Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Ο εφιάλτης της Περσεφόνης
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη - δίσκος: Τα παράλογα (1976))
εφιάλτες
τώρα που αχνίζει πίσω μας
το μίζερο χωριό και τα χωράφια
σίγασε πια ο μέγας θρήνος
ο κίνδυνος απομακρύνθηκε
τώρα που προσπελάσαμε τα τείχη
ίσοι κι εμείς με τους αφέντες
ωραία εμπορεύματα θα βρούμε ν' αγοράσουμε
το πιο εκλεκτό χασίσι
στους πατρογονικούς μας ελαιώνες
ευγενικά ξενοδοχεία θα φυτρώσουν
μιαν άλλη γλώσσα θα μιλήσουν τα παιδιά μας
και δίπλα στους πυραύλους θα υψώνονται
ξένα φουγάρα
με τη χρυσόσκονη πια δεν θα φαίνεται η πληγή μας
Από τη συλλογή Ελεύθερος σκοπευτής (1982)
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Τόλης Νικηφόρου
Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010
Τόλης Νικηφόρου, Εφιάλτες
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
6 Σχόλια:
Άκρως προφητικό. Είχαν ήδη διαφανεί τα "κακά μαντάτα" για την πορεία του τόπου μας που έδωσαν, όπως καταλαβαίνω, την έμπνευση στον ποιητή.
Μου αρέσει πολύ η εκκεντρική χρήση της λέξης "χασίσι", που δημιουργεί μια έξοχη παρομοίωση. "Το πιο εκλεκτό χασίσι", δηλαδή η ιλλουστρασιόν πραγματικότητα που μας αποπροσανατολίζει και τελικά μας αποκοιμίζει.
Ας ελπίσουμε μόνο πως η καλυμμένη με χρυσόσκονη πληγή δε θα πάψει να πονάει, γιατί αλλιώς...
Τέλειο πάλι το πάντρεμα με το τραγούδι. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου του Χατζιδάκι σε στίχους εκπληκτικούς του Γκάτσου. Άλλο τρομερό δίδυμο αυτό. !-)))
Ναι, το «εκλεκτό χασίσι» και τα «ευγενικά ξενοδοχεία» είναι φράσεις-κλειδιά στο ποίημα.
Αν τις πληγές μας συνηθίζουμε να τις βλέπουμε κι όχι να τις νιώθουμε, η χρυσόσκονη θα κάνει τη δουλειά της. Πράγμα που βέβαια ουδόλως περίεργο θα μου φανεί στη σημερινή εποχής απάθειας και επίφασης.
Αλλά οι κρυφές πληγές κακοφορμίζουν και σαπίζουν αν δεν προσέξουμε και πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος γάγγραινας, οφείλω να επισημάνω προεκτείνοντας λίγο τον πολύ δυνατό ποιητικά και πολύ δυναμικό νοηματικά μονόστιχο επίλογο του Τόλη Νικηφόρου.
Πνευματικά αδελφάκια του ποιήματος είναι οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου για τον «εφιάλτη της Περσεφόνης» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και του Άλκη Αλκαίου για το «ερωτικό» σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου.
Έκρινα ότι το πρώτο αδελφάκι είναι σχεδόν δίδυμο αφού το ποίημά μας δεν έχει ούτε αδιόρατα ερωτική χροιά και το προτίμησα. :-)
:-))) Αν και καθήμενη, ορθώς έπραξες.
Μπα, όρθια ήμουν όταν έβαλα το τραγούδι. Ήθελα να αποταχθώ τους πάσης φύσεως εφιάλτες. :-)
'Εντονο νοηματικά το ποίημα με κορύφωση στον τελευταίο στίχο.Πολύ δυνατό..
Για το δε τραγούδι τι να πω..η μία επιλογή καλύτερη από την άλλη..
μας κακομαθαίνεις Βίκυ...
Φιλί.. Καλό βράδυ..
Ναι, τα λες πολύ καλά, Έλενα.
[Έλα εσύ και θα 'χεις και μουσική και Φερέρο Ροσέ - εκεί να δεις πόσο θα σε κακομάθω. :-))]
Φιλιά πολλά!
Δημοσίευση σχολίου