Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Τόλης Νικηφόρου, Η ομίχλη ζωγραφίζει λίκνο

η ομίχλη ζωγραφίζει λίκνο


από σκαρί μοναχικό κι απρόσιτο

λίκνο που ζωγραφίζει η ομίχλη
στην τελευταία ανάμεσα καμπύλη τ' ουρανού
και τους ορίζοντες της θάλασσας
σαν κατρακύλι παιδικό
γλυστράει στο πρωινό γαλάζιο το τραγούδι

και χάνει την ευκρίνεια των λέξεων
κερδίζει χρώμα και ηδύτητα 
πάνω απ' τον λόφο καντηλιάζεται
χορεύει με γυμνές πατούσες στις πευκοβελόνες
φτάνει με στήθια τρυφερά
και με φιλάει στα μάτια

βουβά και δίσεκτα
χρόνια μετά το πρώτο καλοκαίρι
όταν συγχέεται η ομίχλη με τη νύχτα
όπως το μακρινό ταξίδι με τον θάνατο
μέσα απ' το χώμα υπερβαίνοντας τη μνήμη
ξανθό με μάτια γαλανά
στο φως και πάλι ανθίζει το τραγούδι

μέσα απ' το χώμα υπερβαίνοντας τη μνήμη
στο φως και πάλι το τραγούδι


Από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης (1994) του Τόλη Νικηφόρου

Δημοσίευση σχολίου