Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Τόλης Νικηφόρου, Το μυστικό αλφάβητο (νέα ποιητική συλλογή)

Όταν χτυπάει ο γαλατάς την πόρτα στις πέντε η ώρα το πρωί, δεν είναι ο γαλατάς. Άλλη δουλειά δεν έχει ο γαλατάς παρά να βροντάει τις πόρτες του κόσμου μες στ' άγρια χαράματα. Ακόμη και στις γειτονιές του Λονδίνου, ο θρυλικός γαλατάς έρχεται, όταν έρχεται, πολύ αργότερα με το ηλεκτροκίνητο αθόρυβο φορτηγάκι, σηκώνει το πλαστικό κιβώτιο από την ανοιχτή καρότσα, αφήνει τα γεμάτα μπουκάλια στην εξώπορτα και μαζεύει τα κενά. Εκείνο που ξυπνάει τους ενοίκους είναι το λευκό και δημοκρατικό, σχεδόν χριστουγεννιάτικο γκλιν-γκλιν που κάνουν τα άδεια μπουκάλια καθώς τσουγκρίζουν αναπόφευκτα.
Τόλης Νικηφόρου, Η γοητεία των δευτερολέπτων (μυθιστόρημα, εκδ. Νέα Πορεία, 2001)

Κι όταν χτυπάει ο γαλατάς το θυροτηλέφωνο το πρωί, δεν είναι ο γαλατάς. Άλλη δουλειά δεν έχει ο γαλατάς παρά να βροντάει τα θυροτηλέφωνα του κόσμου πρωινιάτικα. Ακόμη και στις γειτονιές της Αθήνας, είναι ο ταχυδρόμος που έρχεται, όταν έρχεται, εκείνη την ώρα με το βενζινοκίνητο θορυβώδες μηχανάκι του, χτυπάει μ' ανυπομονησία το θυροτηλέφωνο, βιάζεται να σου αφήσει τα συστημένα που κουβαλάει στην εξώπορτα κι είναι έτοιμος να σου ρίξει χίλια μπινελίκια αν δεν του ανοίξεις αμέσως. Εκείνο που ξυπνάει τους ενοίκους είναι το γκρίζο και φασιστικό, σχεδόν απριλιανό χτύπημα που κάνει το δάχτυλό του πάνω στο κουδούνι σου καθώς το μυαλό σου ανακαλεί τις εφόδους των σωμάτων ασφαλείας επί χούντας αναπόφευκτα. :-) (Ζητώ από τον Τόλη Νικηφόρου να με συγχωρέσει για την παράφραση του προλόγου του στο βιβλίο του, αλλά από το πρωί που έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα τη σκέφτομαι και δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό.)

Η τρομοκρατία των ταχυδρόμων δεν θα περάσει, όμως. Ειδικά όταν το συστημένο που μας φέρνουν είναι ένα βιβλίο, μια νέα ποιητική συλλογή. Σαν το βιβλίο που παρέλαβα σήμερα, φρέσκο και λαχταριστό (μυρίζει ακόμα τυπογραφείο), απευθείας απ' τον εκδοτικό οίκο. «Το μυστικό αλφάβητο» του Τόλη Νικηφόρου.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη χαρά μου κάθε που εκδίδεται μια νέα συλλογή ενός από τους ποιητές «μου» (εννοώ και θα εννοώ πάντα τους ποιητές της Θεσσαλονίκης, τους πιο αγαπημένους μου). Ακόμα μεγαλύτερη είναι η χαρά μου όταν πριν από την επίσημη έκδοση οι ποιητές αυτοί μου έχουν κάνει την τιμή να μου εμπιστευτούν αρκετά από τα γραπτά τους για να τα πρωτοδημοσιεύσω εγώ στην ανθολογία μου στο Translatum ή να τα δω και να τους πω τη γνώμη μου προτού καλά καλά δημοσιευτούν σε κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό ή στο διαδίκτυο. Κι είναι τόσο πολλά τα ποιήματα αυτά. Γι' αυτό λατρεύω αυτή την ανθολογία που ξεκίνησα πριν πέντε περίπου χρόνια, γι' αυτό δεν φείδομαι κόπου και χρόνου για την παρουσίαση του έργου των ποιητών «μου», γι' αυτό τώρα πια αγαπώ την ποίηση πολύ περισσότερο απ' ό,τι παλαιότερα και θέλω να τη γνωρίσει καλύτερα όσο γίνεται περισσότερος κόσμος.

