Σταύρος Ξαρχάκος & Νίκος Γκάτσος, Με τι καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ
(τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας, μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης /
δίσκος: Ένα μεσημέρι (1966))
όνειρο
να περπατάς ανάλαφρα σαν μακρινό τραγούδι
κι όλα ν’ ανθίζουν γύρω σου
μες στον μπαχτσέ το σούρουπο
ένας γαλάζιος άνεμος ν’ ανάβει ξαφνικά
τα φώτα τ’ ουρανού
λόγια δειλά στα φύλλα να σου ψιθυρίζει
τα χρώματα που χάθηκαν στα μάτια σου
εξαίσια να αστράφτουν πάλι
σαν άρωμα να σε τυλίγουν μυστικά
να είσαι εκεί όπως παλιά
κι όπως παλιά να μ’ αγαπάς
Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)
Το ποίημα είχε αρχικά δημοσιευτεί στο Translatum και στο περιοδικό Πανδώρα, τεύχος 22 (Μάιος 2008 - Νοέμβριος 2008)
[Αναδημοσίευση]
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Τόλης Νικηφόρου
να περπατάς ανάλαφρα σαν μακρινό τραγούδι
κι όλα ν’ ανθίζουν γύρω σου
μες στον μπαχτσέ το σούρουπο
ένας γαλάζιος άνεμος ν’ ανάβει ξαφνικά
τα φώτα τ’ ουρανού
λόγια δειλά στα φύλλα να σου ψιθυρίζει
τα χρώματα που χάθηκαν στα μάτια σου
εξαίσια να αστράφτουν πάλι
σαν άρωμα να σε τυλίγουν μυστικά
να είσαι εκεί όπως παλιά
κι όπως παλιά να μ’ αγαπάς
Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)
Το ποίημα είχε αρχικά δημοσιευτεί στο Translatum και στο περιοδικό Πανδώρα, τεύχος 22 (Μάιος 2008 - Νοέμβριος 2008)
[Αναδημοσίευση]
Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Τόλης Νικηφόρου
Αναρτήσεις
8 Σχόλια:
Ξέρει ο Τόλης να γονιμοποιεί τις λέξεις και να προσωποποιεί τα άψυχα!
Γειά σου Βίκυ!
Ναι, γιατί έτσι γεννιούνται τα όνειρα. :-)
Γεια σου, Στρατή!
Άλλο ένα ποίημα με εικόνες σαν κινηματογραφικά πλάνα.
Εδώ για μένα παντρεύονται τρεις τέχνες μαζί: ποίηση, κινηματογράφος και μουσική (με το θαυμαστά ταιριαστό τραγούδι σου πάλι).
Ποιος δεν έχει κάνει τέτοια όνειρα στη ζωή του! Όταν "χάνεις γευστικά" (που λέει κι η Δημουλά) αυτόν που χάνεις κι έρθει κάποτε η ώρα των προσωπικών απολογισμών, μαζί με τη μεταμέλεια έρχεται και τ' όνειρο να ξαναγυρίζαν πίσω οι στιγμές. Φρούδες ελπίδες!
Μπορεί να 'ναι απλώς «γευστική» αναπόληση, όχι;
Βεβαιότατα. Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο αλλά εγώ είμαι σε gloomy mood. :(
Κι όταν είσαι σε gloomy mood έχεις την απαίτηση να κάνουμε όλοι μαζί τους απολογισμούς μας, να ελπίζουμε ότι όλα θα γίνουν όπως παλιά και μετά να διαπιστώνουμε το φρούδον του πράγματος;
Όχι, καλέ! Αλλά με την ευκαιρία τής ανάγνωσης του ποιήματος, έκανα εγώ τους δικούς μου, οπότε...
Αχ τι μας κάνει αυτός ο Νικηφόρου μ' ένα τόσο δα ποίημα!
Δημοσίευση σχολίου