά «Τι ψάχνεις;»
«Στήνω το αυτί μήπως ακούσω» μου 'πε
Και βιαστικά συμπλήρωσε «Μα ως τώρα
τίποτα δυστυχώς... σιγή θανάτου...
Μονάχα μια αξεδιάλυτη βοή
σα να κυλούν νερά σε υπόγεια τάφρο»
«Γιατί επιμένεις;» ρώτησα και πάλι
«Έχω καθήκον» μου αποκρίθη. «Χρέος
που με βαραίνει από γεννησιμιού μου
Να στήνω αυτί
Να στήνω αυτί
Κι ας μην ακούω...»

Από τη συλλογή Το άλμπουμ των αποκομμάτων (2009)

Translatum: Favourite Poetry - Ορέστης Αλεξάκης
Δημοσίευση σχολίου