Δεν θα πω στον Τόλη Νικηφόρου τα γνωστά και τετριμμένα λόγια που ακούμε μόλις κυκλοφορεί ένα νέο βιβλίο. Δεν κάνει και δεν φτάνει. Θα του δώσω μονάχα μια υπόσχεση και μια ευχή.

Ο Τόλης Νικηφόρου υπήρξε συνεργάτης μου και καθοδηγητής μου στην αρχή της προσπάθειάς μου ως ανθολόγου και σύνδεσμος για τη γνωριμία μου με τους περισσότερους ποιητές της γενέτειράς μου. Του χρωστώ πολλά και ξέρω ότι θα του τα ξεπληρώσω μόνο αν συνεχίσω και ολοκληρώσω κάποτε αυτό που άρχισα το 2006 και που του έδωσα σχήμα και μορφή με τη δικιά του ενθάρρυνση. Αυτό του το υπόσχομαι. Όπως και ότι θα κάνω καθετί που περνάει απ' το χέρι μου όσο ζω για να προβάλω τη θεσσαλονικιώτικη ποίηση.

Από τη νέα του συλλογή θα αναδημοσιεύσω όσα ποιήματά της είχα παρουσιάσει στο παρελθόν ως αδημοσίευτα ή δημοσιευμένα σε περιοδικά. Κι ίσως το πολύ ένα ή δύο ακόμα. Γιατί γίνομαι τόσο φειδωλή στις δημοσιεύσεις ξαφνικά; Όχι γιατί έχω κάποιο πλαφόν στον αριθμό των ποιημάτων που παρουσιάζω στα ιστολόγιά μου. Δόξα τω θεώ, έχω τη συναίνεση και τις ευλογίες των ποιητών της πόλης μου να παρουσιάσω όσο περισσότερα μπορώ. Στα νέα βιβλία, όμως, με πιάνει κάτι απ' το μανιάτικο γινάτι της Κατερίνας της Καριζώνη ή το αρβανίτικό μου. Όπως θέλετε πείτε το.

Αγαπητοί μου αναγνώστες, στα ιστολόγιά μου θα βρείτε δεκάδες γραπτά τού κάθε ποιητή «μου» από τα παλαιότερα βιβλία του. Έτσι, για να τους γνωρίσετε καλύτερα και να εξοικειωθείτε με το έργο τους. Για να γίνουν (πιο) δικοί σας άνθρωποι.

Τώρα, όμως, καλοκαίρι έρχεται. Βάλτε, λοιπόν, το χεράκι στην τσέπη, πετάξτε στη θάλασσα τα καβουράκια της/σας, αγοράστε τις νέες ποιητικές συλλογές και πάρτε τις μαζί σας στις παραλίες. Διαβάστε τις με την προσοχή, τον σεβασμό και την αγάπη που τους αξίζουν. Άλλα ποιήματα θα σας δροσίσουν την ψυχή. Άλλα θα σας την κάψουν, αλλά μια βουτιά θα σας βοηθήσει να τα ξαναδείτε με άλλο μάτι. Κι όταν τελειώσει η ανάγνωση, τα βιβλία κάνουν και για σκιάδι και για μυγοσκοτώστρες. Αστειεύομαι, φυσικά. Εδώ μέσα δεν έχουμε τυχαίους ούτε τυχάρπαστους αναγνώστες. :-)

Περνάω, λοιπόν, από σήμερα στο τελευταίο και συντομότερο σκέλος της παρουσίασης του έργου του Τόλη Νικηφόρου και στη νέα συλλογή του, «Το μυστικό αλφάβητο» (εκδόσεις Μανδραγόρας, 2010), με την ευχή μετά την ανάγνωσή της να έχουμε λιγότερους έως ελάχιστους ποιητικά, πνευματικά και συναισθηματικά αναλφάβητους.
Δημοσίευση σχολίου