Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Τόλης Νικηφόρου, Στη διάλεκτο της μοναξιάς


Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου - Μαμά, γερνάω! (με την Τάνια Τσανακλίδου)

στη διάλεκτο της μοναξιάς

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ’ ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
όπως γυναίκα σε φανταστική οθόνη
που ως αργά τη νύχτα μεταφράζει όνειρα
στη διάλεκτο της μοναξιάς

όσοι εδώ μέσα μπήκαν έφυγαν
άφησαν πίσω τα βιβλία τους, τις μουσικές
κάτι απ’ το χνώτο τους
ένα αποτσίγαρο μες στον πηχτό ντελβέ

άφησαν πίσω τους κενό και αινίγματα
κάδρα που όρθια γέρνουν
χρώματα που θαμπώνουν μες στο φως
διπλό κρεβάτι για το αχ χωρίς το άγγιγμα
τον κούφιο ήχο του νερού στο μπάνιο
ένα λυγμό που δεν διαλύει
την πέτρα μέσα της

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
σαν ποίημα που υπόσχεται το μακρινό ταξίδι
ή σαν ψυχή που πρόδωσε
αυτό το κάτι στη φωνή της
και τώρα πνίγεται μέσα στο καθημερινό της τίποτα
μέσα στην έπαρση και τη λαχτάρα της

Από τη συλλογή Το μυστικό αλφάβητο (2010)

[Αναδημοσίευση]

Ουσιαστικά αυτό είναι το τελευταίο σκέλος ενός τετράπτυχου μαζί με τα ποιήματα Φωτιά μέσα στα χόρτα που έρπει, Μέσα στο αχ και μέσα στ' όνειρο και Εκείνο το ατίθασο κόκκινο τ' ουρανού. Ο προσεκτικός αναγνώστης εύκολα θα διακρίνει τις λέξεις και φράσεις-κλειδιά που υποδηλώνουν τον ισχυρό δεσμό συγγένειας και την αλληλουχία αυτών των τεσσάρων εξαιρετικών γραπτών.

Το ποίημα γράφτηκε τον Αύγουστο του 2008 και είχε αρχικά δημοσιευτεί στο Translatum, όπου μπορείτε να διαβάσετε τον δικό μου πρόλογο, τα πρώτα σχόλια και τον σχετικό διάλογο με τον ποιητή. Το αναδημοσιεύω σήμερα, ύστερα από δύο χρόνια, σχεδόν με την ίδια συγκίνηση και τον ίδιο κόμπο στο λαιμό όπως τότε, και το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως, κατά την άποψή μου, πρόκειται για το καλύτερο (από κάθε άποψη) ποιητικό γραπτό του Τόλη Νικηφόρου μέχρι στιγμής.

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα - Τόλης Νικηφόρου
Δημοσίευση σχολίου