μαθητεία, 2
και πάλι υπέβαλα στο άγνωστο
τις πέντε αισθήσεις μου και την ψυχή μου
και έγινα δεκτός στην πρώτη τάξη
του σύμπαντος σχολείου της αγάπης
τα τραύματά μου γράφοντας σαν όνομα
στο εξώφυλλο της καθημερινής ζωής
είναι καλός για άνθρωπος
λένε οι δάσκαλοί μου με τον τρόπο τους
μια φλαμουριά που αγγίζει το μπαλκόνι μου
ένα γατί που περπατάει νωχελικά στον ήλιο
θα μάθει γρήγορα
όσα μπορεί να μάθει
κι εγώ επιμένω
αφού δεν έχω πού αλλού να πάω
μερόνυχτα εγκύπτω και λέω
πως συνεχίζω τις σπουδές μου
σ' αυτό το πρώτο και πιο δύσκολο σχολείο
απ' το οποίο δεν προβλέπεται αποφοίτηση
Από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο (1999)
[Αναδημοσίευση]
Αναρτήσεις
2 Σχόλια:
Πολύ δύσκολο αυτό το σχολείο... όποιος πήρε χαρτί αποφοίτησης, παρακαλώ να μας το δείξει...
Ωραίο ποίημα..
Καλό βράδυ Βίκυ...
Μα, αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Είτε θέλουμε είτε όχι, μας κρατάει διά βίου μαθητές και μαγκιά της. :-)
Δημοσίευση σχολίου